ਕੰਵ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਸ਼ਕੁੰਤਲਾ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, "ਪੁੱਤਰ, ਹਰ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੇ ਅਮਲਾਂ ਲਈ ਆਪ ਹੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਾਪ ਵੀ ਖੁਦ ਹੀ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਵੀ ਖੁਦ ਹੀ ਭੁਗਤਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੈਨੂੰ ਰੋਕਦਾ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਪਰ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਮੰਨੀ। ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਭਜਾਉਂਦੀ ਰਹੀ, ਅਤੇ ਸ਼ੇਰਾਂ ਤੇ ਚੀਤਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਜੰਗਲ ਤੂੰ ਨਿਰਭੈ ਘੁੰਮਦੀ ਰਹੀ। ਐਸੀਆਂ ਹੋਰ ਕਈਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਪੁਰੂ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ, ਵੱਡੇ ਮਾਣਯੋਗ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਇੱਥੋਂ ਨਿਕਾਲੇ ਗਏ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਨਾਂ ਤਾਂ ਦushyanta ਕੋਲ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਨਾਂ ਹੀ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਤਾਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਹਾਂਗਾ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸ਼ਕੁੰਤਲਾ ਰੋਦੀ ਹੋਈ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਈ। ਜਦ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਲਾਪ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਕੰਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਹਿਣਸ਼ੀਲਤਾ ਅਤੇ ਭਲਾਈ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਧੀਮੇ ਤੌਰ ਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕੀਤਾ। ਕੰਵ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਸ਼ਕੁੰਤਲਾ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ, ਮੇਰੀ ਇਹ ਸਲਾਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਲਾਭਦਾਇਕ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਹੈ—ਇਕ ਸੱਚੀ ਪਤਿਵਰਤਾ ਨਾਰੀ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਦੇਵਤੇ ਪਤਿਵਰਤਾ ਨਾਰੀਆਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਵਰ ਦੇ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਪਤੀ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ, ਇਸਤਰੀ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ, ਸਦਾ ਸੁਖੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਜਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਰਜ਼ਾਮੰਦੀ ਹਾਸਲ ਕਰ, ਹੇ ਸੁਚਿੱਤ ਹਾਸੇ ਵਾਲੀ।" ਫਿਰ ਕੰਵ ਨੇ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਸ਼ਕੁੰਤਲਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਇਲਿਲਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈਂ, ਮੇਰੀ ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਸੁਣ: ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਦਿਲੋਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਕਈ ਵਾਰੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਜਾਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੀ। ਇਸ ਲਈ, ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਚੱਲ; ਤੂੰ ਸਾਧੂਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਆ ਸਕਦਾ ਹੈਂ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਕੰਵ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ, "ਤੁਰੰਤ ਸ਼ਕੁੰਤਲਾ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਲੈ ਜਾਓ। ਇਸ ਨੂੰ, ਸਭ ਮੰਗਲ ਸੂਚਕ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕਰਕੇ, ਉਸਦੇ ਪਤੀ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਾਓ; ਇਸਤਰੀਆਂ ਲਈ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਮਾਇਕੇ ਰਹਿਣਾ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ। ਇਸ ਲਈ, ਦੇਰੀ ਨਾ ਕਰੋ—ਇਸ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ, ਚਾਲ-ਚਲਣ ਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਰਾਖੀ ਲਈ ਇਸ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਓ।" ਜਦ ਸ਼ਕੁੰਤਲਾ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਧਰਮਾਤਮਾ ਕਸ਼ਯਪ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਮਿਲ ਗਈ, ਤਾਂ ਉਹ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਈ। ਕੰਵ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਤੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਤੁਰਨ ਲਈ ਆਖੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਪੁਰੂ ਵੰਸ਼ੀ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਕੰਵ ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਮਾਂ, ਤੂੰ ਹੁਣ ਕਿਉਂ ਦੇਰੀ ਕਰਦੀ ਹੈਂ? ਆਓ, ਅਸੀਂ ਰਾਜਾ ਦੇ ਮਹਲ ਚੱਲੀਏ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਕੁੰਤਲਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਯੰਤ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸੀ, ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਕੇ ਰਵਾਣਾ ਹੋਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਜਤਾਈ। ਸ਼ਕੁੰਤਲਾ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਕੰਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ, "ਜੇ ਅਣਜਾਣੀ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਕਦੇ ਕਿਹਾ ਹੋਵੇ ਕਿ 'ਇਹ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨਹੀਂ ਹਨ,' ਜਾਂ ਕਦੇ ਕੋਈ ਕਰੜੀ, ਝੂਠੀ, ਅਯੋਗ ਜਾਂ ਅਚੰਗੀ ਗੱਲ ਕਹੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਦਿਓ।" ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਕੰਵ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਮੂੰਹ ਥੱਲੇ ਕਰ ਲਿਆ ਤੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਆਖਿਆ; ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਮਨੁੱਖੀ ਭਾਵਨਾ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ 'ਚ ਹੰਝੂ ਆ ਗਏ। ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਹ ਸਾਧੂ ਬੁਲਾਏ ਜੋ ਕੇਵਲ ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਹਵਾ 'ਤੇ ਜੀਉਂਦੇ ਸਨ, ਪਤੇ, ਫਲ ਤੇ ਜੜਾਂ ਖਾਂਦੇ, ਸੰਯਮੀ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਨਸਾਂ ਉਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਹ ਸਾਧੂ ਵੀ ਬੁਲਾਏ ਜੋ ਵ੍ਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਜਟਾਵਾਲੇ ਜਾਂ ਮੁੰਡੇ ਹੋਏ, ਛਾਲਾਂ ਜਾਂ ਚਮੜੇ ਦੇ ਕੱਪੜਿਆਂ 'ਚ, ਅਤੇ ਕੰਵ ਨੇ ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: "ਇਹ ਮੇਰੀ ਉੱਤਮ ਕੁੜੀ, ਜੋ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਤੇ ਪਲੀ-ਬੜੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਪਿਆਰ 'ਚ ਰਹੀ, ਪਰ ਇਸ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਕੋਈ ਜਾਣਕਾਰੀ ਨਹੀਂ। ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਇਸ ਨੂੰ ਆਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਕਸ਼ਤਰੀਆ ਦੇ ਘਰ ਤੱਕ ਛੱਡ ਕੇ ਆਓ। ਦੂਜੇ ਯੋਜਨ 'ਤੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾਨਾ ਨਗਰੀ ਹੈ।" "ਉਥੇ, ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾਨਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਕੁੰਤਲਾ ਦੇ ਦਾਦਾ ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਦੇ ਉਰਵਸ਼ੀ ਦੇ ਨਾਲ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਵਸਾਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾਨਾ ਸ਼ਹਿਰ, ਜਿੱਥੇ ਗੰਗਾ ਤੇ ਯਮੁਨਾ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਚੰਗੀਆਂ ਝੀਲਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ, ਧਨ-ਅਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ। ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਸੰਗਮ 'ਤੇ, ਤੁਸੀਂ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਕਰਕੇ, ਸਬਜ਼ੀਆਂ, ਜੜਾਂ ਤੇ ਫਲ ਖਾ ਕੇ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਵੋ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਤੁਹਾਡੀ ਯਾਤਰਾ ਥਕਾਵਟ ਵਾਲੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।" "ਐਸਾ ਹੋਵੇ," ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਸ਼ਕੁੰਤਲਾ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਦੁਸ਼ਯੰਤ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਏ। ਉਹ ਲੋਟਸ ਨੈਨੀ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਸੁੰਦਰ ਨਗਰ ਵੱਲ ਆਏ ਜਿੱਥੇ ਦੁਸ਼ਯੰਤ ਵੱਸਦਾ ਸੀ। ਧਰਮ-ਨਿਸ਼ਠ ਸਾਧੂਆਂ ਨੇ ਸ਼ਕੁੰਤਲਾ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਘਣੇ ਜੰਗਲ, ਦਰਿਆ, ਪਹਾੜ ਤੇ ਪਹਾੜੀ ਝਰਨਿਆਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕੀਤਾ। ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਘਾਟੀਆਂ, ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਰਾਜ, ਨਗਰ, ਤੇ ਤੀਰਥ ਆਸ਼ਰਮ ਪਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਥਕਾਵਟ ਭੁਲਾ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਗਏ। ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ, ਦੁਪਹਿਰ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾਨਾ ਪਹੁੰਚ ਗਏ, ਜੋ ਪੁਰੁਹੂਤ ਨੇ ਇਲਿਲਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਬਣਾਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਦਰਵਾਜਿਆਂ, ਪਰਖਾਲਾਂ ਅਤੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਉਪਕਰਨਾਂ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪੱਥਰ ਸੁੱਟਣ ਵਾਲੀਆਂ ਮਸ਼ੀਨਾਂ ਅਤੇ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਜੰਤਰ-ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਲਈ ਉਸ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣਾ ਔਖਾ ਸੀ। ਉਹ ਨਗਰੀ ਮਹਲਾਂ, ਹਵੈਲੀਆਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਸਤੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਸੁੰਦਰ ਭਵਨਾਂ, ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਮੰਡਪਾਂ, ਖੂਬਸੂਰਤ ਸਭਾ ਸਥਲਾਂ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀਆਂ ਕੋਠੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਾਜ ਮਾਰਗ ਨਾਲ ਸ਼ੋਭਤ, ਜੋ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸੀ, ਦਰਵਾਜੇ ਕਾਇਲਾਸ ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਵਰਗੇ ਸੀ। ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਮੰਗਲਮਈ ਦਰਵਾਜਿਆਂ, ਤੋਰਣਾਂ, ਨਿਕਾਸਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਬਾਗਾਂ ਅਤੇ ਅੰਬਾਂ ਦੇ ਵਣਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਚੌੜਾ ਤੇ ਸਾਲ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਕਮਲ ਝੀਲਾਂ ਤੇ ਬਾਗਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ, ਹਰ ਵਰਗ ਅਤੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਵੱਸਦੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਕਰਤਵਿਆਂ 'ਚ ਸਥਿਰ ਅਤੇ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਧਨ, ਅਨ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਵਿਦਵਾਨ, ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਅੱਗ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਥੇ ਕੋਈ ਅਪਵਿੱਤ੍ਰ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਸਭ ਦਾਨੀ, ਦਯਾਲੂ, ਅਧਰਮ ਤੋਂ ਵਿਰਕਤ ਅਤੇ ਸੁਗਤਿ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਐਸੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਇੰਦਰ ਲੋਕ ਵਰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਬੀਚ, ਰਾਜਾ ਦਾ ਮਹਲ ਸੀ।