ਰਥੰਤਰੀ ਨੇ ਸ਼ਕੁੰਤਲਾ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ, “ਤੇਰਾ ਪੁੱਤ੍ਰ, ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਚੱਕਰਵਰਤੀ ਸਮਰਾਟ ਬਣੇਗਾ; ਤੇਰਾ ਪਤੀ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਜਿੱਤੂ ਹੋਵੇਗਾ।” ਇਹ ਸੁਣਕੇ, ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਸ਼ਕੁੰਤਲਾ ਨੂੰ ਦਿਵ੍ਯ ਆਨੰਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਦੁਸ਼ਯੰਤ ਨੇ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਸਭ ਰੀਤ-ਰਿਵਾਜਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ਕੁੰਤਲਾ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮੁੱਖ ਮਹਾਰਾਣੀ ਬਣਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਭ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਧਨ ਦਾਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਫਿਰ ਸ਼ਕੁੰਤਲਾ ਦੇ ਪੁੱਤ੍ਰ, ਦੌਸ਼ਯੰਤੀ ਨੂੰ ਰਾਜਗੱਦੀ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾਇਆ। ਉਸਦਾ ਨਾਮ ਭਾਰਤ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਯੁਵਰਾਜ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ। ਹੁਣ ਰਾਜ ਦਾ ਭਾਰ ਭਾਰਤ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਕੇ, ਦੁਸ਼ਯੰਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਕਰਤਵ੍ਯ ਪੂਰਾ ਸਮਝਿਆ। ਇੱਕ ਸੌ ਸਾਲ ਤੱਕ ਰਾਜ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ ਦੁਸ਼ਯੰਤ ਅਖੀਰਕਾਰ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ ਅਤੇ ਦੇਵਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਏ। ਦੁਸ਼ਯੰਤ ਤੋਂ ਭਾਰਤ ਨੇ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਰਾਜ ਪਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕਰਤੱਬ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਏ। ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ, ਦਿਵ੍ਯ, ਅਜੇਯ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਿਆ। ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਆਗਿਆਕਾਰੀ ਬਣਾਇਆ। ਭਾਰਤ ਨੇ ਧਰਮ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਅਤੁਲਨੀਆ ਯਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਸਮੂਹ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸਮਰਾਟ, ਸਭ ਦਾ ਰਾਜਾ ਤੇ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਬਣਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ, ਕਈ ਮਹਾਨ ਯਗ੍ਯ ਕੀਤੇ; ਕਣ੍ਵ ਨੇ ਉਸਦੇ ਲਈ ਯਜਮਾਨ ਵਜੋਂ ਭਾਗ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਦਕ੍ਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਭਾਰਤ ਨੇ ਗੋਵਿਤਤ ਨਾਮ ਦਾ ਵਿਖ੍ਯਾਤ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧ ਯਗ੍ਯ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੇ ਕਣ੍ਵ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਕਮਲਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਉਸ ਨੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਸੌ, ਸਰਸਵਤੀ ਤੇ ਤਿੰਨ ਸੌ, ਅਤੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਚਾਰ ਸੌ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧ ਯਗ੍ਯ ਕੀਤੇ। ਦੁਸ਼ਯੰਤ ਅਤੇ ਸ਼ਕੁੰਤਲਾ ਦੇ ਪੁੱਤ੍ਰ ਭਾਰਤ ਨੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਯਗ੍ਯਾਂ ਰਾਹੀਂ ਆਪਣੀ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਮਹਾਨ ਕੀਰਤੀ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲਾ ਦਿੱਤੀ। ਭਾਰਤ ਦੇ ਕਈ ਪੁੱਤ੍ਰ ਹੋਏ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਉੱਚ ਕੁਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਤੋਂ ਹੋਏ, ਪਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਨਾ ਕੀਤਾ, ਕਹਿੰਦੇ, “ਇਹ ਮੇਰੇ ਕਾਬਲ ਨਹੀਂ।” ਇਸ ਉੱਤੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਪੁੱਤ੍ਰਾਂ ਨੂੰ ਯਮਲੋਕ ਲੈ ਗਈਆਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਲਈ ਪੁੱਤ੍ਰਾਂ ਦਾ ਜਨਮ ਵਿਅਰਥ ਰਿਹਾ। ਫਿਰ ਭਾਰਤ ਨੇ ਵੱਡੇ ਯਗ੍ਯ ਕੀਤੇ ਅਤੇ ਭਰਦ੍ਵਾਜ ਤੋਂ ਭੂਮਨਯੂ ਨਾਮਕ ਪੁੱਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਪੁੱਤ੍ਰ ਹੋਣ ਉੱਤੇ, ਪੌਰਵ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਭਾਰਤ ਨੇ ਭੂਮਨਯੂ ਨੂੰ ਯੁਵਰਾਜ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ। ਭੂਮਨਯੂ ਤੋਂ ਦਿਵਿਰਥਾ ਨਾਮ ਦਾ ਪੁੱਤ੍ਰ ਹੋਇਆ; ਅਤੇ ਸੁਹੋਤ੍ਰ, ਸੁਹੋਤਾ, ਸੁਹਵੀ, ਸੁਯਜੁਸ ਵੀ ਹੋਏ। ਪੁਸ਼ਕਰਣੀ ਵਿੱਚ, ਭੂਮਨਯੂ ਦੇ ਪੁੱਤ੍ਰ ਰੁਚਿਕ ਆਦਿ ਹੋਏ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤ੍ਰ ਸੁਹੋਤ੍ਰ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣਿਆ। ਸੁਹੋਤ੍ਰ ਨੇ ਕਈ ਯਗ੍ਯ ਕੀਤੇ, ਰਾਜਸੂਯ ਅਤੇ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧ ਸਮੇਤ, ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਧਰਤੀ ਹਾਥੀਆਂ, ਗਾਂਵਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਸੀ। ਧਰਤੀ ਹਰ ਥਾਂ ਯਗ੍ਯ ਸਥਲਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ ਸੀ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਅਨਾਜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ। ਸੁਹੋਤ੍ਰ ਰਾਜਾ ਤੋਂ, ਇक्ष੍ਵਾਕੁ ਕੁਲ ਦੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਨੇ ਅਜਮੀਧ, ਸੁਮੀਧ ਅਤੇ ਪੁਰੁਮੀਧ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਅਜਮੀਧ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਸੀ; ਉਸ ਵਿੱਚ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਹੋਈ। ਉਸਨੇ ਤਿੰਨ ਪਤਨੀਆਂ ਤੋਂ ਛੇ ਪੁੱਤ੍ਰ ਜਨਮ ਦਿੱਤੇ: ਰਿਕ੍ਸ਼, ਧੂਮਿਨ, ਨੀਲੀ, ਦੁਸ਼ਯੰਤ, ਪਰਮੇਸ਼ਠਿਨ ਅਤੇ ਕੇਸ਼ਿਨ, ਅਤੇ ਜਹਨੂੰ ਅਤੇ ਦੋ ਜਨਰੂਸ਼ੀ ਪੁੱਤ੍ਰ ਹੋਏ। ਰਿਕ੍ਸ਼ ਤੋਂ ਰਥੰਤਰੀ ਦਾ ਪੁੱਤ੍ਰ ਸਮਵਰਨ ਜਨਮਿਆ। ਸਾਰੇ ਪਾਂਚਾਲਾ ਦੁਸ਼ਯੰਤ ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ਠਿਨ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਹਨ, ਅਤੇ ਜਨਹੁ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਕੁਸ਼ਿਕਾ ਹਨ। ਜਨਰੂਸ਼ਾ ਦੇ ਪੁੱਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਰਿਕ੍ਸ਼ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਸੀ; ਰਿਕ੍ਸ਼ ਤੋਂ ਸਮਵਰਨ ਜਨਮਿਆ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੀ ਲਾਈਨ ਦਾ ਆਦਿਪੁਰੁਖ ਹੈ। ਜਦ ਸਮਵਰਨ, ਰਿਕ੍ਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤ੍ਰ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰਾਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਵਿਨਾਸ਼ਕਾਰੀ ਘਟਨਾ ਵਾਪਰੀ। ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਆਫ਼ਤਾਂ ਆਈਆਂ—ਅਕਾਲ, ਮੌਤ, ਸੁੱਕਾ ਅਤੇ ਬਿਮਾਰੀਆਂ। ਇਹ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਭਾਰਤਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਫੌਜਾਂ ਤੇ ਆਈਆਂ, ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਕੰਬ ਗਈ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਪਾਂਚਾਲਾ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਨੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਜਿੱਤ ਲਈ ਅਤੇ ਦੱਸ ਅੱਖੜੀਆਂ ਨਾਲ ਸਮਵਰਨ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾਈ ਕਰਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਕਾਰਨ, ਰਾਜਾ ਸਮਵਰਨ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ, ਮੰਤਰੀਆਂ, ਪੁੱਤ੍ਰਾਂ ਅਤੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਡਰ ਕੇ ਉਥੋਂ ਭੱਜ ਗਿਆ। ਹਾਰੇ ਹੋਏ ਭਾਰਤ ਪੱਛਮੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਗਏ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਸਿੰਧੂ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਪਹਾੜ ਦੇ ਨੇੜੇ ਇੱਕ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਉਥੇ ਬੜੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਥਾਂ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਲ ਰਹੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਵੱਸਦੇ ਰਹੇ। ਫਿਰ, ਮਹਾਨ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਵਸੀਸ਼ਠ ਉਥੇ ਭਾਰਤਾਂ ਕੋਲ ਆਏ। ਸਾਰੇ ਭਾਰਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਤਕਾਰ ਲਈ ਬਾਹਰ ਆਏ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਤਿਥਯਤਾ ਕੀਤੀ। ਜਦ ਉਹ ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠ ਗਏ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਖੁਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, “ਸਾਡੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਬਣੋ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਰਾਜ ਲਈ ਯਤਨ ਕਰ ਸਕੀਏ।” ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ “ਓਮ” ਆਖ ਕੇ ਭਾਰਤਾਂ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਫਿਰ ਪੌਰਵ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਸਮਰਾਟ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਅਭਿ-ਸ਼ੇਕਿਤ ਕੀਤਾ। ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਰਾਜਾ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਿੰਗ ਵਾਲੇ ਨਗਰ ਵਾਂਗ, ਭਾਰਤ ਵੱਲੋਂ ਵੱਸਿਆ ਹੋਇਆ, ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ।