ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਸਭ ਸੰਤਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਲੁਕਵੇਂ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਵਚਨ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਸੁਣਾਇਆ ਕਿ, "ਇੱਥੇ ਮੌਜੂਦ ਹਰ ਜੀਵ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੇ—ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜੋ ਪਿਤਾ ਲਈ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨੂੰ ਕਹਿ ਸਕੇ। ਹੇ ਮਛੀਵਾਲ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ। ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਲਈ ਐਲਾਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਰਾਜਪਾਤ ਛੱਡ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ।" ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਅੱਗੇ ਕਿਹਾ, "ਆਜ ਤੋਂ, ਹੇ ਮਛੀਵਾਲ, ਮੈਂ ਵੰਸ਼ ਵਧਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਤੋਂ ਵੀ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਦਾ ਸੰਕਲਪ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਮੇਰੇ ਬਿਨਾਂ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣ ਦੇ, ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਘਟਣਗੇ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਨਮ ਤੋਂ ਮੈਂ ਕਦੇ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਿਆ। ਜਦ ਤੱਕ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਜਾਨ ਹੈ, ਮੈਂ ਕਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਜਣਾਂਗਾ। ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਲਈ, ਇਹ ਕੁਆਰੀ ਮੈਨੂੰ ਦੇ ਦੇ।" "ਮੈਂ ਰਾਜ ਅਤੇ ਸਭ ਵਿਵਾਹਿਕ ਸੰਬੰਧ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛੱਡ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਸਦਾ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਰਹਾਂਗਾ। ਹੇ ਮਛੀਵਾਲ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੱਚ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।" ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਛੀਵਾਲ ਰਾਜਾ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰੋਮਾਂ-ਚੰਬ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਇਹ ਕੁਆਰੀ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।" ਇਸ ਤਿਆਗ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਅਪਸਰਾਵਾਂ, ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਸਭ ਰਾਜੇ, ਜੋ ਉਸ ਘੱਟ ਸਖ਼ਤ ਕੰਮ ਦੇ ਸਾਕਸ਼ੀ ਸਨ, ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਫੁੱਲ ਵਰਸਾਏ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਹੈ ਭੀਸ਼ਮ!" ਫਿਰ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਲਈ, ਉਸ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕੁਆਰੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ: "ਮਾਤਾ, ਰਥ 'ਚ ਚੜ੍ਹੋ, ਅਸੀਂ ਘਰ ਚੱਲੀਏ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਉਸ ਚਮਕਦਾਰ ਕੁਆਰੀ ਨੂੰ ਰਥ 'ਤੇ ਬਿਠਾ ਲਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਪਹੁੰਚੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਨੂੰ ਸਾਰਾ ਵਾਕਿਆ ਦੱਸਿਆ। ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਇਸ ਕਠਿਨ ਤਿਆਗ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ। ਇਕੱਠੇ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ, ਸਭ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਹੈ ਭੀਸ਼ਮ।" ਜਦ ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਇਸ ਕਰਤੱਬ ਬਾਰੇ ਸੁਣਿਆ, ਉਹ ਕਈ ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ ਦੁਖੀ ਰਿਹਾ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਕਰਤੱਬ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿਤਾ। ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਨੇ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਇਹ ਵਰ ਦਿੱਤਾ: "ਜਦ ਤੱਕ ਤੂੰ ਜੀਉਣਾ ਚਾਹੇਂ, ਮੌਤ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੂਹ ਸਕਦੀ। ਤੇਰੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਪੁੱਤਰ, ਮੌਤ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਵਾਪਰ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਪਤਾ ਲਗਿਆ ਕਿ ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ ਮਛੀਵਾਲ ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਪਾਲੀ ਗਈ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਵਿਆਹ ਦੀ ਰਸਮ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਵਾਈ ਗਈ। ਵਿਆਹ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਨੇ ਉਸ ਸੋਹਣੀ ਕੁਆਰੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿਖੇ ਵਸਾ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਤੋਂ, ਸਮਝਦਾਰ ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਨੂੰ ਚਿਤ੍ਰਾਂਗਦ ਨਾਮ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਵੀਰ ਸੀ। ਫਿਰ, ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਤੋਂ ਹੀ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਧਨੁਰਧਾਰੀ ਵਿਕਿਤ੍ਰਵੀਰਯ ਨਾਮ ਦਾ ਇਕ ਹੋਰ ਪੁੱਤਰ ਹੋਇਆ। ਜਦ ਤੱਕ ਵਿਕਿਤ੍ਰਵੀਰਯ ਜਵਾਨ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਦੋਂ ਹੀ, ਸਮਝਦਾਰ ਰਾਜਾ ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਨੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਸੰਸਾਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਸਵਰਗ ਸਿਧਾਰ ਗਿਆ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਚਿਤ੍ਰਾਂਗਦ ਨੂੰ ਰਾਜਗੱਦੀ 'ਤੇ ਬਿਠਾ ਦਿੱਤਾ। ਚਿਤ੍ਰਾਂਗਦ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ੌਰਯ ਦੇ ਕਾਰਨ ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੱਤੀ; ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ ਸੀ। ਜਦ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਦ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਂ ਵੀ ਚਿਤ੍ਰਾਂਗਦ ਸੀ, ਉਸ ਕੋਲ ਆਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੇਰਾ ਨਾਂ ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਹੈ; ਮੈਨੂੰ ਲੜਾਈ ਦੇ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਜੇ ਤੂੰ ਲੜਾਈ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਹੋਰ ਨਾਂ ਰੱਖ ਲੈ।" "ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਲੜਾਈ ਲਈ ਲੱਭ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਜੇ ਤੂੰ ਇਨਕਾਰ ਕਰੇਂ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਨਾਂ ਤੇਰਾ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ।" ਇਹ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦੋਵੇਂ ਹੀਰਣਯਵਤੀ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਗਏ; ਉੱਥੇ, ਕੁੁਰੂਖੇਤਰ ਵਿੱਚ, ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਹੋਈ। ਉਸ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਨ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ ਹੋਏ—ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਕੁੁਰੂਵੰਸ਼ੀ ਚਿਤ੍ਰਾਂਗਦ ਵਿਚਕਾਰ। ਉਸ ਭਾਰੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਮਾਇਆਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਗੰਧਰਵ ਨੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਕੁੁਰੂ ਚਿਤ੍ਰਾਂਗਦ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਉਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਗੰਧਰਵ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਚਿਤ੍ਰਾਂਗਦ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਵਾਏ। ਫਿਰ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਛੋਟੇ ਤੇ ਅਜੇ ਜਵਾਨੀ ਨੂੰ ਨਾ ਪਹੁੰਚੇ ਵਿਕਿਤ੍ਰਵੀਰਯ ਨੂੰ ਕੁੁਰੂ ਰਾਜਗੱਦੀ 'ਤੇ ਬਿਠਾ ਦਿੱਤਾ। ਵਿਕਿਤ੍ਰਵੀਰਯ, ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਸਲਾਹ ਮੰਨ ਕੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜ ਚਲਾਉਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਚਿਤ੍ਰਾਂਗਦ ਦੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਆਪਣੇ ਨੌਜਵਾਨ ਭਰਾ ਵਿਕਿਤ੍ਰਵੀਰਯ ਲਈ ਰਾਜ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ। ਜਦ ਵਿਕਿਤ੍ਰਵੀਰਯ, ਵਧੀਆ ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਵਿਚ, ਜਵਾਨੀ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਤਾਂ ਭੀਸ਼ਮ, ਜੋ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਅਗਰਣੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਵਿਆਹ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਫਿਰ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਕਾਸੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀਆਂ ਤਿੰਨ ਧੀਆਂ, ਜੋ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਸਨ, ਇਕੱਠੀਆਂ ਸਵਯੰਵਰ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਫਿਰ, ਭੀਸ਼ਮ, ਮਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਤੇ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਵਾਰਾਣਸੀ ਨਗਰੀ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਉੱਥੇ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਕੁਆਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਕੁਆਰੀਆਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ, ਕਾਸੀ, ਕੋਸ਼ਲ, ਵੰਗ, ਪੁੰਡ੍ਰ ਅਤੇ ਕਲਿੰਗ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਆਏ ਹੋਏ ਸਨ। ਜਦ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਨਾਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਉਚਾਰਨ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਭੀਸ਼ਮ, ਇਕੱਲੇ ਤੇ ਵੱਡੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ, ਉਥੇ ਖੜੇ ਸਨ।