ਇੱਕ ਵਾਰ, ਅੰਬਾ ਨੇ ਸਲਵਾ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਆਖਿਆ, “ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਹੀ ਚੁਣੀ ਗਈ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਦੇਵਵ੍ਰਤ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆ ਗਈ ਹਾਂ। ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆਈ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ, ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ।” ਪਰ ਸਲਵਾ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ, “ਤੈਨੂੰ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ, ਜੋ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਮੈਨੂੰ ਹਰਾਇਆ ਸੀ, ਜਿੱਤ ਕੇ ਇੱਥੇ ਲਿਆ ਸੀ। ਤੂੰ ਦੂਜੇ ਵਲੋਂ ਜਿੱਤੀ ਹੋਈ ਤੇ ਛੱਡੀ ਹੋਈ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਵੀਕਾਰਦਾ। ਇਸ ਲਈ, ਉਥੇ ਹੀ ਵਾਪਸ ਚਲੀ ਜਾ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਅੰਬਾ ਮੁੜ ਕੇ ਕੁਰੂ ਰਾਜ ਵਿਚ ਆ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਜਬਰਦਸਤੀ ਫੜਿਆ ਸੀ। ਇੱਕ ਖਸ਼ਤਰੀ ਦਾ ਧਰਮ ਵੇਖੋ—ਜੋ ਵੀ ਨੌਜਵਾਨ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਕਿਸੇ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਸਵਯੰਵਰ ਵਿਚ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਹੋ। ਭੀਸ਼ਮ, ਮੈਨੂੰ ਵਿਆਹ ਲਵੋ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਸਭਾ ਵਿਚ ਜਿੱਤਿਆ ਸੀ।” ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮਚਰੀ ਦਾ ਵਰਤ ਲਿਆ ਹੈ।” ਪਰ ਅੰਬਾ ਨੇ ਫਿਰ ਵੀ ਆਖਿਆ, “ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਪੂਰਾ ਕਰੋ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਕਮਲ-ਨੇਤਰੀ ਅੰਬਾ ਛੇ ਸਾਲ ਤੱਕ ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਫਿਰਦੀ ਰਹੀ। ਆਖਰਕਾਰ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮਚਰੀ ਬਣ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਤੇ ਵਿਆਹ ਤੋਂ ਮੁੱਖ ਮੋੜ ਲਿਆ ਹੈ। ਜਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਚੁਣਿਆ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਜਾ। ਪਹਿਲਾਂ ਤੂੰ ਦੂਜੇ ਲਈ ਆਪਣਾ ਮਨ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਫਿਰ ਕਿਉਂ ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਕਹਿ ਰਹੀ ਹੈਂ? ਜਿਸ ਕੁੜੀ ਦਾ ਮਨ ਪਹਿਲਾਂ ਦੂਜੇ ਕੋਲ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਘਰ ਨਹੀਂ ਲਿਆਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਨਾ ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਿਆਹਾਂਗਾ, ਨਾ ਹੀ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰਯ ਨੂੰ ਦਿਆਂਗਾ। ਜਿਥੇ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਚਲੀ ਜਾ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਅੰਬਾ ਮੁੜ ਸਲਵਾ ਕੋਲ ਗਈ ਤੇ ਆਖਿਆ, “ਮੈਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ।” ਪਰ ਸਲਵਾ ਨੇ ਫਿਰ ਆਖਿਆ, “ਮੈਂ ਦੂਜੇ ਵਲੋਂ ਜਿੱਤੀ ਹੋਈ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਵੀਕਾਰਦਾ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬ੍ਰਹਮਚਰੀ ਦਾ ਸੰਕਲਪ ਦੱਸ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਠੁਕਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਅੰਬਾ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਭੀਸ਼ਮ ਤੇ ਸਲਵਾ ਕੋਲ ਜਾਂਦੀ ਰਹੀ। ਇਸ ਆਉਣ-ਜਾਣ ਵਿਚ, ਛੇ ਸਾਲ ਲੰਘ ਗਏ। ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹੰਝੂ ਵਹਾਉਂਦੀ ਰਹੀ, ਦੁਖੀ ਰਹੀ। ਉਹ ਸੁੰਦਰ, ਉੱਚੀ ਛਾਤੀ, ਚੌੜੀਆਂ ਕਮਰਾਂ, ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਚੰਨ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਚਿਹਰਾ, ਤੇ ਭਾਰੀ ਕਦਮਾਂ ਨਾਲ ਚੱਲਣ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਕਦੰਬ ਦੇ ਦਰਖ਼ਤ ਵਾਂਗ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ, ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਹਿਲਦੇ ਰਹਿੰਦੇ। ਫਿਰ, ਉਹ ਹਿਮਾਲਿਆਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਦਰਿਆ ਕੰਢੇ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਤੱਕ ਘੋਰ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਈ। ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ, ਵਚਨਾਂ ਵਿਚ ਡਿੱਠ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਦੀ ਵੱਡੀ ਉਂਗਲੀ ਉੱਤੇ ਖੜੀ ਰਹੀ—ਇਸ ਤਪੱਸਿਆ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਕੰਬ ਪਏ। ਇਸ ਤਪੱਸਿਆ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਇਕ ਦੇਵਤਾ ਹੈਰਾਨ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਰ ਦੇਣ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚੇ ਕੀਤਾ। ਅਨੰਤਸੇਨਾ, ਸੁਭਾਗਾ ਕੁਮਾਰ, ਜੋ ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਦੀ ਆਦਰ-ਸਨਮਾਨ ਨਾਲ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਮਾਲਾ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਇਹ ਦਿਵਿਆ ਕਮਲ-ਸਰੋਵਰ ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਅੰਬਾ, ਇਹ ਮਾਲਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਤੇਰੇ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰੇਗੀ। ਜਿਸ ਨੇ ਵੀ ਇਹ ਮਾਲਾ ਪਾਈ, ਉਹ ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਮੌਤ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣੇਗਾ।” ਅੰਬਾ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, “ਸਲਵਾ ਮੂਰਖਤਾ ਕਰ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਦੂਜੇ ਵਲੋਂ ਜਿੱਤੀ ਗਈ। ਮੈਂ ਧਰਮ ਤੇ ਇੱਛਾ ਤੋਂ ਵੀ ਵੰਞੀ ਹੋਈ ਹਾਂ, ਦੁੱਖ ਝਲਦੀ ਹਾਂ। ਪਤੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਖਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਪੁਕਾਰਦੀ ਹਾਂ—ਇਹ ਮਾਲਾ, ਹੇ ਖਸ਼ਤਰੀਓ, ਭੀਸ਼ਮ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰੇਗੀ। ਜੋ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਮਾਰੇਗਾ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਬਣਾਂਗੀ।” ਪਰ ਪੰਜ ਹੋਰ ਸਾਲ ਵੀ ਲੰਘ ਗਏ, ਉਹ ਇਧਰ-ਉਧਰ ਫਿਰਦੀ ਰਹੀ। ਕਿਸੇ ਵੀ ਖਸ਼ਤਰੀ ਨੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਨਾ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਅੰਬਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੋਮਕਾ, ਪਾਂਚਾਲਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਦੁਰਪਦ ਕੋਲ ਗਈ। ਉਹ ਪਾਂਚਾਲਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਤੇ ਆਈ, ਜਿਥੇ ਮਹਾਨ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਧਰਮ ਦਾ ਪੱਕਾ, ਸੱਚਾ ਰਾਜਾ ਬੈਠਾ ਸੀ। ਅੰਬਾ ਨੇ ਪੁਕਾਰਿਆ, “ਪਾਂਚਾਲਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਫੜਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਡੁੱਬਦੇ ਹੋਏ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਮਾਰਿਆ। ਯਜ੍ਨਸੇਨ, ਆਓ, ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਫੜੋ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਉੱਠਾਓ; ਇਸ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਧਰਮ ਤੇ ਸੁਖ ਬਚਦੇ ਹਨ। ਦੋਵੇਂ ਲੋਕ ਤੇ ਮੇਰੀ ਇੱਜ਼ਤ, ਜੜ੍ਹ ਤੇ ਫਲ ਸਮੇਤ, ਛਿਨ ਗਏ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਕਿਤੇ ਵੀ ਖਸ਼ਤਰੀ ਰਾਖੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।” ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਕੀ ਹੁਣ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਖਸ਼ਤਰੀ ਖਤਮ ਹੋ ਗਏ ਹਨ, ਜਿਥੇ ਲਾਚਾਰ ਛੱਡੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ? ਪਰ ਮੈਂ ਸਭ ਇਕ੍ਸ਼ਵਾਕੂਆਂ ਦੇ ਬਜ਼ੁਰਗਾਂ ਤੇ ਪਾਂਚਾਲਿਆਂ ਦੇ ਅਗਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਆਖ ਰਹੀ ਹਾਂ—ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ। ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਵਿਆਹ ਵਿਚ ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਧਰਮ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰੋ; ਯਜ੍ਨਸੇਨ, ਮਿਹਰ ਕਰੋ, ਮੇਰਾ ਰਾਹ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਸੋਮਕਾ।” ਦੁਰਪਦ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ, ਤੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ—ਜਿੰਨੀ ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਧਰਮ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਹ ਨਿਭਾਂਦਾ ਹਾਂ। ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਰਾਜੇ ਤੋਂ ਡਰ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਹ ਡਰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਦੀ ਯੋਗਤਾ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ। ਪਰ ਮੈਂ ਸ਼ਾਂਤਨੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਸ਼ਸਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਉੱਤੇ ਹਕ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ; ਖਸ਼ਤਰੀਆਂ ਵਿਚ ਤਾਕਤ ਧਰਮ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਜਾ, ਹੇ ਸੁਭਾਗਾ, ਭੀਸ਼ਮ ਮੈਨੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਨਹੀਂ ਜਲਾਏਗਾ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਵੀਕਾਰਿਆ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਕਿਉਂ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਅੰਬਾ ਨੇ ਮਾਲਾ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ। ਉਸ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਤੇ ਪੱਕੇ ਵਚਨਾਂ ਕਰਕੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਈ। ਰਾਜਾ ਦ੍ਰੁਪਦ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦੇਂਦਾ ਹੋਇਆ ਆਖਿਆ, “ਮਾਲਾ ਲੈ ਲੈ, ਹੇ ਸੁਭਾਗਾ, ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਵੈਰ ਨਾ ਪਾ।