ਇੱਕ ਦਿਵਿਆ ਕਮਲ-ਝੀਲ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ, ਜਿਵੇਂ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਸੀ। ਅੰਬਾ ਨੂੰ ਇੱਕ ਮਾਲਾ ਦਿੱਤੀ ਗਈ, ਜਿਸਦੇ ਬਾਰੇ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਕਿ ਇਹ ਮਾਲਾ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਉਸਦੇ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਆਈ ਹੈ। ਜਿਸ ਵੀਰ ਨੇ ਇਹ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨੀ, ਉਹ ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਮੌਤ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣੇਗਾ। ਅੰਬਾ ਨੇ ਸਲਵ ਦੇ ਇਨਕਾਰ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਸਲਵ, ਮੂਰਖ, ਮੈਨੂੰ ਪਿਛਲੇ ਸੰਬੰਧ ਕਾਰਨ ਸਵੀਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਮੈਂ ਧਰਮ ਅਤੇ ਇੱਛਾ ਤੋਂ ਵਾਂਝੀ ਹੋ ਗਈ ਹਾਂ, ਦੁੱਖ ਝਲ ਰਹੀ ਹਾਂ।" ਪਤੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਉਹ ਹਰ ਥਾਂ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦੀ ਰਹੀ। "ਇਹ ਮਾਲਾ, ਹੇ ਕਸ਼ਤਰੀਓ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਮਾਰੇਗੀ।" ਉਹ ਐਲਾਨ ਕਰਦੀ ਹੈ, "ਜੋ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਮਾਰੇਗਾ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਬਣਾਂਗੀ।" ਪੰਜ ਹੋਰ ਸਾਲ ਉਸ ਨੇ ਭਟਕਦੇ ਹੋਏ ਕਾਟੇ, ਪਰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਕਸ਼ਤਰੀ ਨੇ ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਉਸਨੂੰ ਸਹਾਰਾ ਨਾ ਦਿੱਤਾ। ਅੰਬਾ ਪਾਂਚਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੋਮਕਾ ਦੇ ਕੋਲ ਗਈ। ਉਹ ਪਾਂਚਾਲਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਆਈ, ਜਿੱਥੇ ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਸੱਚਾ, ਧਰਮ-ਪ੍ਰੇਮੀ ਰਾਜਾ ਖੜਾ ਸੀ। ਪਾਂਚਾਲਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਲਿੰਗਨ ਕਰਕੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, "ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਡੁਬਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਗਹਿਰੀ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਰਹੀ ਹੋਵਾਂ।" ਅੰਬਾ ਨੇ ਯਜਨਸੇਨ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ, "ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਫੜੋ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਉੱਠਾਓ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਕਰਤਵ ਤੇ ਸੁਖ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹਿਣਗੇ।" ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, "ਦੋਵਾਂ ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਮੇਰੀ ਸ਼ੋਭਾ, ਜੜ੍ਹਾਂ ਤੇ ਫਲਾਂ ਸਮੇਤ, ਲੈ ਲਈ ਗਈ ਹੈ; ਕਿਸੇ ਕਸ਼ਤਰੀ ਤੋਂ ਸਹਾਰਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।" "ਕੀ ਹੁਣ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕਸ਼ਤਰੀ ਨਹੀਂ ਰਹੇ, ਜਿੱਥੇ ਬੇਸਹਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ?" ਉਹ ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੀ ਹੈ, "ਸਭ ਰਾਜੇ, ਇक्षਵਾਕੂ ਤੇ ਪਾਂਚਾਲਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ, ਸੁਣੋ—ਇਸ ਵਿਆਹ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੀ ਮਿਹਰਬਾਨੀ ਨਾਲ ਧਰਮ ਹਾਰ ਨਾ ਜਾਵੇ; ਯਜਨਸੇਨ, ਦਇਆ ਕਰੋ, ਮੇਰਾ ਰਾਸ਼ਾ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਹੋਵੇ।" ਰਾਜਾ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਯੋਗਤਾ ਤੇ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਬਣਾਈ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਰਾਜੇ ਦਾ ਡਰ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਹ ਡਰ ਦੂਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ। ਪਰ ਮੈਂ ਸ਼ੰਤਨੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਭੀਸ਼ਮ 'ਤੇ ਹਕ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ; ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਤਾਕਤ ਧਰਮ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲਦੀ ਹੈ।" "ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਸੁਭਾਗੀ, ਜਾ; ਭੀਸ਼ਮ ਮੈਨੂੰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਦਾ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ—ਇਹ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿਉਂ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਅੰਬਾ ਨੇ ਮਾਲਾ ਰੱਖ ਕੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ। ਅੰਬਾ ਆਪਣੇ ਤਪ ਤੇ ਨਿਸ਼ਚੇ ਲਈ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਈ। ਡ੍ਰੁਪਦ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕੀਤਾ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਦਿਲਾਸਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ। "ਮਾਲਾ ਲੈ ਲੋ, ਹੇ ਸੁਭਾਗੀ, ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਵੈਰ ਨਾ ਬਣਾਓ।" ਉਹ ਆਸ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਪਰ ਅੰਬਾ ਦਾ ਮਨ ਨਹੀਂ ਬਦਲਿਆ; ਇਹ ਕਿਸਮਤ ਸੀ, ਮਨੁੱਖੀ ਚਲ ਨਹੀਂ। ਅੰਬਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜੋ ਇਹ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨੇਗਾ, ਉਸੇ ਹੀ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇਗਾ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਧਰਮ ਦਾ ਨਾਸਕ ਹੈ।" ਰਾਜਾ ਡ੍ਰੁਪਦ ਨੇ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਮਾਲਾ ਰੱਖੀ, ਪਰ ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਸ਼ਿਖੰਡੀਨੀ ਨੇ, ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨ ਲਈ, ਪਿਤਾ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ; ਡ੍ਰੁਪਦ ਨੇ ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਕ੍ਰੋਧ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਡਰ ਕੇ, ਸ਼ਿਖੰਡੀਨੀ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤਪਸਵੀ ਕੋਲ ਗਈ, ਜੋ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮਿਹਰਬਾਨੀ ਲੱਭਣ ਲੱਗੀ। ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਸਾਧੂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਗੰਗਾ ਦੇ ਘਾਟ ਤੇ ਜਲਦੀ ਇੱਕ ਵੰਡ ਹੋਵੇਗੀ।" "ਉਥੇ ਤੁੰਬੁਰੂ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਸੁੰਦਰ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ।" "ਮੈਂ ਵੀ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ, ਇਸ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਤੇਰੀ ਮਦਦ ਕਰਾਂਗਾ; ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਮੰਨ, ਉਹ ਤੇਰੀ ਭਲਾਈ ਕਰੇਗਾ।" ਉਸ ਥਾਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਹੋਈ, ਤੇ ਦੋ ਗੰਧਰਵ, ਇਕੋ ਜਿਹੀ ਚਮਕ ਵਾਲੇ, ਬਚ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ, ਜੋ ਔਰਤ ਬਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਸ਼ਿਖੰਡੀਨੀ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਪੁਰਖ ਰੂਪ ਲੈ ਲੋ; ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਨਾਰੀ ਰੂਪ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।" ਉਥੇ, ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਸਹਿਮਤੀ ਕੀਤੀ—ਇੱਕ ਔਰਤ, ਦੂਜਾ ਪੁਰਖ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਿਖੰਡੀ, ਵੈਰੀ-ਵੀਰਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ, ਪੁਰਖ ਬਣ ਗਿਆ। ਔਰਤ ਬਣ ਕੇ, ਉਹ ਗੰਧਰਵ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਤੇ ਯਜਨਸੇਨੀ, ਵੱਡੀ ਸ਼ੋਭਾ ਵਾਲੀ, ਅਤਿ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ। ਫਿਰ, ਬੁਦਬੁਦਕਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਦਿਵਿਆ ਹਥਿਆਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਾਂਚਾਲਾ ਦੇਸ਼ ਵਾਪਸ ਆਇਆ, ਹੇ ਕੁਰੁ ਕੁਲ ਦੇ ਆਨੰਦ, ਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ, ਮਹਾਨ ਧਨੁਰਧਰ, ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਨ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੁਸੀਂ ਹੁਣ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਭੀਸ਼ਮ ਤੋਂ ਡਰੋ ਨਾ।" ਜਦੋਂ ਅੰਬਾ ਚਲੀ ਗਈ, ਭੀਸ਼ਮ, ਸ਼ੰਤਨੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਨੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਵਿਆਹ ਦੀ ਰਸਮ ਕਾਨੂੰਨ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਵਾਈ। ਅੱਗ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਅੰਬਿਕਾ ਤੇ ਅੰਬਾਲਿਕਾ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਹੋਇਆ। ਕੌਰਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਗਰਵ ਵਾਲੇ, ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰਯ, ਜੋ ਧਰਮਵਾਨ ਤੇ ਇੱਛਾਵਾਨ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਪਤੀ ਬਣਿਆ। ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਲੰਬੀਆਂ, ਗੂੜ੍ਹੀਆਂ, ਕਾਲੀ ਤੇ ਘੁੰਘਰਾਲੀ ਵਾਂਗ ਵਾਲੀਆਂ, ਲਾਲ ਤੇ ਉਭਰੇ ਨਖਾਂ ਨਾਲ, ਚੌੜੀਆਂ ਕਮਰਾਂ ਤੇ ਭਰੇ ਹੋਏ ਉਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਸਨ। "ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਯੋਗ ਪਤੀ ਮਿਲ ਗਿਆ," ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਸੁਭਾਗੀ ਕੁੜੀਆਂ ਨੇ ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰਯ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਜੁੜੇ ਹੋਏ, ਭਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ, ਦੋਵਾਂ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਵਾਂਗ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਉਹ ਸਭ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਾਈਵੇਟ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।