ਇਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਸੇਵਕ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਦੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਆਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਤਪਸਵੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਨ ਤਾ ਚੰਗਾ ਨ ਬੁਰਾ, ਕੋਈ ਵੀ ਉੱਤਰ ਨਾ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਦੀ ਪੂਰੀ ਤਲਾਸ਼ੀ ਲਈ, ਉਥੇ ਚੋਰਾਂ ਨੂੰ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਚੋਰੀ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਸਮਾਨ ਵੀ ਲੱਭ ਗਿਆ। ਇਸ ਦੇਖ ਕੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਕਰਮਚਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤਪਸਵੀ ਉੱਤੇ ਸ਼ੱਕ ਹੋਇਆ; ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਤਪਸਵੀ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ ਅਤੇ ਚੋਰਾਂ ਸਮੇਤ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਜਾ ਨੇ, ਚੋਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਤਪਸਵੀ ਨੂੰ ਮੌਤ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਸੁਣਾਈ। ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦੇ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਨੂੰ ਬਾਂਸ ਦੀ ਖੂੰਟੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਤੋਂ ਚੋਰੀ ਹੋਇਆ ਧਨ ਲੈ ਕੇ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ। ਉਹ ਤਪਸਵੀ, ਜੋ ਧਰਮਵਾਨ ਸੀ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਖੂੰਟੀ ਉੱਤੇ ਰਹਿਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਭੁੱਖ-ਪਿਆਸ ਵਿੱਚ ਵੀ ਮੌਤ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਾ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਆਤਮਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਕਾਇਮ ਰੱਖਦਾ ਰਿਹਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਤਪਸਵੀਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ। ਖੂੰਟੀ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੇ ਦਰਦ ਸਹਿੰਦਿਆਂ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਤਪ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਰਾਤ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਤਪਸਵੀ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਅਸੀਂ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਹੜਾ ਪਾਪ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਅਤੇ ਡਰ ਸਹਿ ਰਹੇ ਹੋ?" ਤਦ, ਉਹ ਤਪਸਵੀ, ਜੋ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਤਪਸਵੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਇਹ ਮੇਰੀ ਆਪਣੀ ਗਲਤੀ ਹੈ; ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਇਆ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੁਰੱਖਿਆ ਕਰਮਚਾਰੀਆਂ ਨੇ ਕਈ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸਾਰਾ ਹਾਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਜਾ, ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਸਮੇਤ ਆਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਤਪਸਵੀ ਨੂੰ ਮਨਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਖੂੰਟੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਬਿਨੈ ਕੀਤੀ, "ਜੋ ਵੀ ਗਲਤ ਮੈ ਤੈਨੂੰ ਭੁਲੇਖੇ ਜਾਂ ਅਗਿਆਨਤਾ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ, ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਦੇ; ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਨਾਰਾਜ਼ ਨਾ ਹੋਵੇਂ।" ਤਪਸਵੀ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਅਤੇ ਮਾਫੀ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਖੂੰਟੀ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਉਤਾਰਿਆ। ਪਰ ਜਦ ਰਾਜਾ ਨੇ ਖੂੰਟੀ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੱਢਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਨਾ ਕੱਢ ਸਕਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਖੂੰਟੀ ਨੂੰ ਅਧੀਨ ਤੋਂ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਖੂੰਟੀ ਅੰਦਰ ਹੀ ਰਹਿ ਗਈ, ਅਤੇ ਤਪਸਵੀ ਆਪਣੇ ਗਲੇ ਅਤੇ ਪਾਸੇ ਵਿੱਚ ਖੂੰਟੀ ਦੀ ਨੋਕ ਲੈ ਕੇ ਚਲਦਾ ਰਿਹਾ। ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਮੈਂ ਫੁੱਲਾਂ ਲਈ ਭਾਂਡਾ ਲੈ ਕੇ ਚਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।" ਆਪਣੀ ਤਪ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਲੋਕ ਜਿੱਤੇ, ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਸੀ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਅਣਿਮਾਂਡਵਯਾ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਗਿਆ; ਅਤੇ ਉਹ ਤਪਸਵੀ, ਜੋ ਉੱਚੀ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਧਰਮ ਦੇ ਆਸਥਾਨ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਉੱਥੇ, ਧਰਮ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਕਿਹੜਾ ਅਜਾਣੇ ਕੀਤਾ ਅਪਰਾਧ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਫਲ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮਿਲਿਆ? ਤੁਰੰਤ ਸੱਚ ਦੱਸੋ; ਮੇਰੀ ਤਪ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵੇਖੋ।" ਧਰਮ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਤੂੰ ਕੀੜਿਆਂ ਦੀ ਪੂੰਛ ਵਿੱਚ ਤਿੰਸਾ ਪਾਇਆ ਸੀ; ਇਹ ਉਸ ਕਰਮ ਦਾ ਫਲ ਹੈ।" "ਜਿਵੇਂ ਛੋਟਾ ਦਾਨ ਕਈ ਗੁਣਾ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਅਧਰਮ ਵੀ ਕਈ ਗੁਣਾ ਦਰਦਨਾਕ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।" "ਮੈਂ ਇਹ ਕਰਮ ਕਦੋਂ ਕੀਤਾ?" ਤਪਸਵੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਧਰਮ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਇਹ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਸੀ।" "ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਜੋ ਵੀ ਬੱਚਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਪਰਾਧ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।" "ਤੂੰ ਛੋਟੀ ਗਲਤੀ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਵੱਡੀ ਸਜ਼ਾ ਦਿੱਤੀ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਹੱਤਿਆ, ਸਾਰਿਆਂ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਅਪਰਾਧ ਹੈ।" "ਧਰਮ, ਤੂੰ ਇੱਕ ਸ਼ੂਦਰ ਦੀ ਕੋਖ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖ ਵਜੋਂ ਜਨਮ ਲਵੇਂਗਾ; ਅੱਜ ਮੈਂ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਇਹ ਨਿਯਮ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਕਰਮ ਦਾ ਫਲ ਉਮਰ ਦੇ ਚੌਦਾਂ ਸਾਲ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੀ ਮਿਲੇਗਾ।" ਇਸ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਤਪਸਵੀ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ, ਧਰਮ ਨੇ ਸ਼ੂਦਰ ਦੀ ਕੋਖ ਵਿੱਚ ਵਿਦੁਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਿਆ। ਵਿਦੁਰ, ਜੋ ਧਰਮ ਅਤੇ ਧਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਲਾਲਚ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਦੂਰਦਰਸ਼ੀ, ਸ਼ਾਂਤਿ ਦੇ ਪਿਆਰ, ਅਤੇ ਕੁਰੁਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਿੱਚ ਲਗੇ ਰਹੇ। ਜਦ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਪੰਡੁ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਵਿਦੁਰ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ, ਕੁਰੁ ਭੂਮੀ ਅਤੇ ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਖਿੜ ਗਏ। ਧਰਤੀ ਨੇ ਵਾਧੂ ਫਸਲਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਅਨਾਜ ਪੱਕ ਗਿਆ; ਮੌਸਮ ਵਿੱਚ ਵਰਖਾ ਪਈ, ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੇ ਬਹੁਤ ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਫਲ ਦਿੱਤੇ। ਵਾਹਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਅਤੇ ਪੰਛੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ; ਮਾਲਾਵਾਂ ਸੁਗੰਧਿਤ, ਫਲ ਸੁਆਦ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ। ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵਪਾਰੀ ਅਤੇ ਕਾਰਿਗਰਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਸੀ; ਵੀਰ, ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਅਤੇ ਧਰਮਵਾਨ ਲੋਕ ਖੁਸ਼ ਰਹੇ। ਕੋਈ ਚੋਰ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਨ ਕੋਈ ਅਧਰਮ ਵੱਲ ਝੁਕਣ ਵਾਲਾ; ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਯੁੱਗ ਸੀ। ਲੋਕ ਧਰਮ, ਯਜਨ, ਅਤੇ ਸੱਚ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਫਲਫਲਾਏ। ਮਨੁੱਖ ਅਹੰਕਾਰ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਲਾਲਚ ਤੋਂ ਅਣਛੁਏ; ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨ, ਅਤੇ ਉੱਚਾ ਧਰਮ ਵਿਆਪਕ। ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਮਹਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਦਰਵਾਜਿਆਂ, ਕਮਾਨਾਂ, ਅਤੇ ਨਿਕਾਸਾਂ ਨਾਲ ਸੁੰਦਰ, ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ। ਇੰਦਰ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਂਗ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਮਹਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਲੋਕ ਨਦੀਆਂ, ਜੰਗਲਾਂ, ਝੀਲਾਂ, ਦਲਦਲਾਂ, ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਰਹੇ। ਦੱਖਣੀ ਅਤੇ ਉੱਤਰੀ ਕੁਰੁਆਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਘੁੰਮਦੇ। ਉਸ ਸੁੰਦਰ ਭੂਮੀ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਕੁਰੁਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਕੋਈ ਗਰੀਬ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਨ ਕੋਈ ਵਿਧਵਾ ਔਰਤ ਸੀ।