ਕੰਵਾ ਨੇ ਸਰਵਦਮਨ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, “ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਜਾ; ਤੂੰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਆ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਕੰਵਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚੇਲਿਆਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, “ਸ਼ਕੁੰਤਲਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਆਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਲੈ ਜਾਓ।” ਉਸ ਨੇ ਫ਼ਰਮਾਇਆ, “ਉਸ ਨੂੰ, ਸਾਰੇ ਸ਼ੁਭ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਪਤੀ ਦੇ ਕੋਲ ਲੈ ਜਾਓ; ਕਿਉਂਕਿ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੇ ਘਰ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਰਹਿਣਾ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ। ਇਸ ਲਈ, ਦੇਰੀ ਨਾ ਕਰੋ—ਉਸ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਇਜ਼ਤ, ਚਲਣ-ਚਾਲ, ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੀ خاطر ਲੈ ਜਾਓ।” ਜਦ ਸ਼ਕੁੰਤਲਾ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਧਰਮਵਾਨ ਕਾਸ਼ਯਪ ਨੇ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਾਸ਼ਯਪ ਤੋਂ ਆਗਿਆ ਮਿਲੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈ। ਕੰਵਾ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਚਲਣ ਲਈ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, ਪੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਨੇ ਕੰਵਾ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਮਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਉਂ ਦੇਰੀ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ? ਅਸੀਂ ਰਾਜ ਮਹਲ ਨੂੰ ਚੱਲੀਏ।” ਦੁਸ਼ਯੰਤ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਸਤਰੀ, ਨੂੰ ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਪੁਰੁ ਵੰਸ਼ਜ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮ ਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਚੱਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਜਤਾਈ। ਸ਼ਕੁੰਤਲਾ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਨਮ ਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, “ਜੇ ਮੈਂ ਅਣਜਾਣੀ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਕਿਹਾ ਹੋਵੇ ਕਿ ‘ਇਹ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨਹੀਂ ਹਨ’, ਜਾਂ ਕਦੇ ਰੁੱਖਾ, ਝੂਠਾ, ਅਣੁਚਿਤ, ਜਾਂ ਅਚਾਹਾ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ਼ ਕਰ ਦਿਓ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਕੁਝ ਨਾ ਕਿਹਾ; ਕੰਵਾ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਸੀ, ਮਨੁੱਖੀ ਭਾਵਨਾ ਦੇ ਕਾਰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ ਲਿਆਇਆ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ, ਜੋ ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਹਵਾ ‘ਤੇ ਜੀਵਨ ਯਾਪਨ ਕਰਦੇ, ਪਤੇ, ਫਲ-ਫੂਲ ਖਾਂਦੇ, ਸੰਯਮੀ, ਕਮਜ਼ੋਰ, ਅਤੇ ਨਸਾਂ ਉਭਰੀ ਹੋਈਆਂ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਵ੍ਰਤ ਰੱਖਦੇ, ਜਟਾਧਾਰੀ ਜਾਂ ਮੁੰਡੇ ਹੋਏ, ਛਾਲ ਜਾਂ ਚਮੜੇ ਦੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨਦੇ; ਕੰਵਾ ਨੇ ਦਇਆ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, “ਇਹ ਮੇਰੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਧੀ, ਜੋ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਜੰਮੀ ਤੇ ਪਲੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ ਰਹੀ, ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਸਮ-ਰਿਵਾਜ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ। ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਉਸ ਨੂੰ ਆਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਖ਼ਤਰੀ ਦੇ ਘਰ ਲੈ ਜਾਓ; ਦੂਜੇ ਯੋਜਨ ‘ਤੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾਨਾ ਸ਼ਹਿਰ ਹੈ।” ਕੰਵਾ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, “ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾਨਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਕੁੰਤਲਾ ਦੇ ਦਾਦਾ, ਉਰਵਸ਼ੀ ਦੇ ਨਾਲ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਰਹੇ। ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ, ਗੰਗਾ ਤੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਸੰਗਮ ‘ਤੇ, ਕੱਚ-ਕਦਰ, ਜੰਗਲ, ਧਨ ਤੇ ਅਨਾਜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ।” “ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਸੰਗਮ ‘ਤੇ ਪਹੁੰਚੋ, ਤਾ ਪਵਿਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਆਹੁਤੀ ਦੇ ਕੇ, ਫਲ-ਫੂਲ ਖਾ ਕੇ, ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਓ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਯਾਤਰਾ ਥਕਾਵਟ ਲਿਆਵੇਗੀ।” “ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਵੇ,” ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਸ਼ਕੁੰਤਲਾ ਨੂੰ ਦੁਸ਼ਯੰਤ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਲੈ ਚਲੇ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕੰਵਰ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ, ਲੈ ਕੇ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਸੁੰਦਰ ਸ਼ਹਿਰ, ਜਿੱਥੇ ਦੁਸ਼ਯੰਤ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਧਰਮਵਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਸ਼ਕੁੰਤਲਾ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਜੰਗਲ, ਦਰਿਆ, ਪਹਾੜ, ਅਤੇ ਪਹਾੜੀ ਝਰਨਿਆਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕੀਤਾ। ਪਹਾੜੀ ਘਾਟੀਆਂ, ਦਰਿਆ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ, ਰਾਜ, ਸ਼ਹਿਰ, ਅਤੇ ਪਵਿਤਰ ਆਸ਼ਰਮ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ। ਧੀਰੇ-ਧੀਰੇ, ਦੁਪਹਿਰ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾਨਾ ਪਹੁੰਚੇ, ਜੋ ਪੁਰੁਹੂਤਾ ਨੇ ਇਲਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਖ਼ਾਤਰ ਬਣਾਇਆ ਸੀ। ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਦਰਵਾਜਿਆਂ, ਕਿਲਿਆਂ, ਅਤੇ ਸੈਂਕੜੇ ਰੱਖ-ਰਖਾਵ ਦੀਆਂ ਵਿਧੀਆਂ ਨਾਲ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਸੀ; ਪਥਰ ਸੁੱਟਣ ਵਾਲੀਆਂ ਮਸ਼ੀਨਾਂ, ਰੱਖਿਆ ਦੀਆਂ ਯੰਤਰਾਂ ਨਾਲ, ਵੈਰੀਆਂ ਲਈ ਪਹੁੰਚਨਾ ਔਖਾ ਸੀ। ਸ਼ਹਿਰ ਮਹਲਾਂ, ਹਵੈਲੀਆਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਸਤਾਂ, ਸੁੰਦਰ ਹਾਲਾਂ, ਪੈਵਿਲੀਅਨ, ਮਜ਼ੇਦਾਰ ਸਭਾ-ਸਥਾਨ, ਅਤੇ ਪਾਣੀ-ਘਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਵੱਡੀ ਰਾਜ-ਸੜਕ, ਵਧੀਆ ਬਣੀ ਹੋਈ, ਸ਼ਾਨਦਾਰ, ਅਤੇ ਦਰਵਾਜੇ ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਦੇ ਚੋਟੀਆਂ ਵਾਂਗ ਸਜਾਏ ਹੋਏ। ਸ਼ਹਿਰ ਸ਼ੁਭ ਦਰਵਾਜਿਆਂ, ਆਰਚਾਂ, ਨਿਕਾਸੀਆਂ, ਬਾਗਾਂ, ਅਤੇ ਅੰਬਾਂ ਦੇ ਬਗੀਚਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸਾਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਕਿਸਮ-ਕਿਸਮ ਦੇ ਕਮਲ-ਪੋਖਰ ਤੇ ਬਾਗਾਂ, ਸਭ ਜਾਤੀਆਂ ਅਤੇ ਜੀਵਨ-ਚਰਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਕਰਤਵਾਂ ‘ਤੇ ਟਿਕੇ, ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਤਸਵਾਂ ‘ਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ। ਸ਼ਹਿਰ ਧਨ ਤੇ ਅਨਾਜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸੰਤੁਸ਼ਟ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ, ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਹ ਵਿਦਵਾਨ ਲੋਕ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਯਜਨ ਕੀਤੇ, ਅੱਗ-ਉਪਾਸਨਾ ਵਾਲੇ, ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਕੋਈ ਅਪਵਿੱਤ੍ਰ ਕਰਤੂਤਾਂ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ, ਸਭ ਦਇਆਵਾਨ, ਦਾਨੀ, ਧਰਮ-ਵਿਰੁਧ ਕਾਰਜ ਤੋਂ ਦੂਰ, ਅਤੇ ਸਵਰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕ-ਲੋਕਾ ਵਾਂਗ ਸੀ; ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਰਾਜ ਮਹਲ ਸੀ। ਇੰਦਰ ਦੇ ਮਹਲ ਵਾਂਗ, ਧਨ-ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਮੱਧ ਵਿੱਚ ਦੇਵੀ ਸਭਾ-ਹਾਲ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਸਭਾ-ਹਾਲ ਵਿੱਚ, ਰਾਜ-ਰਿਸ਼ੀ, ਸਾਰੇ ਗਹਣੇ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਖ਼ਤਰੀ, ਅਤੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਬੀਰ, ਵੰਸ਼-ਵਿਦਵਾਨ, ਅਤੇ ਗਾਇਕਾਂ ਵਲੋਂ ਪ੍ਰਸੰਸਾ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ; ਰਾਜਾ, ਜੋ ਆਏ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮੰਗ ਸੁਣਦਾ, ਅਤੇ ਕੰਮ ਹੋਣ ਤੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਭੇਜਦਾ। ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠਾ; ਉਸ ਸਮੇਂ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ, ਜੋ ਸ਼ਕੁਣ-ਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਅਤੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵੇਖੇ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਸ਼ਕੁੰਤਲਾ ਲਈ ਸ਼ਕੁਣ ਸਾਡੇ ਲਈ ਸ਼ੁਭ ਹਨ; ਇਹ ਚਿੰਨ੍ਹ ਸਫਲਤਾ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਨਿਸਚਿਤ, ਤੂੰ ਰਾਣੀ ਬਣੇਗੀ, ਅਤੇ ਅੱਜ ਹੀ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਯੁਵਰਾਜ ਬਣੇਗਾ।” ਵਰਧਮਾਨਪੁਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ‘ਤੇ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ; ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਸ਼ਕੁੰਤਲਾ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਪ੍ਰਿੰਸ ਅੰਦਰ ਆਇਆ, ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਸੰਸਾ ਕੀਤੀ; ਪੁਰੁ ਵੰਸ਼ਜ ਨੇ ਵਰਧਮਾਨਪੁਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਤੋਂ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕਾ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਸਮਝਿਆ। ਫਿਰ, ਭਾਰਤ, ਸਾਰੇ ਨਗਰ-ਵਾਸੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਪ੍ਰਿੰਸ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਸ਼ਕੁੰਤਲਾ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦੇਵੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਲਕਸ਼ਮੀ ਖੁਦ ਆ ਗਈ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਪੌਲੋਮੀ ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕਾ ਤੋਂ ਜਯੰਤ ਦੇ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਆਈ ਹੋਵੇ।