ਗੰਗਾ, ਜੋ ਜਹਨੂ ਦੀ ਧੀ ਹੈ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਨੇ ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸੱਚੇ ਰੂਪ ਦਾ ਪਰਚਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਦਿਵਿਆ ਕਾਰਜ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਲਈ ਆਈ ਸੀ। ਇਹ ਅੱਠ ਵਸੂ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੇਵਤਾ ਹਨ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੀ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਕੋਈ ਹੋਰ ਪਿਤਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਵਰਗੀ ਕੋਈ ਹੋਰ ਮਾਤਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦੇਣ ਲਈ ਮੈਂ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਧਾਰਣ ਕੀਤਾ। ਅੱਠ ਵਸੂਆਂ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਤੁਸੀਂ ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕੀਤੀ ਹੈ।" ਗੰਗਾ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, "ਵਸੂਆਂ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਇਹ ਵਾਅਦਾ ਸੀ ਕਿ ਜਦੋਂ ਜਨਮ ਲੈਣਗੇ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖੀ ਜਨਮ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰ ਦਵਾਂਗੀ। ਵੱਡੇ ਆਤਮਾ ਅਪਾਵਾ ਦੀ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੁਟਕਾਰਾ ਮਿਲ ਗਿਆ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਵਿਦਾ ਹੋ ਰਹੀ ਹਾਂ; ਇਸ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਵ੍ਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਠਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਤੁਹਾਡਾ ਪੁੱਤਰ, ਵਸੂਆਂ ਦੀ ਉਰਜਾ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਤੇਰੇ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਚਿਰ-ਸੁਖ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਅਸਧਾਰਣ ਕਾਰਜ ਕਰੇਗਾ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।" ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਹੋਈ। ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਸਦਾ ਆਤਮ-ਸੰਯਮ, ਦਾਨ, ਧੈਰਜ, ਗਿਆਨ, ਲਜਾ, ਦ੍ਰਿੜਤਾ ਅਤੇ ਉੱਤਮ ਤੇਜ ਨਾਲ ਪਰਿਪੂਰਨ ਸੀ। ਧਰਮ ਅਤੇ ਧਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਉਹ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਗਲ ਸਾਂਪ-ਵਾਂਗ, ਮੋਢੇ ਚੌੜੇ, ਹਾਥੀ ਵਰਗੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਅਤੇ ਰਾਜ-ਲਕੜੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸੀ। ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਦੇਖ ਕੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਹ ਮੰਨਿਆ ਕਿ ਉਸ ਲਈ ਧਰਮ, ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਧਨ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ। ਸ਼ਾਂਤਨੁ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਅਦਵਿੱਤੀਆ ਸੀ। ਜਦ ਉਹ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ, ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਮੰਨਿਆ। ਦੁੱਖ, ਡਰ, ਅਤੇ ਕਲੇਸ਼ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਰਖਿਆਦਾਰ ਵਜੋਂ ਸਵੀਕਾਰਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਅਤੇ ਉਰਜਾ ਇੰਦਰ ਦੇ ਸਮਾਨ ਸੀ, ਅਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਯਜ, ਦਾਨ, ਅਤੇ ਧਰਮਕ ਕਰਮ ਕਰਕੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਪਾਈ। ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦੇ ਨੇਤ੍ਰਤਵ ਹੇਠ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸਭ ਵਰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਉੱਤਮ ਧਰਮ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਹੋਈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ, ਲੋਕ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦੇ, ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਕੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ। ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਦੀ ਸੁੰਦਰ नगਰੀ ਵਿੱਚ, ਕੁਰੁਆਂ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਤੱਕ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਵਰਗਾ, ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਗਿਆਨੀ, ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ, ਸਿੱਧਾ, ਤੇ ਦਾਨ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਤਪ ਨਾਲ ਉੱਤਮ ਸੁਖ-ਸਮਪੰਨ ਸੀ। ਮੋਹ-ਵੈਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਰਗਾ ਸੁੰਦਰ, ਸੂਰਜ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ, ਹਵਾ ਵਰਗਾ ਤੇਜ਼, ਮੌਤ ਵਰਗਾ ਭਿਆਨਕ, ਤੇ ਧਰਤੀ ਵਰਗਾ ਧੈਰਜਵਾਨ ਸੀ। ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਪਸ਼ੂ, ਸੂਰ, ਹਿਰਨ ਅਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਨਹੀਂ ਹੋਈ। ਧਰਮ-ਪਾਲਿਤ ਰਾਜ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਇੱਛਾ-ਰਹਿਤ, ਵੈਰ-ਰਹਿਤ, ਤੇ ਸਮ-ਭਾਵ ਨਾਲ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚਕੋਰਾ ਪੰਛੀ ਵਰਗੀਆਂ, ਮੂੰਹ ਤਾਮਬਾ ਵਰਗਾ, ਰਵਾਇਤ ਸ਼ੇਰ ਜਾਂ ਬਲਦ ਦੀ, ਜਵਾਨੀ ਤੇ ਅਦਵਿੱਤੀਆ ਗੁਣ, ਉੱਤਮ ਚਰਿੱਤਰ, ਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਰਗਾ ਚਿਹਰਾ ਸੀ। ਉਹ ਸਮੇਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਕਰਮ ਹੋਏ; ਅਧਰਮ ਨਾਲ ਕੋਈ ਜੀਵ ਹੱਤਿਆ ਨਹੀਂ ਹੋਈ। ਦੁਖੀ, ਗਰੀਬ ਜਾਂ ਪਸ਼ੂ-ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਉਹ ਰਾਜਾ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਪਿਤਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਕੁਰੁਆਂ ਦਾ ਸਰਵੋਤਮ, ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਜਦ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਸੱਚ ਬੋਲਣਾ ਆਮ ਸੀ, ਤੇ ਮਨ ਦਾਨ ਤੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਸੀ। ਪਸ਼ੂ ਯਜਨ ਲਈ ਬਣੇ, ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਮਿਲਣ ਲਈ ਵੰਸ਼ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਸੀ; ਸੋਲ੍ਹ, ਅੱਠ, ਚਾਰ, ਤੇ ਹੋਰ ਅੱਠ ਸਾਲਾਂ ਲਈ, ਉਹ ਜੰਗਲ-ਵਾਸੀ ਵਾਂਗ, ਮਹਿਲਾ-ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਲੱਭਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਆਕਾਰ, ਚਾਲ-ਚਲਣ, ਚਰਿੱਤਰ ਤੇ ਗਿਆਨ ਸਭ ਉੱਤਮ ਸੀ; ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ 'ਦੇਵਵ੍ਰਤ', 'ਵਸੂ' ਨਾਮ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਗੰਗਾ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ। ਦੇਵਵ੍ਰਤ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਰਾਜ-ਕਲਾ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਸ਼ਕਤੀ, ਆਤਮਾ ਤੇ ਸ਼ੌਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ, ਤੇ ਵੱਡਾ ਰਥ-ਯੋਧਾ ਸੀ। ਇਕ ਵਾਰ, ਹਿਰਨ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਨੇ ਗੰਗਾ-ਨਦੀ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਭਾਗੀਰਥੀ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਘੱਟ ਦੇਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਇਹ ਨਦੀ ਅੱਜ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਵਹਿ ਰਹੀ?" ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਨੇ ਕਾਰਣ ਲੱਭਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ, ਲੰਬਾ, ਆਕਰਸ਼ਕ ਨੌਜਵਾਨ ਦੇਖਿਆ। ਉਹ ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ ਦਿਵਿਆ ਹਥਿਆਰ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜਾ, ਤੇ ਤੀਖੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ। ਨਦੀ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਮਨੁੱਖੀ ਯੋਗਤਾ ਤੋਂ ਉਪਰ ਸੀ। ਸ਼ਾਂਤਨੁ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਸੀ, ਨੇ ਉਸ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣਿਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕਦੇ ਜਨਮ ਸਮੇਂ ਵੇਖਿਆ ਸੀ; ਨਾ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤਰ ਯਾਦ ਆਇਆ। ਪਰ ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਮਾਇਆ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਭਟਕਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਫ਼ੌਰਨ ਉਥੋਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਹ ਕਰਾਮਾਤ ਦੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਨੇ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਅਰਜ਼ ਕੀਤੀ, "ਉਸ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਲਿਆਓ।" ਗੰਗਾ ਨੇ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੌਜਵਾਨ ਨੂੰ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਨੂੰ ਦਿਖਾਇਆ। ਗੰਗਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵੀ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਚਿੱਟੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਸੀ; ਪਰ ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪਛਾਣਿਆ ਨਹੀਂ। ਗੰਗਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮਹਾਨ-ਮਨੁੱਖ, ਜਿਸ ਅੱਠਵੇਂ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਇਹ ਹੈ—ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ।