ਭੀਸ਼ਮ, ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਨੇ ਕਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਵੱਡੀ ਧੀ ਨੂੰ ਵੈਦਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸਲਾਹ ਨਾਲ ਬੜੀ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ। ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਅੰਬਿਕਾ ਤੇ ਅੰਬਾਲਿਕਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰਯ ਨੂੰ ਕਾਨੂੰਨ ਅਨੁਸਾਰ ਪਤਨੀ ਵਜੋਂ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰਯ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਨੌਜਵਾਨੀ ਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਮਾਣ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਨੇ ਦੋਨੋ ਧੀਆਂ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ, ਪਰ ਧਰਮਵਾਨ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਸ ਨੇ ਅੰਬਾ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਚਾਹਿਆ। ਅੰਬਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਗੱਲ ਦੱਸਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, “ਇਹ ਸਿਰਫ ਪਾਪ ਦਾ ਫਲ ਹੈ; ਜੋ ਇੱਛਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਵਿਅਰਥ ਹੈ। ਦੂਜੇ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਭੋਗ ਕਰਨਾ, ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਮਜਬੂਰ ਨਾ ਕਰੋ।” ਉਹ ਅੱਗੇ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, “ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦੀ ਵੰਸ਼, ਜਿਸ ਦੇ ਤੁਸੀਂ ਵੰਸ਼ਜ ਹੋ, ਚਲ ਰਹੀ ਹੈ, ਪਿਤਾ। ਇੱਛਾ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਧਰਮਵਾਨ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਰਾਏ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਮੰਨਦੀ ਹਾਂ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਅੰਬਾ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਕਾਨੂੰਨ ਅਨੁਸਾਰ ਕਿਹਾ, “ਤੂੰ ਮੁਕਤ ਹੈਂ; ਨਿਰਦੋਸ਼, ਜਿੱਥੇ ਚਾਹੇ ਜਾ।” ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, “ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਆਗਿਆ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ, ਨਾਂ ਹੀ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਉਹਤਨੂੰ ਰੱਖੇਗਾ ਜੋ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਚਾਹਦੀ ਹੋਵੇ।” “ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਚੁਣਦਾ; ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਚਾਹਦੀ ਹੈਂ—ਜਾ। ਮੈਂ ਵੀ ਵਿਆਹ ਦੇ ਕਰਤਵਾਂ ਤੋਂ ਹਟ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਹੋ ਚੁਕਾ ਹਾਂ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅੰਬਾ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਉਥੋਂ ਚਲੀ ਗਈ। ਰਾਜਾ ਦੇ ਆਗਿਆ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਹ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਸਲਵਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲੀ। ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਅੰਬਾ ਨੇ ਸਲਵਾ ਨੂੰ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਚੁਣ ਲਿਆ ਸੀ, ਸੋ, ਨਿਆਯ ਅਨੁਸਾਰ, ਮੈਂ ਦੇਵਵ੍ਰਤ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਈ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਭਲਾ ਹੋਵੇ।” ਸਲਵਾ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ, “ਇੱਥੇ, ਤੈਨੂੰ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ।” “ਸੁੰਦਰ, ਤੂੰ ਦੂਜੇ ਵੱਲੋਂ ਜਿੱਤੀ ਗਈ ਤੇ ਉਸ ਵੱਲੋਂ ਮੁਕਤ ਕੀਤੀ ਗਈ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ; ਇਸ ਲਈ, ਉਥੇ ਹੀ ਜਾ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅੰਬਾ ਮੁੜ ਕੇ ਕੁਰੂਆਂ ਦੇ ਅਦੁੱਤੀ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਆਈ। ਫਿਰ, ਅੰਬਾ ਨੇ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਫੜ ਲਿਆ ਸੀ। ਇੱਕ ਕਸ਼ਤਰੀਏ ਦਾ ਕਰਤਵ ਚਿੰਤ, ਨਿਆਯ ਅਨੁਸਾਰ, ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਹੈਂ। ਜੋ ਵੀਰ ਆਪਣੇ ਸ਼ਵੈਮਵਰ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਕੁਆਰੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਉਸ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ, ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਹੀ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਹੈਂ।” “ਇਸ ਲਈ, ਭੀਸ਼ਮ, ਮੈਨੂੰ ਵਿਆਹ ਲੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੂੰ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤਿਆ।” ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਮੁੜ ਮੁੜ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਹੋਣ ਦਾ ਵਚਨ ਲਿਆ ਹੈ।” ਅੰਬਾ ਨੇ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਜੋ ਤੂੰ ਵਚਨ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਕਰ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅੰਬਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਸਨ, ਛੇ ਸਾਲ ਤੱਕ ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਰਹੀ। ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਅੰਬਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੀ ਮਹਿਲਾ, ਤੇ ਵਿਆਹ ਤੋਂ ਹਟ ਗਿਆ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਸਲਵਾ ਕੋਲ ਜਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਚੁਣਿਆ ਸੀ। ਪਹਿਲਾਂ ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਲਈ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ, ਦੂਜੇ ਲਈ ਲਗਨ ਰੱਖੀ; ਜੋ ਵਿਵਾਹਿਤਾ ਜਾਂ ਕੁਆਰੀ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਚਾਹਦੀ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।” “ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਿਆਹ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ, ਨਾਂ ਹੀ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰਯ ਨੂੰ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਸੁਭਾਗਵਤੀ, ਤੂੰ ਜਿੱਥੇ ਚਾਹੇ ਜਾ।” ਫਿਰ, ਅੰਬਾ ਮੁੜ ਕੇ ਸਲਵਾ ਕੋਲ ਗਈ ਤੇ ਕਿਹਾ, “ਰਾਜਾ, ਮੈਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ।” ਸਲਵਾ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, “ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਜੋ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵੱਲੋਂ ਜਿੱਤੀ ਗਈ ਹੋਵੇ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਲਵਾ ਨੇ ਅੰਬਾ ਨੂੰ ਠੁਕਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਹੋਣ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕਰਕੇ ਅੰਬਾ ਨੂੰ ਠੁਕਰਾ ਦਿੱਤਾ; ਅੰਬਾ ਮੁੜ ਮੁੜ ਭੀਸ਼ਮ ਤੇ ਸਲਵਾ ਕੋਲ ਗਈ, ਭੀਸ਼ਮ ਤੇ ਸਲਵਾ ਕੋਲ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਉਣ-ਜਾਣ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਜਾ, ਅੰਬਾ ਨੇ ਛੇ ਸਾਲ ਬਿਤਾ ਦਿੱਤੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਅੰਸੂ ਵਗਾ ਕੇ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਮਨ ਵਾਲੀ ਮਹਿਲਾ। ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਕਮਰ ਚੌੜੀ, ਅੱਖਾਂ ਵੱਡੀਆਂ, ਚਾਲ ਭਾਰੀ, ਚਿਹਰਾ ਪੂਰਨ ਚੰਦ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਕੇਸ, ਕਦੰਬ ਦੇ ਦਰਖਤ ਵਰਗੇ, ਵਰਖਾ ਵਿੱਚ ਕੰਬਦੇ, ਵਿਆਕੁਲ ਜਾਪਦੇ। ਫਿਰ, ਸੁੰਦਰ ਹਿਮਾਲਾ ਦੇ ਨੇੜੇ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਅੰਬਾ ਨੇ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਸਾਲ ਤੱਕ ਭਾਰੀ ਤਪ ਕਰੀ। ਆਪਣੀਆਂ ਕਰਤਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ, ਵਚਨ ਤੇ ਅਡੋਲ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਪੈਰ ਦੀ ਉੰਗਲ ਤੇ ਖੜੀ ਰਹੀ; ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਇਸ ਤਪਸਿਆ ਤੋਂ ਕੰਬ ਗਏ। ਉਸ ਦੀ ਤਪਸਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਥਰਥਰਾ ਦੇਵੇ, ਇਕ ਦੇਵਤਾ, ਹੈਰਾਨ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦੇ। ਅਨੰਤਸੇਨਾ, ਭਾਗਵਤੀ ਕੁਮਾਰ, ਦਾਤਾ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਸਿਤ, ਨੇ ਅੰਬਾ ਨੂੰ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਮਾਲਾ ਦਿੱਤੀ। “ਇਹ ਦਿਵਯ ਕਮਲ-ਤਲਾਬ ਜਿਵੇਂ ਆਇਆ, ਅੰਬਾ, ਇਹ ਮਾਲਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਤੇਰੇ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰੇਗੀ।” “ਜੋ ਵੀ ਇਹ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨੇਗਾ, ਜੋ ਮੈਂ ਦਿੱਤੀ ਹੈ, ਉਹ ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਮੌਤ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣੇਗਾ।” ਅੰਬਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਸਲਵਾ, ਮੂਰਖ, ਮੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਲਈ ਚੁਣਨ ਕਰਕੇ ਸਵੀਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਮੈਂ ਧਰਮ ਤੇ ਇੱਛਾ ਤੋਂ ਵਾਂਝੀ, ਦੁੱਖ ਝੱਲ ਰਹੀ ਹਾਂ।” “ਪਤੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਮੈਂ ਹਰ ਥਾਂ ਸਭ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਅਪੀਲ ਕਰਦੀ ਹਾਂ। ਇਹ ਤੇਰੀ ਮਾਲਾ, ਕਸ਼ਤਰੀਏ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਮਾਰੇਗੀ। ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹੋਵਾਂਗੀ ਜੋ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਮਾਰੇ।” ਪੰਜ ਹੋਰ ਸਾਲ ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ-ਫਿਰ ਕੇ ਬਿਤਾ ਦਿੱਤੇ। ਕੋਈ ਵੀ ਕਸ਼ਤਰੀਏ, ਭੀਸ਼ਮ ਤੋਂ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਨਾ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਅੰਬਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੋਮਕਾ ਪੰਚਾਲਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਗਈ। ਉਹ ਪੰਚਾਲਾਂ ਦੀ ਰਖਿਆ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਸਭਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਤੇ ਆਈ, ਜਿੱਥੇ ਵਡੇ-ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਅਡੋਲ, ਸਦਾ-ਸਚਾ ਧਰਮ ਦਾ ਭਗਤ ਖੜਾ ਸੀ। ਪੰਚਾਲਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਡੁਬਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਡੂੰਘੇ ਤਲਾਬ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਰਹੀ ਹਾਂ।” “ਯਜਨਸੇਨ, ਇੱਥੇ ਆ, ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਫੜ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਉੱਠਾ; ਇਸ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਕਰਤਵ ਤੇ ਸੁਖ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹਿਣਗੇ।” “ਦੋਨੋ ਸੰਸਾਰ, ਤੇ ਮੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਨਾਮ, ਜੜਾਂ ਤੇ ਫਲ ਸਮੇਤ, ਜਬਤ ਹੋ ਗਏ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਕਿਤੇ ਵੀ ਕੋਈ ਕਸ਼ਤਰੀਏ ਰਖਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅੰਬਾ ਦੀ ਕਹਾਣੀ, ਜੋ ਧਰਮ ਤੇ ਇੱਛਾ ਵਿਚ ਫਸੀ, ਦੁੱਖ ਤੇ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਵਿਰੋਧ ਕਰਦੀ, ਪੰਚਾਲਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਤੇ ਆ ਕੇ ਖਤਮ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।