ਧਰਮ ਹੀ ਸਦਾ ਚੰਗਿਆਂ ਲਈ ਭਲਾਈ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ। ਇਹ ਸੱਚਾਈ ਤੋਂ ਭਰਪੂਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਲਿਆਉਂਦਾ। ਕੁਝ ਲੋਕ ਮੰਨਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਦ ਉਹ ਕੋਈ ਬੁਰਾ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ, ਪਰ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਅੰਦਰਲੀ ਆਤਮਾ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ਸੂਰਜ, ਚੰਦ, ਹਵਾ, ਅੱਗ, ਆਕਾਸ਼, ਧਰਤੀ, ਪਾਣੀ, ਮਨ ਅਤੇ ਯਮਰਾਜ—ਇਹ ਸਾਰੇ, ਦਿਨ-ਰਾਤ, ਦੁਪਹਿਰ ਤੇ ਸਾਂਝ, ਅਤੇ ਧਰਮ ਆਪ, ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਆਚਰਨ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਯਮਰਾਜ, ਜੋ ਵਿਵਸਵਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ, ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜਾ ਅੰਦਰਲਾ ਗਵਾਹ ਹੈ, ਜੋ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੇਕਰ ਇਹ ਅੰਦਰਲਾ ਗਵਾਹ ਕਿਸੇ ਮੰਦ ਕਿਰਤ ਵਾਲੇ ਤੋਂ ਨਾਰਾਜ਼ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਯਮਰਾਜ ਉਸ ਪਾਪੀ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਬੁਰੇ ਕਰਮਾਂ ਲਈ ਤਾਣਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਉਣਗਲ ਕਰ ਕੇ ਉਲਟ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਆਪਣੀ ਆਤਮਾ ਵੀ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ ਬਣਦੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦੇ। "ਮੈਨੂੰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਨਾ ਸਮਝੋ, ਨਾ ਹੀ ਆਪਣੀ ਭਗਤਵਾਨ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਘੱਟ ਅੰਕੋ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੀ ਹਾਂ, ਪਰ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਪੂਜਣਯੋਗ ਹਾਂ, ਆਦਰ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ। ਇਸ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਆਮ ਔਰਤ ਵਾਂਗ ਹੀ ਕਿਉਂ ਵੇਖਦਾ ਹੈ? ਮੈਂ ਇਹ ਵਚਨ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਆਖ ਰਹੀ—ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਸੁਣਦਾ? ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਅਰਦਾਸ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਯੰਤ, ਤਾਂ ਅੱਜ ਤੇਰਾ ਸਿਰ ਸੌ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਜਾਵੇਗਾ। ਜਦ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਮਿਲਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਅਸਲ ਪੁੱਤਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਪੁਰਾਣੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਇਹੀ ਕਿਹਾ ਹੈ। ਜਦ ਕੋਈ ਪੁੱਤਰ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਰਾਹੀਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ 'ਪੁਤ' ਨਾਂ ਦੇ ਨਰਕ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਸਨੂੰ 'ਪੁੱਤਰ' ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਪੁੱਤਰ ਰਾਹੀਂ ਮਨੁੱਖ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਦੇ ਹਨ, ਪੋਤੇ ਰਾਹੀਂ ਅਨੰਤਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਰਪੋਤੇ ਰਾਹੀਂ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਪਤਨੀ ਘਰ ਸੰਭਾਲਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ, ਜੋ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਪਤੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਦਾ ਵਫ਼ਾਦਾਰ ਹੈ—ਉਹੀ ਅਸਲ ਪਤਨੀ ਹੈ। ਪਤਨੀ ਆਦਮੀ ਦੀ ਅੱਧੀ ਹੈ, ਉਹ ਉਸਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਾਥੀ ਹੈ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਲਕਸ਼ਿਆਂ (ਧਰਮ, ਅਰਥ, ਕਾਮ) ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਹੈ; ਜਿਸਦੇ ਕੋਲ ਪਤਨੀ ਹੈ, ਉਹੀ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੈ। ਘਰਵਾਲੇ ਪਤਨੀਆਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਕਰਤਵਾਂ ਪੂਰੇ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਪਤਨੀਆਂ ਵਾਲੇ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਪਤਨੀਆਂ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਧਨ-ਸਮਪੱਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਇਕਾਂਤ ਵਿੱਚ ਪਤਨੀ ਸੁਖਦਾਈ ਸਾਥੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਕਰਤਵਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਦੁੱਖ-ਸਮੇਂ ਮਾਂ ਵਾਂਗ ਸਹਾਰਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਵੀ, ਯਾਤਰਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਜਿਸਦੇ ਕੋਲ ਪਤਨੀ ਹੈ ਉਹੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸਯੋਗ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਪਤਨੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਆਸਰਾ ਹੈ। ਜਦ ਮਨੁੱਖ ਤੇ ਮੁਸੀਬਤ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਕੇਵਲ ਵਫ਼ਾਦਾਰ ਪਤਨੀ ਹੀ ਪਤੀ ਦਾ ਸਾਥ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦੀ। ਜੇ ਪਤਨੀ ਪਹਿਲਾਂ ਮਰ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਰਨ ਮਗਰੋਂ ਪਤੀ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਜੇ ਪਤੀ ਪਹਿਲਾਂ ਮਰ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਹੋ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਵਿਆਹ ਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ: ਪਤੀ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਤਨੀ ਉਸਦਾ ਹਿੱਸਾ ਬਨਦੀ ਹੈ—ਇਸ ਲੋਕ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਦੋਹਾਂ ਵਿੱਚ। ਸਰੀਰ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਲਈ ਭੋਜਨ ਜਿਵੇਂ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੀ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੇ ਜਨਮੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਗਿਆਨੀ 'ਆਪਣਾ ਆਪ' ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਪਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਮਾਂ ਵਾਂਗ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਮਾਂ ਵਾਂਗ ਮੰਨਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਸਭ ਦਾ ਅੰਦਰਲਾ ਸਰੂਪ 'ਪੁੱਤਰ' ਹੀ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਜੋ ਗੁਣ, ਆਕਾਰ, ਚਾਲ-ਚਲਣ, ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਪਿਤਾ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਵਿੱਚ ਵੀ ਵੇਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਆਦਤਾਂ, ਗੁਣ, ਤੇ ਆਚਰਨ—ਚਾਹੇ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮਾੜਾ—ਪਤਨੀ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਪੁੱਤਰ ਵਿੱਚ, ਬਿਲਕੁਲ ਆਪਣੇ ਚਿਹਰੇ ਦੀ ਪਰਛਾਈ ਵਾਂਗ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਿਤਾ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਜਣ ਮਨੁੱਖ ਸਵਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਜਿਹੜੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਪਤੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਪਰ ਪਰਾਏ ਬੀਜ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ— ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀਆਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਨਾਸ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਜੇ ਪਤਨੀ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ—ਭਾਵੇਂ ਉਹ 'ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ' ਕਿਉਂ ਨਾਂ ਆਖੇ ਜਾਣ—ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਉਹ ਵੈਰੀ ਹੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਮੰਨੇ-ਪਿਤਾ ਨਾਲ ਵੈਰ ਕਰਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੇ। ਪਿਤਾ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਬੀਜ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਕਦੇ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਰਾਜਾ; ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਪਿਤਾ ਜਾਂ ਜਨਮ ਦਾਤਾ ਨਾਲ ਵੈਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਜਨਮ ਦਾਤਾ ਵੀ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਵੈਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ; ਇਸ ਲਈ, ਪੁੱਤਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਆਪ ਹੀ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਮਨੁੱਖ ਮਨ ਦੀਆਂ ਪੀੜਾਵਾਂ ਜਾਂ ਭਾਰੀ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋਵੇ— ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਵਿੱਚ ਹੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲੱਭਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਤਪਦੇ ਹੋਏ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਆਰਾਮ ਲੱਭਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਜਨਮ-ਭੂਮੀ ਤੋਂ ਦੂਰ, ਦੁਖੀ ਤੇ ਮੈਲੇ-ਕੁਚੈਲੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਏ ਹੋਣ— ਉਹ ਵੀ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਗਰੀਬ ਮਨੁੱਖ ਧਨ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਭਾਵੇਂ ਪਤਨੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਰੁੱਖੀ ਗੱਲ ਕਰੇ, ਪਰ ਗਿਆਨੀ ਪਤੀ ਵਾਪਸ ਕਦੇ ਰੁੱਖਾ ਉੱਤਰ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ। ਉਹ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸੁਖ, ਪ੍ਰੇਮ ਅਤੇ ਧਰਮ ਉਸ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਤੋਂ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਪਤਨੀ ਆਪਣਾ ਅੱਧਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਅਤੇ ਸੰਤਾਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਸਰੀਰ, ਜੀਵਨ-ਯਾਤਰਾ, ਧਰਮ, ਸਵਰਗ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਪਿਤਰ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਜਨਮ-ਖੇਤਰ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ, ਜੋ ਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ, ਨੇਕ ਔਰਤਾਂ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਬਣੇ ਹਨ। ਭਾਵੇਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ, ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਬਿਨਾਂ ਸੰਤਾਨ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ; ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ। ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਲਈ ਵੀ, ਰਚਨਾ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ; ਕੁਝ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਹੋਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੋਂ, ਜਾਂ ਨੀਚ ਜਾਤ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਪੁੱਤਰ, ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਲੱਥੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਉਣ ਲਈ ਦੌੜਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਹੋਰ ਕੀ ਪਿਆਰਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਤੂੰ, ਜਿਸਨੇ ਇੱਕ ਤੇਜ਼, ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਤੇ ਤਰਸ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਲੋਚਾ-ਭਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਤੱਕਦਾ ਹੈ—ਤੂੰ ਉਸਨੂੰ ਕਿਉਂ ਅਣਡਿੱਠਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਚੀਟੀਆਂ ਆਪਣੇ ਅੰਡਿਆਂ ਨੂੰ ਝਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦੀਆਂ; ਫਿਰ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਹਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ? ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਜਨਮੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਨਕਾਰ ਸਕਦਾ ਹੈਂ? ਕੋਕਿਲ ਵੀ ਆਪਣੇ ਅੰਡਿਆਂ ਦੀ ਪਰਵਰਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਕਾਂਵੇ ਵੀ।