ਰਾਣੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਗੁਜ਼ਾਰਸ਼ਾਂ ਅਤੇ ਯਾਦ ਦਿਲਾਉਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਦushyant ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਸ਼ਾਂਤ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਮੈਨੂੰ ਸਾਡੀ ਮਿਲਾਪ ਦੀ ਕੋਈ ਯਾਦ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਸੁਧਾਰਮਣੀ। ਮੈਂ ਅਕਾਰਥ ਮਿਲਾਪ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਇਹ ਮੇਰਾ ਨਿਰਣਯ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਕਿਸੇ ਵੀ ਮਿਲਾਪ ਦੀ ਯਾਦ ਨਹੀਂ, ਨ ਧਰਮ, ਨ ਅਰਥ, ਨ ਕਾਮ ਦੀ ਕੋਈ ਡੋਰ ਯਾਦ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਤੂੰ ਚਾਹੇ ਤਾਂ ਇੱਥੋਂ ਚਲੀ ਜਾ, ਜਾਂ ਰਹਿ ਜਾ, ਜਾਂ ਜੋ ਤੇਰਾ ਮਨ ਕਰੇ, ਉਹ ਕਰ ਲੈ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਰਾਣੀ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਅਪਮਾਨ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਉਸਦੇ ਹੋਠ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਸਨੇ ਰਾਜੇ ਵੱਲ ਤਿਰਛੀ ਨਜ਼ਰ ਮਾਰੀ, ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਸਾੜ ਰਹੀ ਹੋਵੇ। ਪਰ ਉਹ ਆਪਣਾ ਉਤਾਵਲਾ ਮਨ ਅਤੇ austerity ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਬਾ ਗਈ। ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਸੋਚਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦੁੱਖ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਵੱਲ ਵੇਖ ਕੇ ਮਰਿਆਦਾ ਅਨੁਸਾਰ ਬੋਲਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਫਿਰ ਵੀ ਇੰਝ ਕਿਉਂ ਬੋਲਦੇ ਹੋ? ਬਿਨਾਂ ਹਿਚਕਚਾਹਟ ਦੇ ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਵਾਂਗ ਕਹਿ ਦਿੰਦੇ ਹੋ ਕਿ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੁਝ ਪਤਾ ਨਹੀਂ। ਤੁਹਾਡਾ ਮਨ ਸੱਚ ਅਤੇ ਝੂਠ ਦੋਵਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਅਫ਼ਸੋਸ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ, ਜੋ ਸਾਰਾ ਦਰਸ਼ਕ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਵੀ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।" "ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇੱਕ ਹੋ ਕੇ ਦੂਜੇ ਵਾਂਗ ਵਰਤਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਹੜਾ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ? ਉਹ ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦਾ ਚੋਰ ਵਾਂਗ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਸੋਚਦੇ ਹੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇਕੱਲੇ ਹੋ, ਪਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਉਸ ਪੁਰਾਤਨ ਰਿਸ਼ੀ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਪਤਾ, ਜੋ ਪਾਪ-ਪੁੰਨ ਦੇ ਕਾਰਜ ਜਾਣਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਗਲਤ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ।" "ਸੱਚਾ ਧਰਮ ਹੀ ਸਾਰੇ ਸੁਜਨ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਮੰਗਲ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਜੋ ਸਦਾ ਝੂਠ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਹ ਕਦੇ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਦੇਂਦਾ। ਮਨੁੱਖ ਸੋਚਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪਾਪ ਕਰ ਲੈ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗੇਗਾ, ਪਰ ਦੇਵਤੇ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਅੰਦਰਲਾ ਆਤਮਾ ਵੀ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਸੂਰਜ, ਚੰਦ, ਹਵਾ, ਅੱਗ, ਅਸਮਾਨ, ਧਰਤੀ, ਪਾਣੀ, ਹਿਰਦਾ, ਯਮ, ਦਿਨ-ਰਾਤ, ਦੋਵੇਂ ਸਾਂਝਾਂ, ਅਤੇ ਧਰਮ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਕਰਤੂਤ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਯਮ, ਜੋ ਵਿਵਸਵਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਪਾਪੀਆਂ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਧਰਮ ਨਾਲ ਚੱਲਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅੰਦਰਲਾ ਦਰਸ਼ਕ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਇਹ ਅੰਦਰਲਾ ਦਰਸ਼ਕ ਪਾਪੀ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਯਮ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਕਰਤੂਤਾਂ ਲਈ ਤਾਣਦਾ ਹੈ।" "ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਤੇ ਉਲਟ ਵਰਤਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ। ਮੈਨੂੰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲਣਯੋਗ ਨਾ ਸਮਝ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਭਗਤਵਾਨ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਹਲਕਾ ਨਾ ਲੈ; ਮੈਂ ਯੋਗ੍ਯ ਪੂਜਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ, ਮਾਣ ਨਹੀਂ ਦੇਂਦਾ। ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਮੈਨੂੰ ਆਮ ਔਰਤ ਵਾਂਗ ਕਿਉਂ ਦੇਖਦਾ ਹੈ? ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਮੈਂ ਇਹ ਬਾਤਾਂ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਕਹਿ ਰਹੀ—ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਸੁਣਦਾ? ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਯੰਤ, ਤਾਂ ਅੱਜ ਤੇਰਾ ਸਿਰ ਸੌ ਟੁਕੜਿਆਂ ਚ ਵੰਡ ਜਾਵੇਗਾ।" "ਜਦ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਮਿਲਦੇ ਹਨ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਅਸਲ ਪੁੱਤਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਪੁਰਾਤਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਪੁੱਤਰ ਧਰਮ ਦੇ ਮਾਰਗ ਤੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਿਆਂ ਨੂੰ ਤਰਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਪੁੱਤਰ ਪਿਤਾ ਨੂੰ 'ਪੁਤ' ਨਾਂ ਦੇ ਨਰਕ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਸਨੂੰ 'ਪੁਤ੍ਰ' ਆਖਿਆ ਗਿਆ। ਪੁੱਤਰ ਰਾਹੀਂ ਮਨੁੱਖ ਲੋਕ ਜਿੱਤਦੇ ਹਨ, ਪੌਤਰ ਰਾਹੀਂ ਅਨੰਤਤਾ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਪੌਤਰ ਰਾਹੀਂ ਪੂਰਵਜ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।" "ਉਹੀ ਪਤਨੀ ਹੈ ਜੋ ਘਰ-ਗ੍ਰਿਹਸਥੀ ਚੁਸਤ ਹੈ, ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਜਣਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਹੈ। ਪਤਨੀ ਪਤੀ ਦਾ ਅਰਧ ਹੈ, ਪਤੀ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਿੱਤਰ ਹੈ, ਧਰਮ-ਅਰਥ-ਕਾਮ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਹੈ; ਜਿਸਦੇ ਕੋਲ ਪਤਨੀ ਹੈ, ਉਹ ਪੂਰਾ ਹੈ। ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਹੀ ਆਪਣੇ ਕਰਤੱਬ ਨਿਭਾਂਦੇ ਹਨ; ਪਤਨੀ ਵਾਲੇ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਤਨੀ ਵਾਲੇ ਹੀ ਸਮੱਧਨ ਵਾਲੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।" "ਅਕੇਲੇਪਨ ਵਿੱਚ ਪਤਨੀ ਮਨ ਭਾਵਣੀ ਸਾਥਣੀ ਹੈ; ਕਰਤੱਬਾਂ ਵਿੱਚ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਹੈ; ਦੁੱਖ-ਸਮੇਂ ਮਾਂ ਵਾਂਗ ਹੈ। ਕੌਣ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੀ ਆਰਾਮ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ? ਉਹੀ ਜਿਸਦੇ ਕੋਲ ਪਤਨੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਪਤਨੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਆਸਰਾ ਹੈ। ਜਦ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਤੇ ਦੁਖ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਤਦ ਸਿਰਫ ਭਗਤਵਾਨ ਪਤਨੀ ਹੀ ਪਤੀ ਦਾ ਸਾਥ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦੀ। ਜੇ ਪਤਨੀ ਪਹਿਲਾਂ ਚਲੀ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪਤੀ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਜੇ ਪਤੀ ਪਹਿਲਾਂ ਮਰ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਪਤਨੀ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।" "ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਵਿਆਹ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਹੈ: ਪਤੀ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਤਨੀ ਉਸਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਵੀ ਤੇ ਅੱਗੇ ਵੀ। ਸਰੀਰ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਲਈ, ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੀ ਆਹਾਰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਉਹ 'ਆਪ' ਹੀ ਹੈ, ਗਿਆਨੀ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਇਸ ਲਈ, ਪਤੀ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਮਾਂ ਸਮਝੇ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਮਾਂ ਵਜੋਂ ਮਾਣ ਦੇ; ਕਿਉਂਕਿ ਹਰੇਕ ਦਾ ਅੰਦਰਲਾ ਆਪ ਸਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੀ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ।" "ਜੋ ਕੁਝ ਪਿਤਾ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ—ਚਾਲ-ਚਲਣ, ਰੂਪ, ਕਰਤੱਬ, ਸੁਭਾਵ, ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ—ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਵਿੱਚ ਵੀ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ। ਪਿਤਾ ਦੇ ਗੁਣ, ਆਚਰਣ, ਤੇ ਚੰਗੇ-ਮੰਦੇ ਸੰਪਰਕ ਪੁੱਤਰ ਵਿੱਚ ਉਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਚਿਹਰਾ ਦਿਸਦਾ ਹੈ। ਪਿਤਾ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਧਰਮਾਤਮਾ ਸਵਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜਿਹੜੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਪਤੀ ਦੀ ਰੂਪ-ਧਾਰੀ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦਾ ਬੀਜ ਸਵੀਕਾਰ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ—ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਨਾਸ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।" "ਜਿਹੜੇ ਪੁੱਤਰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਬੀਜ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਣ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ 'ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ' ਕਿਉਂ ਨਾ ਕਹੇ ਜਾਣ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਉਹ ਵੈਰੀ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦੇ, ਉਲਟ ਜਾਂਦੇ, ਤੇ ਆਗਿਆ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੇ। ਪਿਤਾ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਜਨਮੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਇਹ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਪਿਤਾ ਨਾਲ ਕਦੇ ਵੈਰ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ। ਨਾਹ ਹੀ ਅਸਲ ਪਿਤਾ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਪੁੱਤਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਮਨੁੱਖ ਮਨ ਦੀ ਪੀੜਾ ਜਾਂ ਭਾਰੀ ਰੋਗਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਪੀੜਤ ਹੋਵੇ, ਪੁੱਤਰ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਅਟੁੱਟ ਸੰਬੰਧ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਣੀ ਨੇ ਸਾਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਧੀਰਜ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਰਾਜਾ ਦੁਸ਼ਯੰਤ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਦਿਤੀਆਂ।