ਜਦੋਂ ਸਮਾਂ ਆਇਆ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਦੇਵੀ ਨੇ ਇਕ ਅਲੌਕਿਕ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਧਾਰਣ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਅੱਠ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਹਰ ਕੋਈ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਲਗਦੇ ਸਨ। ਪਰ, ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਹਰ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ, ਉਹ ਮਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੋਂ ਫੜ ਕੇ ਗੰਗਾ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੰਦੀ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਯਮਲੋਕ ਭੇਜ ਦਿੰਦੀ। ਉਹ ਹਰ ਵਾਰੀ ਕਹਿੰਦੀ, “ਮੈਂ ਤੇਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰ ਰਹੀ ਹਾਂ,” ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਗੰਗਾ ਦੀ ਧਾਰ ਵਿੱਚ ਵਿਲੀਨ ਕਰ ਦਿੰਦੀ। ਪਰ ਇਹ ਕੰਮ ਰਾਜਾ ਸ਼ਾਂਤਨੂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ ਸੀ ਆਉਂਦਾ। ਫਿਰ ਵੀ, ਉਹ ਉਸ ਮਹਿਲਾ ਨੂੰ ਖੋ ਦੇਣ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਬੋਲਿਆ। ਸ਼ਾਂਤਨੂ ਸੋਚਦਾ ਰਿਹਾ ਕਿ ਇਸ ਕੰਮ ਦੇ ਮੂਲ ਵਿੱਚ ਕੀ ਕਾਰਨ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮਹਿਲਾ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੀ ਰਹੀ, ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਬਿਨਾਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਉੱਤੇ ਇਹ ਅਪਰਾਧ ਕਰਨਾ ਜਾਰੀ ਰੱਖਿਆ। ਉਹ ਸਤਾਂ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕੇ ਸਨ ਜਾਂ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਸੱਤ ਸਾਲ ਤੱਕ ਮਾਰਦੀ ਰਹੀ। ਸ਼ਾਂਤਨੂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧਰਮ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਕਦੇ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਅੱਠਵੇਂ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਲੱਗੀ, ਤਾਂ ਸ਼ਾਂਤਨੂ ਦਾ ਧੀਰਜ ਟੁੱਟ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਅੱਠਵਾਂ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਮਹਿਲਾ ਮੁਸਕਰਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਾਂ ਉਸ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਫੜਨ ਲਈ ਅੱਗੇ ਵਧੀ, ਤਾਂ ਕੁਲ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਮਾਣ, ਸ਼ਾਂਤਨੂ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਰੋਕਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ, “ਇਸਨੂੰ ਨਾ ਮਾਰ! ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ? ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈਂ? ਆਪਣਾ ਹੀ ਪੁੱਤਰ ਮਾਰਨਾ ਵੱਡਾ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਪਾਪ ਹੈ, ਤੇ ਤੂੰ ਭਾਰੀ ਦੋਸ਼ ਲਿਆ ਹੈ।” ਉਹ ਮਹਿਲਾ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਆਖਦੀ ਹੈ, “ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰ ਰਹੀ, ਹੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ! ਮੇਰਾ ਤੇਰਾ ਕਰਜ਼ਾ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਮੇਰਾ ਇਹ ਪੁਰਾਣਾ ਕਪੜਾ ਹੁਣ ਮੁਰਝਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਮੈਂ ਗੰਗਾ ਹਾਂ, ਜਹਨੂ ਦੀ ਧੀ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ। ਇੱਕ ਦਿਵਿਆ ਕਾਰਜ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਰਹੀ ਹਾਂ। ਇਹ ਅੱਠ ਵਸੂ, ਵੱਡੇ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੇਵ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਾਰਨ ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਨਮੇ ਹਨ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਿਤਾ ਤੂੰ ਹੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਮਾਂ ਮੇਰੇ ਵਰਗੀ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦੇਣ ਲਈ ਮੈਂ ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਧਾਰਿਆ। ਹੁਣ ਅੱਠ ਵਸੂਆਂ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦੇ ਕੇ, ਤੂੰ ਅਮਰ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਏ ਹਨ।” ਉਹ ਅੱਗੇ ਆਖਦੀ ਹੈ, “ਇਹੀ ਮੇਰਾ ਵਸੂਆਂ ਨਾਲ ਵਾਅਦਾ ਸੀ—ਜੋ ਜਨਮ ਲਵੇ, ਉਸਨੂੰ ਮਨੁੱਖ ਜਨਮ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦੇਵਾਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਅਪਾਵ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ, ਉਹ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਏ ਹਨ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਅਲਵਿਦਾ ਆਖਦੀ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਇਸ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਵਰਤਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਤੇਰਾ ਇਹ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਹੈ, ਵੰਸ਼ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਅਸਾਧਾਰਣ ਕੰਮ ਕਰੇਗਾ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।” ਹੁਣ ਮੈਂ ਸ਼ਾਂਤਨੂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਗੁਣ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਉਸ ਵਿੱਚ ਸਵੈ-ਨਿਯੰਤਰਣ, ਦਾਨ, ਧੀਰਜ, ਗਿਆਨ, ਲਾਜ, ਅਡੋਲਤਾ ਅਤੇ ਪਰਮ ਤੇਜ ਸਦਾ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਅਰਥ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਉਹ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਗਰਦਨ ਸ਼ੰਖ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਮੋਟੇ ਮੋਟੇ ਮੋਢੇ, ਪਾਗਲ ਹਾਥੀ ਵਰਗੀ ਤਾਕਤ, ਤੇ ਰਾਜਸੀ ਲਕੜਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਚਲਣ-ਚਲਣ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਲੋਕ ਸਦਾ ਮੰਨਦੇ ਕਿ ਉਸ ਲਈ ਧਰਮ, ਕਾਮ ਅਤੇ ਅਰਥ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ। ਐਸਾ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸ਼ਾਂਤਨੂ ਸੀ, ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਉਸ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਾਜਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ। ਦੁੱਖ, ਡਰ ਤੇ ਪੀੜਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜਾਗਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣਾ ਰਾਜਾ ਮੰਨ ਲਿਆ, ਜੋ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਇੰਦਰ ਦੇ ਸਮਾਨ ਸੀ, ਤੇ ਰਾਜੇ, ਜੋ ਯੱਗ, ਦਾਨ ਅਤੇ ਧਰਮਕਰਮ ਵਿੱਚ ਲਗੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਉਸ ਦੀ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਫਲਦੇ-ਫੂਲਦੇ ਰਹੇ। ਜਦੋਂ ਸ਼ਾਂਤਨੂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਸਭ ਵਰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਉੱਚਾ ਧਰਮ ਵਿਆਪਕ ਹੋ ਗਿਆ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਖ਼ਤਰੀਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ, ਲੋਕ ਖ਼ਤਰੀਆਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦੇ; ਸ਼ੂਦਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਖ਼ਤਰੀਆਂ ਦੇ ਅਨੁਗਾਮੀ ਹੋਕੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ। ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਕੇ, ਜੋ ਕੁਰੂਆਂ ਦਾ ਮੱਧ ਸੀ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਤੱਕ ਰਾਜ ਕਰਦਾ। ਉਹ ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ, ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ, ਸਿੱਧਾ, ਤੇ ਦਾਨ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਤਪ ਨਾਲ ਮਹਾਨ ਵੈਭਵ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਮੋਹ ਤੇ ਵੈਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ ਸੁੰਦਰ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼, ਕਾਲ ਵਾਂਗ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਧਰਤੀ ਵਾਂਗ ਧੀਰਜੀ ਸੀ। ਸ਼ਾਂਤਨੂ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਗਾਂ, ਸੂਰ, ਹਿਰਣ ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ ਨਾਜਾਇਜ਼ ਹੱਤਿਆ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ ਸੀ। ਉੱਚੇ ਧਰਮ ਦੀ ਰਾਜਨੀਤੀ ਨਾਲ, ਸ਼ਾਂਤਨੂ ਨੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਇਨਸਾਫ਼ ਨਾਲ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਰਾਗ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਾਜ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚਕੌਰ ਪੰਛੀ ਵਰਗੀਆਂ, ਮੂੰਹ ਤਮਬੇ ਵਰਗਾ, ਚਾਲ ਸ਼ੇਰ ਜਾਂ ਬਲਦ ਵਰਗੀ, ਨੌਜਵਾਨ, ਅਤੁੱਲ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸਾਰੇ ਉੱਚ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ, ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਡੂੰਘਾ, ਤੇ ਚੰਨ ਮਾਹਿ ਵਾਂਗ ਚਿਹਰਾ ਸੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਯੱਗ ਹੁੰਦੇ, ਤੇ ਕਿਸੇ ਜੀਵ ਦੀ ਅਨੈਤਿਕ ਹੱਤਿਆ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ ਸੀ। ਜੋ ਦੁਖੀ, ਗਰੀਬ ਜਾਂ ਪਸ਼ੂ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਨਮੇ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਪਿਤਾ ਬਣ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਕੁਰੂਆਂ ਦਾ ਸਰਵੋਚ ਰਾਜਾ ਰਾਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਸੱਚ ਬੋਲਣਾ ਆਮ ਸੀ ਤੇ ਮਨ ਦਾਨ ਤੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਲਗਿਆ ਰਹਿੰਦਾ। ਪਸ਼ੂ ਯੱਗ ਲਈ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ, ਤੇ ਮਿਲਾਪ ਸਿਰਫ ਸੰਤਾਨ ਲਈ ਹੁੰਦਾ; ਸੋਲ੍ਹਾਂ, ਅੱਠ, ਚਾਰ ਅਤੇ ਫਿਰ ਅੱਠ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ, ਉਹ ਨਾਰੀ-ਸੁਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਜੰਗਲ ਵਾਸੀ ਵਾਂਗ ਜੀਵਨ ਜੀਉਂਦਾ। ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ, ਚਾਲ-ਚਲਣ, ਚਰਿੱਤਰ, ਤੇ ਗਿਆਨ ਸਭ ਕੁਝ ਐਸਾ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਦੇਵਵ੍ਰਤ, ਵਾਸੂ, ਗੰਗਾ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਸ਼ਸਤਰਾਂ ਤੇ ਰਾਜਕਲਾ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਤਾਕਤ, ਆਤਮਾ ਤੇ ਬਲ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ, ਤੇ ਵੱਡਾ ਰਥੀ ਸੀ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਜਦ ਉਹ ਹਿਰਣ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਪਿੱਛੇ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਗੰਗਾ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਗਿਆ, ਤੇ ਭਾਗੀਰਥੀ ਨੂੰ ਘੱਟ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ।