ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਅੰਬਾ ਨੂੰ ਪੂਰੇ ਸਾਫ਼ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਪੁੱਛਿਆ, “ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਲਈ ਆਪਣਾ ਮਨ ਜਤਾਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੋਈ ਸੀ; ਇਸ ਲਈ, ਇਕ ਵਧੀਆ ਰੀਤੀ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਜਿਹੜੀ ਕੁੜੀ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਵਿਆਹ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ, ਨਾ ਹੀ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰਯ ਨੂੰ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਹੇ ਸੁਭਾਗੀ, ਤੂੰ ਜਿੱਥੇ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਉਥੇ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈਂ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਅੰਬਾ ਮੁੜ ਸਾਲਵ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਗਈ ਤੇ ਅਰਜ਼ ਕੀਤੀ, “ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਲੈ।” ਪਰ ਸਾਲਵ ਨੇ ਸਪਸ਼ਟ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, “ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ ਜੋ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵੱਲੋਂ ਜਿੱਤੀ ਗਈ ਹੋਵੇ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਲਵ ਨੇ ਵੀ ਅੰਬਾ ਨੂੰ ਠੁਕਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਆਪਣਾ ਬ੍ਰਹਮਚਰਯ ਵਚਨ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਅੰਬਾ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਠੁਕਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਅੰਬਾ ਨੇ ਭੀਸ਼ਮ ਤੇ ਸਾਲਵ, ਦੋਵੇਂ ਕੋਲ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਜਾ ਕੇ ਅਰਜ਼ਾਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਵੀਕਾਰ ਨਾ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਛੇ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ, ਅੰਬਾ ਆਪਣਾ ਦੁੱਖ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਰੁੰਧੀ ਹੋਈ ਵਹਾਉਂਦੀ ਰਹੀ, ਆਸ ਤੇ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦੀ ਰਹੀ। ਉਸ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਦੇਹ, ਉੱਚੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ, ਚੌੜੀਆਂ ਕਮਰ, ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਤੇ ਚਲਣ-ਫਿਰਣ ਦੀ ਭਾਰੀ ਚਾਲ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਚੰਨ ਦੀ ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ, ਕਦੰਬਾ ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ, ਜਿਵੇਂ ਮੀਂਹ ਵਿੱਚ ਹਿਲਦੇ ਹੋਣ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਲਚਲ ਰਹਿੰਦੇ। ਫਿਰ, ਅੰਬਾ ਨੇ ਹਿਮਾਲਿਆਂ ਨੇੜੇ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਬਾਰ੍ਹਾ ਸਾਲ ਤੱਕ ਕਠੋਰ ਤਪ ਕਰੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਰੋਕ ਕੇ, ਵਚਨਾਂ ਤੇ ਟਿਕ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਪੈਰ ਦੀ ਉਂਗਲੀ ਉੱਤੇ ਖੜੀ ਹੋ ਕੇ ਤਪ ਕਰੀ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਕੰਬ ਗਏ। ਉਸ ਦੇ ਤਪ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਇਕ ਦੇਵਤਾ, ਹੈਰਾਨ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਰ ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ। ਕੁਮਾਰ, ਅਨੰਤਸੇਨਾ, ਜੋ ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸੁਭਾਗਾ ਹੈ, ਨੇ ਅੰਬਾ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੋਹਣੀ ਮਾਲਾ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਇਹ ਦਿਵ੍ਯ ਕਮਲ-ਸਰੋਵਰ ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ, ਉਵੇਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਅੰਬਾ, ਇਹ ਮਾਲਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਤੇਰੇ ਦੁਖ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰੇਗੀ। ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨੀ, ਉਹ ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਮੌਤ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣੇਗਾ।” ਅੰਬਾ, ਦੁਖੀ ਮਨ ਨਾਲ, ਕਹਿੰਦੀ, “ਸਾਲਵ, ਮੂਰਖਤਾ ਕਰਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨਾਲ ਜੁੜਨ ਕਰਕੇ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ। ਮੈਂ ਧਰਮ ਤੇ ਇੱਛਾ ਤੋਂ ਵਾਂਜੀ ਹੋਈ, ਦੁਖ ਝਲਦੀ ਹਾਂ। ਬਿਨਾ ਪਤੀ ਦੇ, ਮੈਂ ਹਰ ਥਾਂ, ਸਭ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਪੁਕਾਰਦੀ ਹਾਂ। ਇਹ ਮਾਲਾ, ਹੇ ਕਸ਼ਤਰੀਯੋ, ਭੀਸ਼ਮ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰੇਗੀ। ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਬਣਾਂਗੀ ਜੋ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਮਾਰੇਗਾ।” ਪੰਜ ਹੋਰ ਸਾਲ ਉਸ ਨੇ ਭਟਕਦੇ ਹੋਏ ਗੁਜ਼ਾਰੇ। ਕਿਸੇ ਵੀ ਕਸ਼ਤਰੀਏ ਨੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਨਾ ਦਿੱਤਾ। ਅੰਬਾ, ਪੰਚਾਲ ਦੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੋਮਕਾ, ਰਾਜਾ ਦ੍ਰੁਪਦ ਕੋਲ ਗਈ। ਉਹ ਪੰਚਾਲਾਂ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਵਾਲੀ ਸਭਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਪਹੁੰਚੀ, ਜਿੱਥੇ ਮਹਾਨ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਸਤਚਿੱਤ ਤੇ ਧਰਮ-ਨਿਸ਼ਠ ਰਾਜਾ ਖੜਾ ਸੀ। ਅੰਬਾ ਨੇ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਪੁਕਾਰਿਆ, “ਪੰਚਾਲ ਰਾਜਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬਲਵਾਨ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਫੜਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਡੁੱਬਦੇ ਹੋਏ ਡੂੰਘੇ ਜਲ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ ਹੋਵੇ। ਯਜ੍ਨਸੇਨਾ, ਆ ਕੇ ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਫੜ, ਮੈਨੂੰ ਉੱਠਾ ਲੈ; ਇਸ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਕਰਤਵ ਤੇ ਸੁਖ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹਿਣਗੇ। ਦੋਵੇਂ ਲੋਕ, ਮੇਰੀ ਯਸ਼, ਜੜ ਤੇ ਫਲ, ਸਭ ਜ਼ਬਤ ਹੋ ਗਏ ਹਨ; ਮੈਂ ਕਸ਼ਤਰੀਏ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਕਿਤੇ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦੀ।” “ਕੀ ਹੁਣ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕਸ਼ਤਰੀਏ ਨਹੀਂ ਰਹੇ, ਜਿੱਥੇ ਬੇਸਾਹਾਰਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ? ਫਿਰ ਵੀ, ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ, ਸਰਵੋਤਮ ਸ਼ਾਸਕਾਂ, ਨੂੰ ਮੈਂ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੀ ਹਾਂ।” “ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ, ਸਰਵੋਤਮ ਸ਼ਾਸਕਾਂ, ਸੁਣੋ—ਇਕਸ਼ਵਾਕੂਆਂ ਦੇ ਵੱਡਿਆਂ ਤੇ ਪੰਚਾਲਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਕਹਿੰਦੀ ਹਾਂ। ਤੁਹਾਡੇ ਅਨੁਗ੍ਰਹ ਨਾਲ, ਇਸ ਵਿਆਹ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਹਾਰ ਨਾ ਜਾਵੇ; ਦਇਆ ਕਰੋ, ਯਜ੍ਨਸੇਨਾ, ਮੇਰਾ ਰਾਹ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਸੋਮਕਾ।” ਰਾਜਾ ਦ੍ਰੁਪਦ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਕੁੜੀਏ, ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਲਾਹ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ: ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਤੇ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਿਭਾਂਦਾ ਹਾਂ। ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਰਾਜੇ ਦਾ ਡਰ ਹੈ, ਕੁੜੀਏ, ਮੈਂ ਉਸ ਡਰ ਦਾ ਕਾਰਨ ਦੂਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ। ਪਰ, ਮੈਂ ਸ਼ਾਂਤਨੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਭੀਸ਼ਮ, ਜੋ ਸ਼ਸਤਰਾਂ ਦਾ ਮਹਾਨ ਧਾਰਕ ਹੈ, ਉੱਤੇ ਹਕ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ; ਕਸ਼ਤਰੀਏ ਵਿੱਚ ਤਾਕਤ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਮ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।” “ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਸੁਭਾਗੀ, ਤੂੰ ਜਾ; ਭੀਸ਼ਮ ਮੈਨੂੰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਸਾੜੇਗਾ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ—ਇਹ ਸਭ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਕਿ ਕਿਉਂ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅੰਬਾ ਨੇ ਮਾਲਾ ਰੱਖੀ ਤੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਤਪ ਤੇ ਨਿਸ਼ਠਾ ਨਾਲ, ਸਭ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਈ। ਦ੍ਰੁਪਦ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕੀਤਾ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਤੋਖ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਆਫਰ ਕੀਤੀਆਂ, “ਇਹ ਮਾਲਾ ਲੈ ਲੈ, ਹੇ ਸੁਭਾਗੀ, ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਵੈਰ ਨਾ ਵਧਾ।” “ਇਹ ਤੂੰ ਕਰਨਾ ਹੀ ਪਵੇਗਾ”—ਇਸ ਉਮੀਦ ਨਾਲ, ਪਰ ਅੰਬਾ ਦਾ ਮਨ ਨਿਰਧਾਰਤ ਸੀ—ਇਹ ਨਸੀਬ ਹੈ, ਮਨੁੱਖੀ ਕਰਤ ਨਹੀਂ। “ਜੋ ਵੀ ਇਹ ਮਾਲਾ ਲਵੇਗਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਪਹਿਨੇਗਾ, ਉਹ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇਗਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੇਰੀ ਧਰਮ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤਾ।” ਕਈ ਸਮਾਂ ਤੱਕ, ਰਾਜਾ ਦ੍ਰੁਪਦ ਨੇ ਉਹ ਮਾਲਾ ਰੱਖੀ; ਫਿਰ, ਉਹ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਚੁੱਪਚਾਪ ਉਸ ਮਾਲਾ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਸ਼ਿਖੰਡਿਨੀ, ਇੱਕ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਇਗਨੋਰ ਕਰਕੇ; ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਉਹਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਡਰ ਕੇ, ਸ਼ਿਖੰਡਿਨੀ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤਪਸਵੀ ਕੋਲ ਗਈ, ਜੋ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀਆਂ ਉੱਤੇ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਮੰਗੀ। ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ, “ਗੰਗਾ ਦੇ ਘਾਟ ਤੇ, ਜਲਦੀ ਇੱਕ ਵੰਡ ਹੋਵੇਗੀ। ਉਥੇ, ਤੁੰਬੁਰੂ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਦਿਖਣ ਵਿੱਚ ਸੋਹਣਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ। ਉਸ ਦੀ ਚੰਗੀ ਸੇਵਾ ਕਰ।” “ਮੈਂ ਵੀ, ਹੇ ਸੋਹਣੀਏ, ਇਸ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਤੇਰੀ ਮਦਦ ਕਰਾਂਗਾ; ਜੋ ਮੈਂ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਕਰ, ਚੰਗੀ ਔਰਤ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਲਾਭਦਾਇਕ ਹੋਵੇਗਾ।” ਫਿਰ, ਉਸ ਥਾਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਹੋਈ, ਤੇ ਦੋ ਗੰਧਰਵ, ਇਕੋ ਜਿਹੀ ਚਮਕ ਵਾਲੇ, ਰਹਿ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ, ਜੋ ਔਰਤ ਬਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਨੇ ਸ਼ਿਖੰਡਿਨੀ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਕਿਹਾ, “ਇਹ ਪੁਰਖ ਰੂਪ ਲੈ ਲੈ; ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਮਹਿਲਾ ਰੂਪ ਆਪਣੇ ਲਈ ਚੁਣਦਾ ਹਾਂ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅੰਬਾ ਦੀ ਲੰਮੀ ਯਾਤਰਾ, ਉਸ ਦੇ ਤਪ, ਮਾਲਾ, ਤੇ ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਮੌਤ ਦਾ ਵਚਨ, ਸਭ ਵੈਦਿਕ ਰੀਤੀਆਂ ਤੇ ਨਸੀਬ ਦੇ ਰਾਹ 'ਤੇ ਵੱਧਦੇ ਰਹੇ।