ਸੁਣੋ, ਭਾਰਤ ਦੇ ਮਹਾਨ ਵੰਸ਼ਜ, ਜਦੋਂ ਦਾਨ ਅਤੇ ਰੋਕਣ ਦੀ ਗੱਲ ਆਈ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਸੁਚੇਤ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, "ਇਹ ਜਾਣੋ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ।" ਗੰਗਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ, ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦੀ ਖਾਤਿਰ, ਉਚਿਤ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਇਸ ਵਚਨ ਨੂੰ ਪਕੜੋ: ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਲਈ ਮੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਕੋਈ ਹੋਇਆ, ਨਾ ਕੋਈ ਹੁਣ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਆਖੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਕਰਾਂਗਾ; ਜੇਕਰ ਇਸ ਕੁਵਰੀ ਤੋਂ ਪੁੱਤਰ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸਾਡਾ ਰਾਜਾ ਹੋਵੇਗਾ।" ਇਸ ਉੱਤਰ ਤੋਂ ਮੱਛੀ-ਪਕੜਨ ਵਾਲਾ ਫਿਰ ਬੋਲਿਆ, ਰਾਜ ਦੇ ਹਿਤ ਲਈ ਇੱਕ ਔਖਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਤੂੰ ਹੀ, ਭੀਸ਼ਮ, ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਅਤੇ ਕੁਵਰੀ ਲਈ ਰਖਵਾਲਾ ਬਣ ਕੇ ਆਇਆ ਹੈ; ਤੂੰ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਮਾਹਰ ਹੈ ਅਤੇ ਦਾਨ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਅਧਿਕਾਰੀ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਅਤੇ ਫਰਜ ਸੁਣ, ਮੈਂ ਕੁਵਰੀ ਦੇ ਆਚਰਨ ਅਨੁਸਾਰ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਾਂਗਾ। ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਦੀ ਖਾਤਿਰ ਜੋ ਤੂੰ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਵਚਨ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਉਚਿਤ ਹੈ। ਇਹ ਹੋਰ ਹੋ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਪਰ ਤੇਰੇ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਬਾਰੇ ਸਾਨੂੰ ਸ਼ੱਕ ਹੈ।" ਇਸ ਵਿਚਾਰ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਭੀਸ਼ਮ, ਜੋ ਸੱਚ ਤੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਮੰਨਦਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰ ਲਿਆ। ਮੱਛੀ-ਪਕੜਨ ਵਾਲਾ ਆਖਦਾ, "ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਵਚਨ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਸੁਣਾ—ਚਾਹੇ ਰਿਸ਼ੀ ਹੋਣ, ਦੇਵਤਾ ਜਾਂ ਲੁਕਵੇਂ ਜੀਵ।" ਭੀਸ਼ਮ ਆਖਦਾ, "ਜੋ ਵੀ ਇੱਥੇ ਹਨ, ਸੁਣੋ—ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਲਈ ਮੈਂ ਆਖਦਾ ਹਾਂ: ਮੈਂ ਰਾਜ ਛੱਡ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ। ਆਪਣੀ ਸੰਤਾਨ ਲਈ ਵੀ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਨਿਸਚੈ ਕਰਦਾ ਹਾਂ: ਅੱਜ ਤੋਂ ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਰਹਾਂਗਾ। ਬਿਨਾ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਵੀ, ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਘਟੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣਗੇ; ਕਿਉਂਕਿ ਜਨਮ ਤੋਂ ਮੈਂ ਕਦੇ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਿਆ। ਜਿੰਨਾ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਜੀਵਨ ਹੈ, ਮੈਂ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਪੈਦਾ ਕਰਾਂਗਾ; ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਲਈ ਕੁਵਰੀ ਦੇ।" ਭੀਸ਼ਮ ਆਖਦਾ, "ਮੈਂ ਰਾਜ ਅਤੇ ਵਿਵਾਹਕ ਸੰਬੰਧ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛੱਡਦਾ ਹਾਂ; ਸਦਾ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਰਹਾਂਗਾ। ਮੱਛੀ-ਪਕੜਨ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਸੱਚ ਆਖਦਾ ਹਾਂ।" ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੱਛੀ-ਪਕੜਨ ਵਾਲੇ ਦੀਆਂ ਰੋਮਾਂ ਰੋਮ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਤੇ ਉਹ ਆਖਦਾ, "ਮੈਂ ਕੁਵਰੀ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।" ਫਿਰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ, ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਉਹ ਰਾਜੇ ਜੋ ਇਸ ਔਖੇ ਕੰਮ ਦੇ ਗਵਾਹ ਸਨ, ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਫੁੱਲ ਵਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਕਹਿੰਦੇ, "ਇਹ ਭੀਸ਼ਮ ਹੈ!" ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਖਾਤਿਰ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਉਸ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕੁਵਰੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮਾਤਾ, ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹੋ, ਚਲੋ ਘਰ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਉਸ ਚਮਕਦਾਰ ਕੁਵਰੀ ਨੂੰ ਰਥ 'ਤੇ ਬੈਠਾ ਦਿੱਤਾ। ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਿਆ ਜੋ ਹੋਇਆ। ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਔਖੇ ਕੰਮ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ, ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ, "ਇਹ ਭੀਸ਼ਮ ਹੈ।" ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਇਸ ਔਖੇ ਕੰਮ ਦੀ ਖਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਕਈ ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ ਦੁਖੀ ਰਹੇ; ਪਰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਕੰਮ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਆਖਦੇ, "ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਵੱਡਾ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ: ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮਰਜੀ ਨਾਲ ਮੌਤ ਚੁਣ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਤੱਕ ਤੂੰ ਚਾਹੇਂ, ਮੌਤ ਤੈਨੂੰ ਵਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ।" "ਸਿਰਫ਼ ਤੇਰੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾਲ ਹੀ, ਮੌਤ ਤੈਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰੇਗੀ।" ਜਦੋਂ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ ਮੱਛੀ-ਪਕੜਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਪਾਲੀ ਹੈ, ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਾਦੀ ਧਰਮਕ ਰੀਤਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਵਾਈ। ਵਿਆਹ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਾ ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਨੇ ਉਸ ਸੋਹਣੀ ਕੁਵਰੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿਖੇ ਵਸਾ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਤੋਂ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਨੂੰ ਚਿਤ੍ਰਾਂਗਦ ਨਾਮ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ। ਅਤੇ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਤੋਂ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਦੂਜਾ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਧਨੁਰਧਾਰੀ ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰਯਾ ਸੀ। ਜਦ ਤੱਕ ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰਯਾ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਜਵਾਨੀ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਰਾਜਾ ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਨੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਸੰਸਾਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦੇ ਸਵਰਗ ਵਾਸ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਦੀ ਸਲਾਹ 'ਤੇ, ਚਿਤ੍ਰਾਂਗਦ ਨੂੰ ਰਾਜਗੱਦੀ 'ਤੇ ਬੈਠਾ ਦਿੱਤਾ। ਚਿਤ੍ਰਾਂਗਦ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੰਦਾ ਸੀ; ਉਹ ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ ਸੀ। ਜਦ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਵੀ ਚਿਤ੍ਰਾਂਗਦ ਸੀ, ਆਇਆ। ਉਹ ਆਖਦਾ, "ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਮ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਮੈਨੂੰ ਯੁੱਧ ਦੇ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਨਾਮ ਰੱਖ।" "ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਇਸ ਲਈ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਜੇਕਰ ਤੂੰ ਇਨਕਾਰ ਕਰੇਂ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਤੇਰਾ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ।" ਇਸ ਗੂੰਜਦੇ ਸੰਵਾਦ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦੋਵੇਂ ਹਿਰਣਯਵਤੀ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਉਥੇ, ਕੁਰੁਖੇਤਰ ਵਿੱਚ, ਵੱਡਾ ਯੁੱਧ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ। ਉਥੇ, ਹਿਰਣਯਵਤੀ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਦੋਨਾਂ ਮਹਾਨ ਯੋਧਿਆਂ—ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਕੁਰੁ-ਵੰਸ਼ ਦੇ ਮੁਖੀ—ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ ਹੋਏ। ਉਸ ਉਲਝਣ ਭਰੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਰਸਾਤ ਹੋਈ, ਤੇ ਗੰਧਰਵ, ਆਪਣੇ ਜਾਦੂਈ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਕੁਰੂ ਮੁਖੀ ਚਿਤ੍ਰਾਂਗਦ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ, ਚਿਤ੍ਰਾਂਗਦ, ਜੋ ਸ਼ਤ੍ਰੂ-ਜਿਤਤਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਗੰਧਰਵ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲਾ ਗਿਆ।