ਇਹ ਯਾਤਰਾ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਸੀ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਘਾਟੀਆਂ, ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਦੇਸ਼, ਸ਼ਹਿਰਾਂ, ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੀ ਥਕਾਵਟ ਭੁਲਾ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਰਹੇ। ਦਿਨ ਦੇ ਮੱਧ ਵਿਚ, ਉਹ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾਨਾ ਸ਼ਹਿਰ ਪਹੁੰਚੇ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪੁਰੁਹੁਤਾ ਨੇ ਇਲਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਬਣਾਇਆ ਸੀ। ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਦਰਵਾਜਿਆਂ, ਕਿਲਿਆਂ, ਅਤੇ ਸੈਂਕੜੇ ਰੱਖ-ਰਖਾਵ ਦੇ ਜਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਪੱਥਰ ਸੁੱਟਣ ਦੇ ਯੰਤਰ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਮਸ਼ੀਨਾਂ ਲਗੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ—ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਲਈ ਇਸ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਉਣਾ ਆਸਾਨ ਨਾ ਸੀ। ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਮਹਲਾਂ ਤੇ ਹਵেলੀਆਂ ਦੀ ਭੀੜ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਵਸਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਵਟ, ਸੁੰਦਰ ਹਾਲਾਂ, ਪੈਲਿਸ਼ਨੀਆਂ, ਅਤੇ ਮਨੋਹਰ ਸਭਾ-ਸਥਾਨ, ਪਾਣੀ ਵਾਲੀਆਂ ਇਮਾਰਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਰਾਜਮਾਰਗ, ਜੋ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣਿਆ ਤੇ ਸੋਹਣਾ ਸੀ, ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਕੈਲਾਸਾ ਦੇ ਚੋਟੀ ਵਰਗੇ ਲੱਗਦੇ ਸਨ। ਨਸੀਬ ਵਾਲੇ ਦਰਵਾਜੇ, ਕਮਾਨਾਂ ਤੇ ਰਾਹਾਂ, ਬਾਗਾਂ ਤੇ ਆਮਾਂ ਦੇ ਬੂਟਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਲੰਬੇ ਸਾਲਾ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਘੇਰਬੰਦ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸੀ। ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੇ ਤਲਾਬ, ਬਾਗਾਂ, ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਜੋ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਧਰਮਾਂ ਤੇ ਕਰਤਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਠਾ ਰੱਖਦੇ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਿਉਹਾਰ ਮਨਾਉਂਦੇ। ਧਨ-ਦੌਲਤ, ਅਨਾਜ, ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸਦਾਇਤ ਸੰਤੁਸ਼ਟ, ਵਿਦਵਾਨ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਜੋ ਯਜਨਾਂ ਤੇ ਅੱਗ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ। ਕੋਈ ਬੁਰਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ, ਸਭ ਦਿਆਲੂ ਤੇ ਦਾਨੀ, ਅਧਰਮ ਤੋਂ ਵਿਰਕਤ, ਤੇ ਸਵਰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਸ਼ਹਿਰ ਇੰਦਰ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਰਾਜ ਮਹਲ ਸੀ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਦੇ ਮਹਿਲ ਵਰਗਾ, ਧਨ-ਦੌਲਤ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਅਤੇ ਮੱਧ ਵਿਚ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਸਭਾ-ਹਾਲ ਸੀ, ਜੋ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਹਾਲ ਵਿੱਚ ਰਾਜ-ਰਿਸ਼ੀ, ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਖਸ਼ਤਰੀਆਂ ਅਤੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਬਾਜਾ-ਮੰਡਲੀ, ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ-ਵਿਦਵਾਨ, ਤੇ ਗਾਇਕ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ; ਰਾਜਾ ਆਏ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਬੇਨਤੀਆਂ ਸੁਣਦਾ, ਅਤੇ ਕੰਮ ਮੁਕਾ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰੁਖਸਤ ਕਰਦਾ। ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠਾ; ਉਸ ਵੇਲੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਸੁਣੀਆਂ, ਜੋ ਸ਼ਕੁਨ ਜਾਣਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵੇਖੇ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ, "ਸ਼ਕੁੰਤਲਾ ਲਈ ਇਹ ਚਿੰਨ੍ਹ ਸਾਡੇ ਲਈ ਸ਼ੁਭ ਹਨ; ਇਹ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਸਫਲਤਾ ਦੀ ਹੈ। ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ, ਤੁਸੀਂ ਰਾਣੀ ਬਣੋਗੀ, ਅਤੇ ਅੱਜ ਹੀ ਤੁਹਾਡਾ ਪੁੱਤਰ ਉੱਤਰਾਧਿਕਾਰੀ ਬਣੇਗਾ।" ਵਧਮਾਨਪੁਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ 'ਤੇ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਗੂੰਜਦੀਆਂ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਸ਼ਕੁੰਤਲਾ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ। ਜਦੋਂ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਅੰਦਰ ਆਇਆ, ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ; ਪੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਵਾਰਿਸ ਵਧਮਾਨਪੁਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਤੋਂ ਅੰਦਰ ਗਿਆ। ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਸਮਝਣ ਲੱਗਾ। ਫਿਰ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ। ਸ਼ਕੁੰਤਲਾ ਲੋਕਾਂ ਅੱਗੇ ਦੇਵੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਲਕਸ਼ਮੀ ਖੁਦ ਆ ਗਈ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਪੌਲੋਮੀ ਇੰਦਰ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਤੋਂ ਜਯੰਤਾ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਆਈ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਲੋਕ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਕੋਲ ਆਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ, "ਅੱਜ ਸਾਡਾ ਜਨਮ ਫਲਦਾਇਕ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਸੀਂ ਪੂਰੇ ਹੋ ਗਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਇਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਕੁਝ ਲੋਕ ਪੌਰਵ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ, ਜੋ ਹਿਮਵਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਕੰਵਲ-ਨੇਤਰ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਪਰ ਕੁਝ, ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਪਏ, ਸ਼ਕੁੰਤਲਾ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ, ਕਹਿੰਦੇ ਕਿ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਕਾਲੇ ਮਿਰਗ ਦੀ ਖਾਲ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ, ਵਿਅੰਗ-ਵਿਕਲ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਮਹਾਨ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਭੂਤ-ਪਰੇਤ ਦਾਖਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ। ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਕਮਜੋਰ, ਛਾਲਾਂ ਤੇ ਪਸ਼ੂ-ਚਮੜੀਆਂ ਪਹਿਨੇ, ਹੱਡੀਆਂ-ਚਮੜੀਆਂ ਵਾਲੇ, ਮਾਸ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਨਸਾਂ ਉਘੀਆਂ ਹੋਈਆਂ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੀਲੇ-ਭੂਰੇ ਨੇਤਰ, ਰੰਗੀਲੇ ਜਟਾਂ, ਲੰਬੇ ਦੰਦ, ਸੁੱਕੇ ਚਿਹਰੇ, ਟੁੱਟੇ ਸਿਰ, ਉੱਚੇ ਹੱਥ—ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕ ਹੱਸ ਪਏ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਆਵਾਜ਼ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਕਿਹਾ, "ਮਹਾਨ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਨੇ ਜੋ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ: 'ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਨਾ ਹੋਵੋ'—ਇਹ ਸੀ ਉਪਦੇਸ਼।" "ਅਸੀਂ ਕਿਉਂ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਜਾਵਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਮੰਦ ਲੋਕ ਹਨ? ਵਿਰਕਤ ਹੋਏ ਤਪਸਵੀ ਲਈ ਸ਼ਹਿਰ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ?" ਇਸ ਲਈ, "ਆਓ, ਅਸੀਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਚੱਲੀਏ, ਗੰਗਾ ਤੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਸੰਧਿ-ਸਥਾਨ ਤੇ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਜਿਵੇਂ ਆਏ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਚਲੇ ਗਏ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਵੇਖ, ਸ਼ਕੁੰਤਲਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ; ਜਿਵੇਂ ਮਾਪਿਆਂ ਤੋਂ ਵਾਂਝੇ ਹੋਏ ਬੱਚੇ, ਉਹ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੁਖ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦਿਆਂ, ਚਮਕਦਾਰ ਵਧੀਕਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਚਲੇ ਜਾਣ ਮਗਰੋਂ, ਰਾਜਮਾਰਗ 'ਤੇ ਚੱਲੀ। ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਕੇਵਲ ਪੁੱਤਰ ਸੀ; ਉਹ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਰਾਜਮਾਰਗ 'ਤੇ ਅਜਿਹੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵੇਖ ਰਹੀ ਸੀ, ਜੋ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖੀਆਂ। ਉਸ ਨੇ ਮਹਲ, ਹਵੇਲੀਆਂ, ਮੰਦਰ, ਅਤੇ ਵਿਲੱਖਣ, ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸਭਾ-ਹਾਲ ਵੇਖੇ; ਵਿਅਕੁਲ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਨਿਹਾਰਦੀ ਰਹੀ। ਸਭ ਲੋਕ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਕਹਿੰਦੇ ਕਿ ਉਹ ਸੋਭਾ ਤੋਂ ਕਮਲ-ਰਹਿਤ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਚਾਲ ਹੰਸ ਵਾਂਗ, ਤੇ ਆਵਾਜ਼ ਕੋਕਿਲ ਵਾਂਗ ਮਿੱਠੀ। ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਚੰਦ-ਵਾਂਗ, ਸੋਭਾ ਲਕਸ਼ਮੀ ਵਰਗੀ, ਮਿਸਕ-ਫੁੱਲ ਵਰਗੀ ਮੁਸਕਾਨ, ਤੇ ਰੰਗ ਕਮਲ ਦੇ ਦਿਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ-ਪਤੀਆਂ ਵਾਂਗ ਵਿਅਪਕ, ਸੋਭਾ ਪਿਘਲੇ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ; ਹੱਥ ਘੁੱਟਾਂ ਤੱਕ, ਵਾਲ ਸੋਹਣੇ, ਤੇ ਛਾਤੀ ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਨਜ਼ਦੀਕ। ਕਮਰ ਚੌੜੀ ਤੇ ਸੁੰਦਰ, ਜੰਘਾਂ ਨਵੇਂ ਹਾਥੀ ਦੇ ਤਣੇ ਵਾਂਗ, ਪੈਰ ਉੱਚੀ-ਅਰਚ ਤੇ ਲਾਲ, ਪੱਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੋਭਾ ਵਾਲੀ, ਉਹ ਜਿਵੇਂ ਦੇਵ-ਲੋਕ ਤੋਂ ਉਤਰੀ ਹੋਈ ਲੱਗੀ; ਦushyanta ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਵੀ ਇਹੀ ਸੋਚਿਆ।