ਕਈ ਦਿਨਾਂ ਤੱਕ, ਰਾਜ ਦੇ ਰਖਵੇਂ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਅਣਿਮਾਂਡਵਿਆ ਨੂੰ ਕਾਂਟੇ 'ਤੇ ਵਿਰਾਜਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖਦੇ ਰਹੇ। ਆਖਰਕਾਰ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਹਾਲ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਜਾਕੇ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣਦੇ ਹੀ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਸਮੇਤ ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਮਨਾਉਣ ਲਈ ਗਿਆ, ਜੋ ਅਜੇ ਵੀ ਕਾਂਟੇ 'ਤੇ impaled ਸੀ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਬੜੀ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਜੋ ਕੁਝ ਭੁੱਲ ਜਾਂ ਅਗਿਆਨਤਾ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਲਈ ਮਾਫੀ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ; ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾ ਕਰੋ।” ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਸੁਣਕੇ ਉਸਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਮਾਫੀ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਕਾਂਟੇ 'ਤੇੋਂ ਹੇਠਾਂ ਉਤਾਰਿਆ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਾਂਟਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੱਢਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਕੱਢ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਕਾਂਟੇ ਨੂੰ ਜੜ੍ਹ ਤੋਂ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਾਂਟਾ ਅਣਿਮਾਂਡਵਿਆ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਹਿ ਗਿਆ—ਇਸ ਦਾ ਸਿਰਾ ਉਸਦੇ ਗਲੇ ਅਤੇ ਪਾਸੇ ਵਿੱਚ ਜੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, “ਮੈਂ ਫੁੱਲਾਂ ਲਈ ਇੱਕ ਪਾਤ੍ਰ ਲੈ ਕੇ ਚਲਾਂ।” ਆਪਣੀ ਗਹਿਰੀ ਤਪस्या ਨਾਲ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਹ ਲੋਕ ਜਿੱਤ ਲਏ, ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸੀ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਅਣਿਮਾਂਡਵਿਆ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਸਚ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਧਰਮ ਦੇ ਅਸਥਾਨ 'ਤੇ ਗਿਆ। ਧਰਮ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਅਣਿਮਾਂਡਵਿਆ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਮੈਂ ਅਣਜਾਣੇ ਵਿੱਚ ਕਿਹੜਾ ਅਧਰਮੀ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਫਲ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮਿਲਿਆ? ਸੱਚ-ਸੱਚ ਦੱਸੋ; ਮੇਰੀ ਤਪस्या ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇਖੋ।” ਧਰਮ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਤੂੰ ਇਕ ਵਾਰੀ ਕੀੜਿਆਂ ਦੀ ਪੂੰਛ ਵਿੱਚ ਤਿੰਕਾ ਘੁਸਾਇਆ ਸੀ; ਇਹ ਉਸ ਕੰਮ ਦਾ ਫਲ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਛੋਟੀ ਭੇਟ ਵਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਜਿਹੀ ਅਧਰਮਤਾ ਵੀ ਕਈ ਗੁਣਾ ਦੁਖਦਾਈ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।” ਅਣਿਮਾਂਡਵਿਆ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਮੈਂ ਇਹ ਕੰਮ ਕਦੋਂ ਕੀਤਾ ਸੀ? ਸੱਚ ਦੱਸੋ।” ਧਰਮ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਤੂੰ ਇਹ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਸੀ।” ਫਿਰ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਜੋ ਕੋਈ ਬੱਚਾ ਆਪਣੇ ਜਨਮ ਤੋਂ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਅਧਰਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਉਹ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਸਜ਼ਾ ਲਾ ਦਿੱਤੀ, ਜਦ ਕਿ ਮੇਰਾ ਦੋਸ਼ ਬਹੁਤ ਛੋਟਾ ਸੀ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਤੋਂ ਵੱਧ ਭਾਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।” ਅਣਿਮਾਂਡਵਿਆ ਨੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, “ਤੂੰ ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਸ਼ੂਦਰਾ ਦੀ ਕੋਖ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਵੇਂਗਾ; ਅੱਜ ਮੈਂ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਨਿਯਮ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਉਮਰ ਦੇ ਚੌਦਾਂ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੀ ਮਿਲੇਗਾ। ਚੌਦਾਂ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਕੋਈ ਪਾਪ ਨਹੀਂ, ਫਲਤੂ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਦੋਸ਼ ਚੌਦਾਂ ਤੋਂ ਉਪਰ ਹੀ ਆਵੇਗਾ।” ਇਸ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਧਰਮ, ਵਿਦੁਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਸ਼ੂਦਰਾ ਦੀ ਕੋਖ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਿਆ। ਵਿਦੁਰ ਧਰਮ ਅਤੇ ਧਨ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਲੋਭ ਅਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਦੂਰਦਰਸ਼ੀ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਪ੍ਰਤੀ ਨਿਸ਼ਠਾ ਅਤੇ ਕੁਰੁਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਜਦ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਪੰਡੂ ਅਤੇ ਵਿਦੁਰ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ, ਕੁਰੁ ਦੇਸ਼ ਅਤੇ ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਫਲ-ਫੂਲ ਗਏ। ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਖੇਤੀ ਵਧੀ, ਅਨਾਜ ਪੱਕਿਆ, ਮੌਸਮ ਅਨੁਸਾਰ ਵਰਖਾ ਪਈ, ਰੁੱਖਾਂ 'ਤੇ ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਫਲ ਆਏ। ਰਥਾਂ ਅਤੇ ਵਾਹਨਾਂ 'ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਸੀ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਅਤੇ ਪੰਛੀ ਵੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਏ। ਮਾਲਾਵਾਂ ਮਹਿਕਦੀਆਂ, ਫਲ ਸੁਆਦਲੇ ਹੋ ਗਏ। ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵਪਾਰੀ, ਕਾਰੀਗਰ, ਵਿਦਵਾਨ ਅਤੇ ਧਰਮੀ ਲੋਕ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ। ਕੋਈ ਚੋਰ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਅਧਰਮੀ ਨਹੀਂ; ਰਾਜ ਦੇ ਹਰੇਕ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਸੁਵਰਨ ਯੁੱਗ ਵਿਆਪਕ ਹੋ ਗਿਆ। ਲੋਕ ਧਰਮ, ਯਜ, ਅਤੇ ਸੱਚ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦੇ, ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੀਤ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦੇ। ਮਨੁੱਖ ਅਹੰਕਾਰ, ਕ੍ਰੋਧ ਅਤੇ ਲੋਭ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ, ਅਤੇ ਉੱਚਾ ਧਰਮ ਵਿਆਪਕ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਮਹਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਦਰਵਾਜੇ, ਗੁੰਬਦ, ਅਤੇ ਨਿਕਾਸ ਬੱਦਲਾਂ ਸਮਾਨ ਸ਼ੋਭਦੇ। ਇੰਦਰ ਦੀ ਨਗਰੀ ਵਾਂਗ, ਸੈਂਕੜੇ ਮਹਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਲੋਕ ਨਦੀਆਂ, ਜੰਗਲ, ਝੀਲਾਂ, ਦਲਦਲ ਅਤੇ ਸੋਹਣੇ ਉਪਵਨ 'ਚ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ। ਦੱਖਣੀ ਅਤੇ ਉੱਤਰੀ ਕੁਰੁ ਪਰਸਪਰ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਾਂਗ ਚਲਦੇ-ਫਿਰਦੇ। ਉਸ ਸੁਖਮਈ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ, ਕੋਈ ਗਰੀਬ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਵਿਧਵਾ ਨਹੀਂ। ਕੂਏਂ, ਬਾਗ, ਸਭਾ-ਭਵਨ, ਝੀਲਾਂ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀਆਂ ਵਸੀਆਂ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਰਹਿੰਦੀਆਂ। ਭੀਸ਼ਮ, ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਹਰੇਕ ਪਾਸੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ, ਦੇਸ਼ ਸੋਹਣਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਸੈਂਕੜੇ ਯਜ-ਸਥਾਨ ਅਤੇ ਧਰਮ-ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ। ਉਹ ਦੇਸ਼ ਹੋਰਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋ ਗਿਆ; ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਰਾਜ-ਸੰਭਾਲ ਹੇਠ, ਧਰਮ ਦਾ ਚੱਕਰ ਚੱਲ ਪਿਆ। ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਿੰਸ ਆਪਣੇ ਕਰਤਵਿਆਂ 'ਚ ਨਿਪੁੰਨ ਰਹੇ, ਲੋਕ ਅਤੇ ਪਿੰਡ-ਵਾਸੀ ਬੜੀ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਹੋ ਗਏ। ਮੁੱਖ ਕੁਰੁਆਂ ਅਤੇ ਨਗਰ-ਵਾਸੀਆਂ ਦੇ ਘਰਾਂ 'ਚ “ਦੇਵੋ” ਅਤੇ “ਭੋਗੋ” ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਹਰ ਪਾਸੇ ਗੂੰਜਦੀ। ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਪੰਡੂ, ਅਤੇ ਵਿਦੁਰ ਨੂੰ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਾਂਗ ਪਾਲਿਆ। ਉਹ ਤਮਾਮ ਸੰਸਕਾਰਾਂ, ਵ੍ਰਤਾਂ, ਪਾਠ ਅਤੇ ਅਭਿਆਸ 'ਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋਏ, ਕਸਰਤ ਅਤੇ ਦੌੜ-ਭੱਜ 'ਚ ਮਾਹਰ ਹੋ ਕੇ ਜਵਾਨੀ 'ਚ ਪਹੁੰਚੇ। ਤੀਰ-ਕਮਾਨ, ਵੇਦ, ਗਦਾ-ਯੁੱਧ, ਤਲਵਾਰ-ਢਾਲ, ਹਾਥੀ-ਪਾਲਣ ਅਤੇ ਰਾਜ-ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ 'ਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋਏ। ਇਤਿਹਾਸ, ਪੁਰਾਣ, ਅਤੇ ਵਿਦਿਆਵਾਂ 'ਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਿਖਾਇਆ ਗਿਆ; ਵੇਦ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਦਾ ਮੂਲ ਭਾਵ ਜਾਣਕੇ, ਉਹ ਹਰ ਕੰਮ 'ਚ ਅਡੋਲ ਰਹੇ। ਵੇਦ-ਅਧਿਐਨ ਅਤੇ ਰਾਜ-ਸੰਭਾਲ 'ਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੂੰ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਰਾਜ-ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਵਾਇਆ।