ਕ੍ਰਿਸ਼্ণ ਦੁਵੈਪਾਯਨ, ਜੋ ਦੇਵਪੁਤ੍ਰਾਂ ਵਰਗੇ ਮਹਾਨ ਸੀ, ਰਾਣੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਡਰ ਕਰਕੇ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੇ। ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਇਕ ਦਾਸੀ ਨੂੰ ਸੁੰਦਰ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਅਪਸਰਾ ਵਾਂਗ ਬਣਾਇਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਹਣੀ ਬਣਾਈ ਗਈ ਉਹ ਦਾਸੀ ਕ੍ਰਿਸ਼্ণ ਕੋਲ ਭੇਜੀ ਗਈ। ਕਾਸੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਧੀ, ਜਦੋਂ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਗਈ। ਅੰਦਰ ਆਉਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ—ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ, ਸੁੰਦਰ ਇਸ਼ਾਰੇ, ਅਤੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ। ਗੁਪਤ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਉਸ ਦਾਸੀ ਨਾਲ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਸੁਖ ਭੋਗਿਆ ਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋਏ। ਉਹ ਵੱਡੇ ਵਰਤ ਵਾਲੇ ਮਹਾਤਮਾ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹੇ। ਫਿਰ ਉੱਠ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦਾਸੀ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ, "ਤੂੰ ਮਾਂ ਬਣੇਗੀ। ਤੇਰੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਆਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਧਰਮਵਾਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਗਿਆਨੀ ਅਤੇ ਉੱਚਾ ਹੋਵੇਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਦੁਰ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼্ণ ਦੁਵੈਪਾਯਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਭਰਾ ਸਨ। ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਮਾਂਡਵਯ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ, ਧਰਮ ਨੇ ਵਿਦੁਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਿਆ—ਜੋ ਧਰਮ ਅਤੇ ਅਧਰਮ ਦੀ ਸਾਰ ਜਾਣਦੇ, ਲਾਲਸਾ ਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸਨ। ਕ੍ਰਿਸ਼্ণ ਦੁਵੈਪਾਯਨ ਨੇ ਇਹ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ—ਆਪਣੀ ਦੇਰੀ ਅਤੇ ਦਾਸੀ ਤੋਂ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣ ਦੀ ਵੀ। ਧਰਮ ਦਾ ਕਰਤਵਯ ਨਿਭਾ ਕੇ, ਉਹ ਫਿਰ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲੇ, ਗਰਭਵਤੀ ਹੋਣ ਦੀ ਸੁਚਨਾ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਉੱਥੇ ਹੀ ਅੰਤर्धਾਨ ਹੋ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰਯ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਦੁਵੈਪਾਯਨ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਇਹ ਪੁੱਤਰ, ਦੇਵਪੁਤ੍ਰਾਂ ਵਰਗੇ ਲਗਦੇ, ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦੇ ਗਏ। ਇਸ 'ਤੇ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਉਠਿਆ ਕਿ ਧਰਮ ਨੇ ਐਸਾ ਕਿਹੜਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਸੀ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਮਿਲਿਆ? ਅਤੇ ਕਿਹੜਾ ਸ਼ਾਪ ਸੀ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਸ਼ੂਦ੍ਰ ਮਾਂ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਜਨਮੇ? ਇੱਕ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਮਾਂਡਵਯ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਗਿਆਤਾ, ਸੱਚ ਤੇ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿੱਚ ਅਡਿੱਗ ਸਨ। ਉਹ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਪਹੁੰਚੇ, ਜਿੱਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਆਸ਼ਰਮ ਬਣਾਇਆ। ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਹੇਠਾਂ, ਇਕ ਰੁੱਖ ਹੇਠ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਹੱਥ ਉੱਤੇ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਲੀਨ, ਮੌਨ ਵਰਤ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ ਖੜੇ ਰਹਿੰਦੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਤਪ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਚੋਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਚੋਰੀ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਉਥੇ ਆ ਗਏ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰਾਜ ਦੇ ਰੱਖਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਚੋਰ, ਡਰੇ ਹੋਏ, ਆਪਣਾ ਮਾਲ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਲੁਕਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੀ ਲੁਕਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਰੱਖਵੇਂ ਆਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੀ ਤਲਾਸ਼ੀ ਲਈ ਅਤੇ ਚੋਰਾਂ ਨੂੰ ਤੇ ਚੋਰੀ ਦਾ ਮਾਲ ਲੱਭ ਲਿਆ। ਇਸ ਤੋਂ ਰੱਖਵੇਂ ਨੂੰ ਸੰਦੇਹ ਹੋਇਆ ਕਿ ਇਹ ਸਾਧੂ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵੀ ਚੋਰਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਪੇਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਜੇ ਨੇ, ਉਹਨਾਂ ਚੋਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵੀ ਮੌਤ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਸੁਣਾਈ। ਰੱਖਵੇਂ, ਇਹ ਜਾਣੇ ਬਿਨਾਂ ਕਿ ਉਹ ਕੌਣ ਹੈ, ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਨੂੰ ਸੂਲੀ 'ਤੇ ਚੁੱਕਾ ਦਿੱਤਾ। ਚੋਰਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਮਾਲ ਲੈ ਕੇ, ਰੱਖਵੇਂ ਵਾਪਸ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਪਰ ਉਹ ਧਰਮਾਤਮਾ ਰਿਸ਼ੀ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਸੂਲੀ 'ਤੇ ਲਟਕੇ ਹੋਏ, ਨਾ ਤਾਂ ਮਰੇ, ਨਾ ਹੀ ਖਾਣ ਨੂੰ ਕੁਝ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਬਚਾ ਕੇ, ਹੋਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਸੂਲੀ ਦੀ ਚੋਟ ਸਹਿਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਹੋਰ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਤਪੱਸਿਆ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਏ। ਰਾਤ ਨੂੰ, ਉਹ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੇ, "ਅਸੀਂ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਹੜਾ ਪਾਪ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਇਹਨਾ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਤੇ ਡਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਿਲਿਆ?" ਉਸ ਤਿੱਖੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮੇਰੀ ਆਪਣੀ ਗਲਤੀ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਭੋਗਣਾ ਪਿਆ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੇ ਮੇਰਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਵਿਗਾੜਿਆ।" ਕਈ ਦਿਨ ਬਾਅਦ, ਰੱਖਵੇਂ ਨੇ ਇਹ ਸਾਰੀ ਘਟਨਾ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਰਾਜਾ, ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਸੂਲੀ 'ਤੇ ਟੰਗੇ ਰਿਸ਼ੀ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਮਾਫੀ ਮੰਗਣ ਲੱਗਾ, "ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਦਿਓ, ਜੇ ਅਗਿਆਨਤਾ ਜਾਂ ਭੁਲੇਖੇ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਕੁਝ ਗਲਤ ਕਰ ਬੈਠਿਆ।" ਸਾਧੂ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੂਲੀ ਤੋਂ ਹੇਠ ਲਿਆਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਸੂਲੀ ਦਾ ਨੁੱਕ ਨਿਕਲਿਆ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਓਹਨੂੰ ਜਿੱਥੇ ਸੀ, ਉਥੇ ਹੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੂਲੀ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਅੰਦਰ ਹੀ ਰਹਿ ਗਿਆ। ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ, ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਸੂਲੀ ਲੈ ਕੇ, ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦੇ ਫਿਰਦੇ ਰਹੇ। ਆਪਣੇ ਗਲੇ ਤੇ ਪਾਸੇ ਵਿੱਚ ਨੁੱਕ ਸਮੇਤ, ਉਹ ਸੋਚਦੇ, "ਮੈਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦਾ ਡੱਬਾ ਲੈ ਕੇ ਫਿਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।" ਆਪਣੀ ਭਾਰੀ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ, ਉਹ ਐਸੇ ਲੋਕਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਅਣਪਹੁੰਚੇ ਹਨ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ "ਅਣਿਮਾਂਡਵਯ" ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸੱਚ ਦੇ ਗਿਆਤਾ, ਧਰਮ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ। ਧਰਮ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਪੁਛਦੇ ਹਨ, "ਕਿਹੜਾ ਐਸਾ ਅਣਜਾਣੇ ਕੀਤਾ ਦੋਸ਼ ਸੀ ਮੇਰਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਇਹ ਫਲ ਮੈਨੂੰ ਮਿਲਿਆ? ਸੱਚ ਸੱਚ ਦੱਸੋ, ਮੇਰੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵੇਖੋ।