ਜਦ ਭੀਸ਼ਮ ਜੀ ਕਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਨੂੰ ਰਥ 'ਤੇ ਚੁੱਕ ਕੇ ਲੈ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਦ ਹੀ ਸ਼ਲਵ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਆਇਆ। ਔਰਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਰਾਜਾ ਸ਼ਲਵ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਆਵਾਜ਼ ਮਾਰੀ, "ਰੁਕੋ, ਰੁਕੋ!"। ਸ਼ਲਵ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤ ਸੀ ਅਤੇ ਜੋ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਲਲਕਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜੋ ਪੁਰਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ ਵਰਗਾ ਸੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣਕੇ ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਭਾਰੀ ਕ੍ਰੋਧ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਧੂੰਏ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜਕ ਉਠੇ, ਆਪਣਾ ਤਣਿਆ ਹੋਇਆ ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਭਰੋਂ ਚੜ੍ਹ ਗਈ। ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਧਰਮ ਨੂੰ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਧਾਰ ਕੇ, ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਤੇ ਨਿਰਭੀਕ ਹੋ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰਥ ਸ਼ਲਵ ਵੱਲ ਮੁੜਾਇਆ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਉਸ ਮੁਕਾਬਲੇ ਦੇ ਦਰਸ਼ਕ ਬਣ ਗਏ। ਭੀਸ਼ਮ ਅਤੇ ਸ਼ਲਵ, ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਨ ਤੇ ਬਲਵਾਨ ਯੋਧੇ, ਝੁੰਡ ਵਿਚ ਦੋ ਗੱਜਦੇ ਸਾਂਡਾਂ ਵਾਂਗ ਆਪਸ ਵਿਚ ਉਤਰੇ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰਤਾ ਵਿਖਾਉਂਦੇ ਹੋਏ। ਫਿਰ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਪੁਰਖ, ਸ਼ਲਵ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਭੀਸ਼ਮ, ਸੰਤਨੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਉੱਤੇ ਲੱਖਾਂ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਜਦ ਸ਼ਲਵ ਨੇ ਭੀਸ਼ਮ ਉੱਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, "ਵਾਹ! ਵਧੀਆ!" ਸ਼ਲਵ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਤੇਜ਼ੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਅਤੇ ਸ਼ਲਵ ਰਾਜਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੰਤਨੁ ਪੁੱਤਰ ਭੀਸ਼ਮ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਕ੍ਰੋਧਤ ਹੋ ਕੇ ਪੁਕਾਰਿਆ, "ਰੁਕੋ! ਰੁਕੋ!"। ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, "ਰਥ ਉਥੇ ਲੈ ਚਲ, ਜਿਥੇ ਉਹ ਰਾਜਾ ਹੈ; ਅੱਜ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੱਪ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ।" ਫਿਰ, ਕੌਰਵ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਵਰੁਣ ਅਸਤਰ ਦੀ ਯੋਗਤਾ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਲਵ ਰਾਜਾ ਦੇ ਚਾਰ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਭੀਸ਼ਮ, ਜੋ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਸ਼ੇਰ ਸੀ, ਸ਼ਲਵ ਦੇ ਅਸਤਰਾਂ ਦਾ ਮੁਕਾਬਲਾ ਆਪਣੇ ਅਸਤਰਾਂ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਰਥ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਸੰਤਨੁ ਪੁੱਤਰ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਇੰਦ੍ਰ ਅਸਤਰ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਕੇ, ਵਧੀਆ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਤਾਂ ਜੋ ਕੁਆਰੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੋ ਸਕੇ। ਜਿੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਸ਼ਲਵ ਨੂੰ ਜੀਉਂਦਾ ਹੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਸ਼ਲਵ, ਜੋ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਸਾਂਡ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਲੌਟ ਗਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਧਰਮ ਦੇ ਆਚਰਣ ਅਨੁਸਾਰ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਮੁੜ ਸੰਭਾਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਵੀ, ਜੋ ਸਵਯੰਵਰ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਆਏ ਸਨ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਰਾਜਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਿਆ। ਉਹ ਹੋਰ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦੇ ਜਿੱਤੂ ਰਾਜੇ ਵੀ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਰਾਜਾਂ ਵੱਲ ਪਰਤ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕੁਆਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਭੀਸ਼ਮ, ਜੋ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਸੀ, ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਕੌਰਵ ਰਾਜਾ, ਧਰਮਾਤਮਾ ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰਯ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਸੰਤਨੁ, ਜੋ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਸਰਵੋਤਮ ਸਨ, ਨੇ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਵੀ ਛੇਤੀ ਹੀ ਉਹ ਕਾਰਜ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਜੰਗਲਾਂ, ਦਰਿਆਵਾਂ, ਪਹਾੜਾਂ ਅਤੇ ਲੱਕੜਾਂ ਦੇ ਖਜ਼ਾਨਿਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਕਰ ਲਿਆ; ਅਪਾਰ ਸ਼ੂਰਵੀਰਤਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਗਿਆ। ਸੰਤਨੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ, ਸਮੁੰਦਰੀ ਰਾਜਾ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਲਈ, ਧਰਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਵਿਆਹ ਲਈ ਲਿਆਇਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਧੀਆਂ ਵਾਂਗ ਮੰਨ ਕੇ, ਉਹ ਕੁਰੂ ਵੰਸ਼ ਵੱਲ ਲੈ ਆਇਆ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ। ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਕੁਆਰੀਆਂ, ਜੋ ਹਰ ਗੁਣ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਸਨ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰਯ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਜਿੱਤਿਆ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਮਨੁੱਖੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰਯ ਦੇ ਵਿਆਹ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਸਤੀਵਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਪੱਕਾ ਨਿਰਣੈ ਕਰਕੇ, ਭੀਸ਼ਮ, ਜੋ ਸਵੈ-ਸੰਯਮੀ ਸੀ, ਕਸ਼ੀ ਰਾਜਾ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਦੇ ਵਿਆਹ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਦ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਧੀ, ਜੋ ਸੱਚਾਈ ਵਿਚ ਅਡਿੱਠ ਸੀ, ਬੋਲ ਪਈ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਸੌਭ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਚੁਣ ਲਿਆ ਸੀ; ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਚੁਣ ਲਿਆ ਸੀ—ਇਹ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਵੀ ਇੱਛਾ ਸੀ।" "ਸਵਯੰਵਰ ਵਿਚ ਮੈਂ ਸ਼ਲਵ ਨੂੰ ਹੀ ਚੁਣਨ ਵਾਲੀ ਸੀ; ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਹੇ ਧਰਮ ਦੇ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਸੱਚੇ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਕਿਰਿਆ ਕਰੋ।" ਕੁਆਰੀ ਵੱਲੋਂ ਐਸਾ ਕਹਿਣ ਉੱਤੇ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿਚ ਹੋਇਆ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਬਾਰੇ ਗੰਭੀਰ ਤੇ ਯੋਗ ਵਿਚਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਇਹ ਕੁਆਰੀ ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨਾਲ ਮਨ ਲਾ ਚੁੱਕੀ ਹੈ; ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਧੀ ਅੰਬਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਜਿੱਤਿਆ, ਬਚਨ ਨਾਲ, ਮਨ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਮੰਗਲਕਾਮਨਾ ਨਾਲ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਪਰ ਜਦ ਉਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਲਈ ਨਿਯਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਦੇ ਚਿੱਤ ਵਿਚ ਹੋਰ ਹੀ ਹੈ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਲੈ ਕੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਅਨੁਸਾਰ ਕਿਰਿਆ। ਧਰਮ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਧੀ ਅੰਬਾ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਲਈ ਮੰਜ਼ੂਰੀ ਦਿੱਤੀ। ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਅੰਬਿਕਾ ਅਤੇ ਅੰਬਾਲਿਕਾ ਨੂੰ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਆਪਣੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰਯ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਦਿੱਤਾ। ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰਯ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਯੌਵਨ ਅਤੇ ਸੋਹਣੇ ਪਨ 'ਤੇ ਗਰਵ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਦੋਵਾਂ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ, ਪਰ ਧਰਮਾਤਮਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਸ ਨੇ ਅੰਬਾ ਵਿਚ ਕੋਈ ਰੁਚੀ ਨਾ ਦਿਖਾਈ। ਅੰਬਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਪਾਪ ਦਾ ਹੀ ਫਲ ਹੈ; ਜੋ ਇੱਛਾ ਅਣੁਚਿਤ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਅਰਥ ਹੈ। ਜੋ ਸੁਖ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਉੱਤਮ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਵੱਲ ਨਾ ਧੱਕੋ।" "ਸੰਤਨੁ ਦਾ ਵੰਸ਼, ਜਿਸਦੇ ਤੁਸੀਂ ਵੰਸ਼ਜ ਹੋ, ਅਜੇ ਜਾਰੀ ਹੈ, ਪਿਤਾ। ਵਾਸਨਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਹੇ ਧਰਮਾਤਮਾ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸੋਚ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਮੰਨਦੀ ਹਾਂ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਅੰਬਾ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਮੁਕਤ ਹੈਂ; ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼, ਜਿਥੇ ਚਾਹੁੰਦੀ ਜਾ।" "ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਆਦੇਸ਼ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ, ਤੇ ਕੋਈ ਵੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿਚ ਉਸ ਔਰਤ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵੱਲ ਹੈ।" "ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਰੱਖਾਂਗਾ; ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ—ਜਾ। ਮੈਂ ਵੀ ਬ੍ਰਹਮਚਰੀ ਵ੍ਰਤ ਲੈ ਚੁੱਕਿਆ ਹਾਂ, ਵਿਆਹ ਦੇ ਕਰਤਵਾਂ ਤੋਂ ਹਟ ਗਿਆ ਹਾਂ।" ਇੰਝ ਆਦੇਸ਼ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਉਥੋਂ ਚਲੀ ਗਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਹ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਸ਼ਲਵ ਦੇ ਰਾਜਧਾਨੀ ਵੱਲ ਚਲ ਪਈ। ਫਿਰ ਅੰਬਾ, ਜਦ ਸ਼ਲਵ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੀ, ਉਸ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਗੱਲ ਉਸਨੂੰ ਆਖੀ।