ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੇ ਗੱਲ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵਚਨ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਉਹ ਹਰ ਇੱਕ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਦਾ ਚੌਥਾ ਹਿੱਸਾ ਦੇਣਗੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਇਹ ਵੀ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਕਿ ਉਸ ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਮਾਣਵ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਆਗੇ ਕੋਈ ਵੰਸ਼ ਨਹੀਂ ਚੱਲੇਗਾ; ਇਸ ਲਈ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋਵੇਗਾ ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਕੋਈ ਸੰਤਾਨ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪ੍ਰਤੀਪ ਨਾਮਕ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਸਦਾ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਤਕ ਵਿਆਸ-ਪਾਠ ਅਤੇ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਇੱਕ ਦਿਨ, ਗੰਗਾ, ਜੋ ਸੋਹਣੇ ਗੁਣਾਂ ਅਤੇ ਅਦਭੁਤ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਪਰਿਪੂਰਨ ਸੀ, ਔਰਤ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲੀ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਅਦਭੁਤ ਕਾਂਤੀ ਨਾਲ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਬੈਠੀ। ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਤੀਪ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸੀ, ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਅਤੇ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਵਾਲੀ ਕੁਆਰੀ ਕੁੜੀ, ਚਮਕਦਾਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਰਾਜੇ ਦੀ ਸੱਜੇ ਪੱਠ ਤੇ ਆ ਬੈਠੀ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਲ ਦਾ ਦਰਖ਼ਤ ਖਿੜਾ ਹੋਵੇ। ਪਰ ਪ੍ਰਤੀਪ, ਜੋ ਬੜਾ ਗਿਆਨੀ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਮੂਲਤਾ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਨੇ ਉਸ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਸੁਭਾਗੀਏ? ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਅਤੇ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੰਗ।” ਉਸ ਗੰਗਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ, ਰਾਜਨ; ਮੈਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ। ਜੋ ਔਰਤ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨਾ ਧਰਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਨਿੰਦਿਤ ਹੈ।” ਪ੍ਰਤੀਪ ਨੇ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਜਾਤੀ ਦੀ ਔਰਤ ਵੱਲ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਸੁਭਾਗੀਏ; ਇਹ ਮੇਰਾ ਧਾਰਮਿਕ ਵਚਨ ਹੈ। ਜੋ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਔਰਤ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਨਾਸ ਹੋਣ ਤੱਕ ਨਰਕ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।” ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਮਝਾਇਆ, “ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਨਹੀਂ ਬਣਾ ਸਕਦਾ, ਨਾ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਅਜਿਹਾ ਕੋਈ ਵਚਨ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਸੱਜੀ ਪੱਠ ਤੇ ਬੈਠੀ ਹੈਂ; ਇਹ ਥਾਂ ਧੀ-ਵਧੂਆਂ ਲਈ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਖੱਬੀ ਪੱਠ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਭੋਗ ਲਈ ਹੈ, ਪਰ ਤੂੰ ਉਥੇ ਨਹੀਂ ਬੈਠੀ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਵਧੂ ਬਣ ਜਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਚੁਣਦਾ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਈ ਹੈਂ, ਇਸ ਲਈ ਤੇਰਾ ਹੱਕ ਵਧੂ ਵਾਂਗ ਹੈ।” ਗੰਗਾ ਨੇ ਪ੍ਰਤੀਪ ਦੀ ਗੱਲ ਮਨ ਲੈ ਕੇ ਆਖਿਆ, “ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ, ਓ ਧਰਮ ਦੇ ਗਿਆਨੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕਰਾਂਗੀ। ਤੁਹਾਡੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਅਤੇ ਧਰਮਿਕਤਾ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਮੈਂ ਸੌ ਸਾਲ ਵੀ ਕਰਾਂ ਤਾਂ ਵੀ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਵਾਅਦਾ ਕਰਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪੇਸ਼ ਆਵਾਂਗੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਾ ਕਰੇ।” ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਗੰਗਾ ਉਥੇ ਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਈ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੀ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਈ। ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਤੀਪ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਵਚਨ ਸੰਭਾਲ ਕੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਪ੍ਰਤੀਪ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਲਈ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਪ੍ਰਤੀਪ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਇਕ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਸੰਤਾਨ ਆਈ। ਦਸਵੇਂ ਮਹੀਨੇ, ਚੰਨ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕਦਾਰ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਰੌਸ਼ਨ ਸੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਪ੍ਰਤੀਪ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਇਕ ਐਸਾ ਪੁੱਤਰ ਜਣਿਆ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਸੀ। ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਵੱਡਾ ਚੰਗਾ ਅਤੇ ਲੋੜਵੰਦਾਂ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਸ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਨਾਮ ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸ਼ਾਂਤ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਜਨਮ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਪ੍ਰਤੀਪ ਨੇ ਸਭ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਵਾਏ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਦੀਅਨੁਸਾਰ ਜਨਮ ਅਤੇ ਨਾਮਕਰਨ ਹੋਇਆ। ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਨੂੰ ਵੈਦਿਕ ਰੀਤੀਆਂ ਨਾਲ ਪਾਲਿਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਹੀ ਧਰਮ ਨਿਭਾਉਣ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਧਨੁਰਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ। ਸ਼ਾਂਤਨੁ, ਜੋ ਕੁਰੂ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਸੀ, ਨੇ ਸਤਕਰਮ ਕਰਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਪ੍ਰਤੀਪ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸਿਖਿਆ ਦਿੱਤੀ, “ਇੱਕ ਵਾਰ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਤੇਰੇ ਲਈ ਇੱਕ ਔਰਤ ਆਈ ਸੀ। ਜੇਕਰ ਉਹ ਸੋਹਣੀ, ਅਲੰਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੀ ਦਿਵਿਆ ਨਾਰੀ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਵੇ, ਤੂੰ ਉਸਨੂੰ ਕਦੇ ਨਾ ਪੁੱਛੀਂ ਕਿ ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈ, ਕਿਸ ਦੀ ਧੀ ਹੈ। ਉਹ ਜੋ ਵੀ ਕਰੇ, ਤੂੰ ਉਸ ਤੋਂ ਕੋਈ ਸਵਾਲ ਨਾ ਕਰੀਂ। ਤੂੰ ਉਸਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਹੈ, ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੀਂ।” ਇਹ ਸਿਖਿਆ ਦੇ ਕੇ, ਪ੍ਰਤੀਪ ਨੇ ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਉਤਰਾਧਿਕਾਰੀ ਬਣਾਇਆ ਅਤੇ ਆਪ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਸ਼ਾਂਤਨੁ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਗਿਆਨੀ, ਤੇਜਸਵੀ ਤੇ ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਬੜੀ ਇੱਜ਼ਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਗਇਆ। ਉਹ ਚੌੜੇ ਮੋਢਿਆਂ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਾਂਹਾਂ ਅਤੇ ਹਾਥੀ ਵਰਗੇ ਬਲ ਨਾਲ ਪੂਰਨ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਲੱਛਣ ਸਨ। ਉਹ ਚੰਗੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਖੂਬੀਆਂ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੇ ਕਰਤਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਧੀਨ ਕਰ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਵੈਦਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਅਤੇ ਰਾਜਕਾਜ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕਰਤਵ ਨਿਭਾਏ। ਉਹਨੇ ਬਹੁਤ ਯਜਨ ਕੀਤੇ, ਦਾਨ ਦਿੱਤੇ, ਅਤੇ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਗਾਂ, ਪਿੰਡ, ਘੋੜੇ ਅਤੇ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਉਮਰ, ਸੋਹਣੇਪਣ, ਬਲ, ਧਨ, ਸ਼ਾਨ, ਤੇਜ ਅਤੇ ਵਿਰਤਾ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਸੀ। ਸੱਚਾਈ ਵਿੱਚ ਜੀਉਂਦਾ ਤੇ ਸਾਰੇ ਧਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਗਿਆ।