ਭੀਸ਼ਮ ਜੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਕਨਿਆਵਾਂ ਦਾ ਸੁਯੰਵਰ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਅਤਿ ਸੋਹਣੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਘਬਰਾ ਗਈਆਂ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ ਕਿ ਇਹ ਤਾਂ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਆਦਮੀ ਹੈ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਚੁੱਪਚਾਪ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਈਆਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਇਹ ਵੀ ਆਇਆ ਕਿ ਇਹ ਬੁਜ਼ੁਰਗ, ਧਰਮਾਤਮਾ, ਚਿੱਟੇ ਵਾਲਾਂ ਤੇ ਚਿੱਟੀ ਦਾੜ੍ਹੀ ਵਾਲਾ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਬਲਵਾਨ ਇੱਥੇ ਬੇਝਿਜਕ ਕਿਵੇਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ? ਕੁੜੀਆਂ ਤੇ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਚਰਚਾ ਹੋਣ ਲੱਗੀ ਕਿ ਭੀਸ਼ਮ, ਜਿਸ ਦੀ ਪੂਰੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿਚ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਹੋਣ ਦੀ ਝੂਠੀ ਖਿਆਤੀ ਹੈ, ਹੁਣ ਲੋਕ ਕੀ ਕਹਿਣਗੇ? ਇਸ ਦੀ ਇੱਨੀ ਵੱਡੀ ਮਾਣਤਾ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਗਈ। ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਭੀਸ਼ਮ ਜੀ ਨੂੰ ਕਾਫ਼ੀ ਗੁੱਸਾ ਆਇਆ। ਫਿਰ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਉਹ ਤਿੰਨੌਂ ਕੁੜੀਆਂ ਚੁਣ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਚੀ ਅਵਾਜ਼ ਵਿਚ, ਜਿਵੇਂ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਹੋਵੇ, ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਿਆਂ ਆਖਿਆ, "ਸੁਤੰਤਰਤਾ ਨਾਲ ਕਨਿਆ ਨੂੰ ਯੋਗ ਪਾਤ੍ਰ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਸਦਾ ਸਿਰਮੌਰ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।" ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਉਹ ਤਿੰਨੋਂ ਕੁੜੀਆਂ ਆਪਣੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾ ਲਈਆਂ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, "ਕਈ ਲੋਕ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ, ਦਾਜ਼ ਦੇ ਕੇ ਜਾਂ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਜੋੜੇ ਦੇ ਨਾਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਲੋਕ ਨਿਰਧਾਰਤ ਮੁੱਲ ਦੇ ਕੇ, ਕੁਝ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ, ਕੁਝ ਉਸ ਦੀ ਸਹਿਮਤੀ ਨਾਲ, ਕੁਝ ਉਸ ਦੀ ਅਣਦੇਖੀ ਵਿਚ, ਤੇ ਕੁਝ ਆਪਣੀ ਯੋਗਤਾ ਨਾਲ ਕੁੜੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਰਿਸ਼ੀ ਵਿਵਾਹ ਰੀਤਿ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਅੱਠਵਾਂ, ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਵਿਆਹ ਵੀ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਲੋਂ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਰਾਜਵੰਸ਼ੀ ਲੋਕ ਸੁਯੰਵਰ ਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਧਰਮਾਤਮਾ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਕੁੜੀ ਲੈ ਜਾਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ।" "ਇਹੀ ਤਰੀਕੇ ਹਨ, ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਮੈਂ ਇਹ ਕੁੜੀਆਂ ਲੈਣ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਓ, ਜਿੱਤੋ ਜਾਂ ਹਾਰੋ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਭੀਸ਼ਮ, ਉਹ ਤਿੰਨੋਂ ਕੁੜੀਆਂ ਆਪਣੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਤੇ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਭ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਥੋਂ ਨਿਕਲ ਪਿਆ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉੱਠ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਲਏ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਹੌਂਠ ਚਬਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਿਖਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀਆਂ ਵਾਰਾਂ ਅਤੇ ਸਜਾਵਟਾਂ ਪਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਥੇ ਕਾਫੀ ਹਲਚਲ ਮਚ ਗਈ। ਜਿਉਂ ਜਿਉਂ ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਜੰਗੀਆਂ ਪਹਿਨਦੇ, ਉਥੇ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵਿਖੇ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਤਾਰੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਣ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ, ਭੰਨੇ ਭੌਂ, ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ 'ਚ ਚੜ੍ਹ ਗਏ, ਜੋ ਚੰਗੀਆਂ ਘੋੜੀਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਤੇ ਰਥੀ ਚਲਾਕਾਂ ਵਲੋਂ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਫਿਰ ਉਹ ਭੀਸ਼ਮ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਵੱਲ ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਲਈ ਵਧੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਥੇ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਲੜਾਈ ਹੋਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨੇ ਇਕਠੇ ਹੋ ਕੇ ਭੀਸ਼ਮ ਵੱਲ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਤੀਰ ਛੱਡੇ, ਪਰ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਤੀਰ ਆਪਣੀ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਏ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਚਾਰ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਉਹ ਭੀਸ਼ਮ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਮੀਂਹ ਵਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਤੀਰ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਏ। ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਹਰ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਤੀਰ ਮਾਰੇ, ਤੇ ਹਰ ਰਾਜੇ ਨੇ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਪੰਜ ਤੀਰ ਮਾਰੇ। ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਫਿਰ ਦੋ ਦੋ ਤੀਰ ਹਰ ਰਾਜੇ ਉੱਤੇ ਚਲਾਏ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਿਖਾਈ। ਉਹ ਲੜਾਈ ਇੰਨੀ ਭਿਆਨਕ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿਚ ਜੰਗ ਹੋਵੇ। ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਤੇ ਭਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਧਨੁਸ਼, ਝੰਡਿਆਂ ਦੇ ਚੋਟ, ਜੰਗੀਆਂ ਤੇ ਸਿਰ ਵੱਢ ਦਿੱਤੇ। ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨੂੰ ਰੌਂਦ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦੀ ਜੰਗੀ ਤੀਬਰਤਾ ਤੇ ਵਿਲੱਖਣਤਾ ਅਸਧਾਰਣ ਸੀ। ਇੰਨਾ ਕੁ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਸ ਦੇ ਵੈਰੀ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਜੰਗੀ ਰੱਖਿਆ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਬੇਹੱਦ ਬਲਵਾਨ ਤੇ ਅਪਰਿਮਿਤ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ-ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਲਿਆਇਆ। ਭੀਸ਼ਮ, ਜੋ ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ 'ਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਸੀ, ਉਹ ਤਿੰਨੋਂ ਕੁੜੀਆਂ ਲੈ ਕੇ ਭਾਰਤਾਂ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਸ਼ਲ੍ਵ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣਾ ਰਥ ਮੋੜ ਲਿਆ। ਸ਼ਲ੍ਵ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਅਟੱਲ ਤੇ ਬਲਵਾਨ ਸੀ, ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਐਸੇ ਵਧਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਦੂਜਾ ਹਾਥੀ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਤੇ, ਕੁੜੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਉੱਚੀ ਅਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, "ਠਹਿਰ! ਠਹਿਰ!" ਸ਼ਲ੍ਵ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਬਲਵਾਨ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦੇਣ ਲੱਗਾ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅਗਨ ਵਾਂਗ ਸੜ ਉਠਿਆ, ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣ ਲਿਆ ਤੇ ਭੰਨੇ ਭੌਂ ਕਰ ਲਏ। ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ, ਖੇਤਰੀ ਧਰਮ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਰਥ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਸ਼ਲ੍ਵ ਵੱਲ ਮੋੜ ਲਿਆ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਭੀਸ਼ਮ ਤੇ ਸ਼ਲ੍ਵ ਦੀ ਮੁਕਾਬਲੇ ਦੀ ਤਮਾਸ਼ਬੀਨ ਬਣ ਗਏ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵੀਰ, ਜਿਵੇਂ ਰੀੜ੍ਹ ਵਿਚ ਦੋ ਗੂੰਜੇ ਹੋਣ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਵਧੇ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ੌਰਿਆ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹੋਏ। ਫਿਰ, ਸ਼ਲ੍ਵ ਰਾਜੇ ਨੇ ਭੀਸ਼ਮ ਉੱਤੇ ਲੱਖਾਂ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਜਦ ਭੀਸ਼ਮ ਪਹਿਲਾਂ ਸ਼ਲ੍ਵ ਵਲੋਂ ਘੇਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਉਚਿਆਂ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਏ, "ਸ਼ਾਬਾਸ਼! ਸ਼ਾਬਾਸ਼!" ਸ਼ਲ੍ਵ ਦੀ ਜੰਗੀ ਤੇਜ਼ੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਭੀਸ਼ਮ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉੱਚੀ ਅਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, "ਠਹਿਰ! ਠਹਿਰ!