ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ, ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਇਸ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੋ—ਜਿੱਤੋ ਜਾਂ ਹਾਰੋ। ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਅਤੇ ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਕਹੀ। ਫਿਰ ਉਹ ਕੌਰਵ ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਚ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉੱਠ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਲਏ, ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਹੋਠ ਕਟਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਜਲਦੀ-ਜਲਦੀ ਆਪਣੀਆਂ ਗਹਿਣੇ ਤੇ ਬਰਚੇ ਪਹਿਨਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਉਥੇ ਵੱਡਾ ਹੜਕੰਪ ਮਚ ਗਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਤਾਰਿਆਂ ਦੀ ਭੀੜ ਹੋਵੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਗਹਿਣੇ ਤੇ ਹਥਿਆਰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵਿਖਰੇ ਪਏ ਸਨ। ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਭਵਾਂ ਚੜ੍ਹੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਧੀਆ ਰਥ ਚੜ੍ਹ ਲਏ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਲੈਸ। ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਕੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਥੇ ਭੀਸ਼ਮ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਡਰਾਵਣਾ ਤੇ ਉਲਝਣ ਭਰਿਆ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ। ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਇੱਕੋ ਸਮੇਂ ਦੱਸ ਹਜ਼ਾਰ ਤੀਰ ਭੀਸ਼ਮ ਵੱਲ ਸੁੱਟੇ, ਪਰ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਤੀਰ ਰਾਹ ਵਿਚ ਹੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਵਰਗਾ ਵਰਖਾ ਆਈ, ਪਰ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਰੋਕ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਹਰ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਤੀਰ ਮਾਰੇ, ਅਤੇ ਹਰ ਰਾਜੇ ਨੇ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਪੰਜ ਤੀਰ ਮਾਰੇ। ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਫਿਰ ਹਰ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦੋ ਤੀਰ ਮਾਰੇ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਿਖਾਈ। ਇਹ ਯੁੱਧ ਐਨਾ ਭਿਆਨਕ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ। ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਧਨੁਸ਼, ਨਿਸ਼ਾਨ, ਬਰਚੇ, ਤੇ ਸਿਰ ਤੀਰਾਂ ਤੇ ਭਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਸੁੱਟੇ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਤੇ ਕਮਾਲ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਵੈਰੀ ਵੀ ਉਸਦੀ ਸ਼ਮਸ਼ੀਰੀ ਰਖਿਆ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਬੇਹਿਸਾਬ ਵੀਰਤਾ ਨਾਲ ਅਣਹੋਣਿਆ ਰਹਿੰਦਾ। ਫਿਰ ਸਮੁੰਦਰ-ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਲੈ ਆਇਆ। ਭੀਸ਼ਮ, ਜੋ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਸੀ, ਸਭ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਕੁੜੀਆਂ ਲੈ ਕੇ ਭਾਰਤਾਂ ਵਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਵੇਲੇ ਸ਼ਾਲਵ ਦਾ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪੈ ਗਿਆ। ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਾ, ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਹਾਥੀ ਦੂਜੇ ਹਾਥੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੰਦ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਲੱਗ ਗਿਆ। ਸ਼ਾਲਵ ਨੇ, ਜੋ ਕੁੜੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਆਵਾਜ਼ ਮਾਰੀ—"ਰੁਕ, ਰੁਕ!" ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸ਼ਾਲਵ ਨੇ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੱਤੀ। ਭੀਸ਼ਮ, ਜੋ ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਤਪਕ ਉਠਿਆ, ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣ ਲਿਆ, ਤੇ ਨਿਸ਼ਚਲ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਰਥ ਨੂੰ ਮੁੜਾ ਕੇ ਸ਼ਾਲਵ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮੁਕਾਬਲਾ ਦੇਖਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ, ਜਿਵੇਂ ਝੁੰਡ ਵਿਚ ਦੋ ਬਲਦ ਹੋਣ, ਆਪਸ ਵਿਚ ਭਿੜ ਪਏ। ਫਿਰ ਸ਼ਾਲਵ ਨੇ ਭੀਸ਼ਮ ਉੱਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਪਹਿਲਾਂ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਸ਼ਾਲਵ ਵੱਲੋਂ ਦਬਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਚੀਕ ਪਏ—"ਸ਼ਾਬਾਸ਼! ਸ਼ਾਬਾਸ਼!" ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਸ਼ਾਲਵ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣਕੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਚੀਕਿਆ—"ਰੁਕ, ਰੁਕ!" ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਰਥੀ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ—"ਉਸ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਰਥ ਲੈ ਚੱਲ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਮਾਰਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਗਰੁੜ ਸੱਪ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ।" ਫਿਰ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਵਰੁਣ ਅਸਤਰ ਦੀ ਸਹੀ ਰੀਤ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ ਸ਼ਾਲਵ ਦੇ ਚਾਰ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਸ਼ਾਲਵ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਰਥੀ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਅਸਤਰ ਵਰਤ ਕੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਸ਼ਾਲਵ ਦੇ ਵਧੀਆ ਘੋੜੇ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ। ਜਿੱਤ ਕੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਸ਼ਾਲਵ ਨੂੰ ਜਿਉਂਦਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਸ਼ਾਲਵ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਹਰ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਸਵਯੰਵਰ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਆਇਆ ਸੀ, ਆਪਣੀ-ਆਪਣੀ ਰਾਜਧਾਨੀ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਗਿਆ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਜਿੱਤਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਭੀਸ਼ਮ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿਚ ਸਿਰਮੌਰ ਸੀ, ਕੁੜੀਆਂ ਲੈ ਕੇ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਵਲ ਚਲ ਪਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਕੌਰਵ ਰਾਜਾ, ਧਰਮਪੁਰਕ ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰ्य, ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਿਵੇਂ ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਨੇ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਓਹ ਵੀ ਛੇਤੀ ਹੀ ਵੱਡਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਜੰਗਲ, ਦਰਿਆ, ਪਹਾੜ, ਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੇ ਖ਼ਜ਼ਾਨਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ, ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਵੀਰਤਾ ਨਾਲ ਅਣਹੋਣਿਆ ਰਿਹਾ।