ਸत्यਵਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਜੀਉਣ ਵਾਲੀ ਆਸ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਵਧੀਆ ਕੁੜੀ-ਵਧੂ ਨੂੰ ਸਨਮਾਨ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, “ਬੇਟੀ, ਤੂੰ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦੇ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ ਰੌਣਕ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ।” ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਕੁਰੁ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਰਾਜਗੱਦੀ ਦਾ ਭਾਰੀ ਭਾਰ ਢੋਏਗਾ। ਇਉਂ ਆਖ ਕੇ, ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵਧੂ ਨੂੰ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਮੰਨ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹੋਏ ਮਨਾਇਆ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਇਆ। ਸਮਾਂ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵਧੂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਵੇਲੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਵਾਇਆ। ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੀ ਚੰਗੀ ਵਿਛੌਣੀ ਉੱਤੇ ਆਰਾਮ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਨੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, “ਕੌਸਲਿਆ, ਅੱਜ ਤੇਰਾ ਦੇਵਤੁਲ ਪਤੀ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਤਿਆਰ ਰਹੀ, ਉਹ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਆਵੇਗਾ।” ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਭੀਸ਼ਮ ਅਤੇ ਹੋਰ ਮੁੱਖ ਕੁਰੁਆਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਜਦ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਹੋਈ, ਲੋਕ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇ ਦੀਵੇ ਜਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਦ ਵਡੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਸੱਚੇ, ਤਪਸਵੀ ਰਿਸ਼ੀ, ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਦੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਪਹਿਲਾਂ ਅੰਬਿਕਾ ਕੋਲ ਗਏ। ਪਰ ਜਦ ਕੌਸਲਿਆ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ—ਉਹ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਸੀ, ਉਮੀਦ ਤੋਂ ਬਿਲਕੁਲ ਵੱਖਰੇ, ਡਰ ਕਰਕੇ ਉਹ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਈ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਿਆ। ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਵਿਲੱਖਣ, ਜਟਾਧਾਰੀ, ਰੁੱਖੇ, ਪੀਲੇ, ਕਾਲੇ ਤੇ ਬਲਦੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਸੁਕੜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਵੱਖਰੀ ਮਹਿਕ ਆਉਂਦੀ ਸੀ। ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ, ਅੰਬਿਕਾ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਨਾਲ ਇਕੱਠੀ ਹੋਈ, ਪਰ ਡਰ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ। ਫਿਰ, ਜਦ ਰਿਸ਼ੀ ਚਲੇ ਗਏ, ਮਾਂ (ਸਤ੍ਯਵਤੀ) ਨੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, “ਕੀ ਇਹ ਰਾਣੀ ਇੱਕ ਚੰਗਾ, ਧਰਮਵਾਨ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਜਨਮ ਦੇਵੇਗੀ?” ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਵਿਆਸ, ਜੋ ਇੰਦਰਿਆਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਭਾਗ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਸਨ, ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਰਾਜਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਮਹਾਬਲੀ ਹੋਵੇਗਾ। ਉਸ ਦੇ ਸੌ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣਗੇ, ਪਰ ਮਾਂ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਉਹ ਅੰਨਾ ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਨੇ ਦੁਬਾਰਾ ਆਖਿਆ, “ਅੰਨਾ ਰਾਜਾ ਕੁਰੁਆਂ ਲਈ ਢੁਕਵਾਂ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਤਾਂ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਰਖਿਆ ਕਰਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ। ਮੇਰਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਪੁੱਤਰ ਦੇ।” ਫਿਰ, ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਮੇਰੀ ਛੋਟੀ ਵਧੂ ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਹੈ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਵੀ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਦੇ, ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ ਹੋਵੇ ਤੇ ਦੂਜਾ ਰਾਜਾ ਬਣੇ।” ਵਿਆਸ ਨੇ ਸਹਿਮਤ ਹੋ ਕੇ, “ਜਿਵੇਂ ਤੁਹਾਡੀ ਆਗਿਆ,” ਆਖਿਆ ਤੇ ਚਲੇ ਗਏ। ਸਮੇਂ ਆਉਣ ਤੇ, ਅੰਬਿਕਾ ਨੇ ਅੰਨੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਨੇ ਫੇਰ ਆਪਣੀ ਛੋਟੀ ਵਧੂ ਅੰਬਾਲਿਕਾ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਵੰਸ਼ ਚਲਾਉਣ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਦੇਣ ਲਈ ਕਿਹਾ। ਅੰਬਾਲਿਕਾ, ਚਿੰਤਾ ਵਿਚਲ, ਚੰਗੀ ਵਿਛੌਣੀ ਉੱਤੇ ਬੈਠੀ ਸੋਚਦੀ ਰਹੀ, “ਹੁਣ ਕੌਣ ਆਵੇਗਾ?” ਤੇ ਸਬਰ ਨਾਲ ਉਡੀਕ ਕਰਦੀ ਰਹੀ। ਉਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਵਡੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਸ ਕੋਲ ਆਉਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ। ਅੰਬਾਲਿਕਾ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਦੇਖਦੇ ਹੀ ਡਰ ਕਰਕੇ ਰੰਗ ਉੱਡ ਗਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਪੀਲਾ ਪੈ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਇਹ ਹਾਲਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਪੀਲੀ ਪੈ ਗਈ, ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਦਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਤੇ ਇਹੀ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਹੋਵੇਗਾ।” ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਵਡੇ ਰਿਸ਼ੀ ਚਲੇ ਗਏ। ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਨੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, “ਪੁੱਤ, ਕੀ ਹੁਣ ਕੁਝ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇਗਾ?” ਵਿਆਸ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, “ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਬਹਾਦੁਰ ਤੇ ਚੌਂਫੇਰੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਵੇਗਾ, ਪਰ ਮਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਪੀਲਾ ਰੰਗ ਹੋਵੇਗਾ। ਉਸ ਦੇ ਪੰਜ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣਗੇ, ਜੋ ਸਭ ਵਧੀਆ ਧਨੁਰਧਾਰੀ ਹੋਣਗੇ।” ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਵਿਆਸ ਨੇ ਮਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਚਲੇ ਗਏ। ਮਾਂ ਨੇ ਫੇਰ ਇੱਕ ਹੋਰ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ। ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ।” ਸਮੇਂ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਰਾਣੀ ਨੇ ਪੀਲੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਤੋਂ ਪੰਜ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ, ਜੋ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਪਾਂਡਵ ਸਨ। ਦੋਹਾਂ ਦੀਆਂ ਜਨਮ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਵਾਈਆਂ ਗਈਆਂ। ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਕੋਲ ਕਰਵਾਏ। ਜਦ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਅੰਨਾ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਕੌਸਲਿਆ ਲਈ ਫੇਰ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ, “ਇਹ ਅੰਨਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਕੌਸਲਿਆ ਤੋਂ ਵੀ ਇੱਕ ਚੰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋਵੇ।” ਵਿਆਸ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਜੇ ਕੌਸਲਿਆ ਸਥਿਰ ਮਨ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਫੇਰ ਇੱਕ ਚੰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਦੇਵੇਗੀ, ਜੋ ਧਰਮ ਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਤੱਤ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਗਾ।” ਇਹ ਨਿਰਣੈ ਕਰਕੇ, ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਨੇ ਫੇਰ ਆਪਣੀ ਵਧੂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ। ਸਮੇਂ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੀ ਵਧੂ ਨੂੰ ਵਿਆਸ ਕੋਲ ਭੇਜਿਆ। ਪਰ ਉਹ, ਪਿਛਲੇ ਤਜਰਬੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਸੰਭਾਵਨਾ ਅਤੇ ਮਹਿਕ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਡਰ ਤੇ ਹਿਚਕਚਾਹਟ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ...