ਇਹ ਸਮਾਂ ਐਸਾ ਸੀ ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਪਰ ਕੁਝ ਅਜਿਹਾ ਵਾਪਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਲੋੜਵੰਦਾਂ ਦੀ ਸੁਣਵਾਈ ਨਹੀਂ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਇਸ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਮੈਂ ਆਖਿਆ, "ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ, ਜੋ ਰਾਜਧਰਮ ਦੇ ਅਗੂ ਹਨ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ—ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗੋ ਅਤੇ ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮੋ।" ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਕਿ "ਇਸ ਵਿਆਹ ਰਾਹੀਂ ਧਰਮ ਦੀ ਹਾਨੀ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਯਜ੍ਨਸੇਨ ਜੀ, ਮੇਰੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਸਹਾਰਾ ਦਿਓ, ਹੇ ਸੋਮਕ।" ਫਿਰ, ਮੈਂ ਉਸ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਨੂੰ ਵੀ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਅਤੇ ਤੈਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਆਪਣੀ ਸਮਝ ਅਤੇ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਵਰਤਾਂਗਾ। ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਰਾਜੇ ਤੋਂ ਡਰ ਹੈ, ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਹ ਡਰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਦੀ ਯੋਗਤਾ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ। ਪਰ ਮੈਂ ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਭੀਸ਼ਮ, ਉੱਤੇ ਹਕ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਖ਼ਤਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਤਾਕਤ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਮ ਦੇ ਨਾਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।" ਮੈਂ ਆਖਿਆ, "ਤੂੰ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈਂ, ਭੀਸ਼ਮ ਮੈਨੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਨਹੀਂ ਜਲਾਏਗਾ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵਿਆਇਆ, ਇਹ ਗੱਲ ਸਭ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਇਹ ਸਭ ਕਿਉਂ ਹੋਇਆ।" ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਨੇ ਮਾਲਾ ਰੱਖੀ ਅਤੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੋਂ ਭੱਜ ਗਈ। ਉਹ ਤਪ ਅਤੇ ਪ੍ਰਣਾਂ ਲਈ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਪਿਓ, ਦ੍ਰੁਪਦ, ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਗਏ ਅਤੇ ਵਾਰੰਵਾਰ ਉਸਨੂੰ ਮਨਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, "ਮਾਲਾ ਲੈ ਲਵੋ, ਬੇਟੀ, ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਵੈਰ ਨਾ ਵਧਾ।" ਪਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਫੈਸਲੇ 'ਚ ਅਡਿੱਗ ਰਹੀ। ਦ੍ਰੁਪਦ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਜੋ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਇਹੀ ਕਰੇਗੀ—ਇਹ ਮਨੁੱਖੀ ਕੰਮ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਤਾਂ ਕਿਸਮਤ ਹੈ।" ਫਿਰ ਦ੍ਰੁਪਦ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜੋ ਵੀ ਇਹ ਮਾਲਾ ਚੁੱਕ ਕੇ ਆਪਣੇ ਗਲੇ ਪਾਵੇਗਾ, ਉਹ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇਗਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਧਰਮ ਦਾ ਨਾਸ ਕੀਤਾ।" ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਤੱਕ ਦ੍ਰੁਪਦ ਨੇ ਉਹ ਮਾਲਾ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਰੱਖੀ, ਪਰ ਫਿਰ ਉਸ ਉੱਤੇ ਧਿਆਨ ਨਾ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਸ਼ਿਖੰਡਿਨੀ, ਜੋ ਅਜੇ ਬੱਚੀ ਸੀ, ਨੇ ਉਹ ਮਾਲਾ ਪਾ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਪਿਉ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ। ਦ੍ਰੁਪਦ, ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਕ੍ਰੋਧ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਛੱਡ ਗਿਆ। ਡਰੀ ਹੋਈ ਸ਼ਿਖੰਡਿਨੀ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤਪੀਸਵੀ ਕੋਲ ਗਈ, ਜੋ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਮੰਗੀ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਗੰਗਾ ਦੇ ਘਾਟ ਤੇ ਜਲਦੀ ਹੀ ਗੰਧਰਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਹੋਵੇਗੀ।" ਉਥੇ ਤੂੰ ਸੁੰਦਰ ਗੰਧਰਵ ਰਾਜਾ ਤੁੰਬੁਰੂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੀ। ਮੈਂ ਵੀ ਤੇਰੀ ਮਦਦ ਕਰਾਂਗਾ; ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਕਹਾਂ, ਤਿਵੇਂ ਕਰ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਲਾਭ ਦੇਵੇਗਾ।" ਜਦੋਂ ਉਥੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਹੋਈ, ਦੋ ਗੰਧਰਵ, ਜੋ ਰੂਪ ਤੇ ਪ੍ਰਤਾਪ ਵਿੱਚ ਬਰਾਬਰ ਸਨ, ਬਚ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਨੇ, ਜੋ ਔਰਤ ਬਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਸ਼ਿਖੰਡਿਨੀ ਵੱਲ ਵੇਖ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਪੁਰਖ ਰੂਪ ਲੈ ਲੈ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਮਹਿਲਾ ਰੂਪ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।" ਉਥੇ ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਸੁਲਹ ਕਰ ਲਈ—ਇੱਕ ਔਰਤ ਬਣ ਗਿਆ, ਦੂਜਾ ਪੁਰਖ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਿਖੰਡੀ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ ਸਨ, ਪੁਰਖ ਬਣ ਗਿਆ। ਉਹ ਗੰਧਰਵ, ਔਰਤ ਬਣ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਯਜ੍ਨਸੇਨੀ, ਮਹਾਨ ਯਸ਼ਸਵੀ, ਅਤਿ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ। ਫਿਰ, ਸ਼ਿਖੰਡੀ ਬੁਦਬੁਦਕਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਥੇ ਉਸਨੇ ਅਸਤਰ-ਸ਼ਸਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ। ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਦੇਸ ਪਾਂਚਾਲ ਵਾਪਸ ਆਇਆ, ਆਪਣੇ ਪਿਉ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰ ਨਿਵਾਇਆ। ਉਸਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੁਣ ਭੀਸ਼ਮ ਤੋਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਡਰਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਅੰਬਾ ਚਲੀ ਗਈ, ਤਦ ਭੀਸ਼ਮ, ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਨੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਵਿਆਹ ਦੀ ਰਸਮ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਵਾਈ। ਅੱਗ ਅੱਗੇ ਅੰਬਿਕਾ ਅਤੇ ਅੰਬਾਲਿਕਾ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰਕੇ, ਕੌਰਵ, ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਤੇ ਮਾਣ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰਯ, ਜੋ ਧਰਮੀ ਪਰ ਸਵਭਾਵਕਾਮੀ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਪਤੀ ਬਣਿਆ। ਦੋਵਾਂ ਰਾਣੀਆਂ ਲੰਬੀਆਂ ਤੇ ਗੋਰੀਆਂ, ਕਾਲੇ ਤੇ ਘੁੰਗਰਾਲੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਲਾਲ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਨਖਾਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਚੌੜੇ ਕਮਰ ਤੇ ਭਰੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੀਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਸੋਚਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ, "ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਜੋੜ ਦਾ ਪਤੀ ਮਿਲ ਗਿਆ।" ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰਯ ਦੀ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਗੁੱਝੇ ਹੋਏ, ਦਿਲੋਂ ਮਿਲੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੁਮਾਰਾਂ ਵਰਗਾ, ਸਭ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਸੀ। ਸੱਤ ਸਾਲ ਤੱਕ ਨੌਜਵਾਨ ਰਾਜਾ ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰਯ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਰਮਣ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਪਰ ਫਿਰ ਉਹ ਰੋਗੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਡਾਕਟਰਾਂ ਅਤੇ ਦੋਸਤਾਂ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ਾਂ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ ਯਮਲੋਕ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗੰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਭੀਸ਼ਮ, ਜੋ ਧਿਆਨ ਤੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਨੇ ਸਾਰੇ ਅੰਤਿਮ ਕਰਮ ਸਿਰੇ ਚੜ੍ਹਾਏ। ਭੀਸ਼ਮ, ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਦੀ ਸਲਾਹ 'ਤੇ, ਸਭ ਪੰਡਤਾਂ ਅਤੇ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰਯ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਕਰਵਾਏ। ਫਿਰ, ਸਤ੍ਯਵਤੀ, ਜੋ ਦੁਖੀ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇਛਾ ਵਿੱਚ ਤੜਫ ਰਹੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਕਰਮ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਵਧੂਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਵਧੂਆਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਵਿਧਵਾ ਹੋਣ ਦੇ ਦੁਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਸਨ, ਸਮਝਾਇਆ ਅਤੇ ਪਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਮਾਤ੍ਰ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਰੀਤ ਨੁੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: "ਹੇ ਭੀਸ਼ਮ, ਤੈਨੂੰ ਹੀ ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦਾ ਵੰਸ਼, ਉਸ ਦੀ ਯਸ਼ ਅਤੇ ਤਰਪਣ ਸਮਰਪਿਤ ਹਨ। ਤੂ ਧਰਮ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਹੈਂ ਅਤੇ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈਂ। ਤੇਰਾ ਭਰਾ ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰਯ, ਜੋ ਹੁਣ ਪਰਲੋਕ ਸਿੱਧ ਗਿਆ, ਨੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕੀਤੇ; ਜਿਵੇਂ ਜੀਵਨ ਦਾ ਸੱਚ ਹੋਣਾ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ। ਤੂੰ ਧਰਮ ਦੇ ਨਿਯਮ, ਵੱਡੇ ਤੇ ਸੂਖਮ, ਦੋਹਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈਂ। ਮੈਂ ਵੇਖਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਧਰਮ ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਰੀਤ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਹੈਂ, ਤੇਰੀ ਸਮਝ ਮੁਸ਼ਕਲ ਵੇਲੇ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਅਤੇ ਅੰਗੀਰਸ ਵਰਗੀ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੱਡੀ ਦੁਖ ਤੇ ਆਸ ਨਾਲ, ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਨੇ ਭੀਸ਼ਮ ਕੋਲ ਆਪਣਾ ਮਨ ਖੋਲ੍ਹਿਆ।