ਕੰਵ ਮੁਨੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਤੇਜਸਵੀ ਧੀ ਸ਼ਕੁੰਤਲਾ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਹੱਥ ਲਾ ਕੇ ਛੂਹਿਆ। ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਸੀਸ ਦਿੰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, "ਪੁੱਤ੍ਰੀ, ਅੱਜ ਤੋਂ ਤੂੰ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੁਸ਼ਯੰਤ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹੈਂ। ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਨਾਰੀ ਵਾਂਗ ਆਪਣਾ ਧਰਮ ਨਿਭਾ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਧਰਮ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਵਾਸਤੇ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਨਾ ਛੂਹਿਆ। ਪਰ ਪਿਤਾ ਦੇ ਹੱਥ ਦੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਛੁਹਾਰ ਵੀ ਸ਼ਕੁੰਤਲਾ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਭਰ ਗਈ। ਜਦੋਂ ਦੁਸ਼ਯੰਤ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ ਅਤੇ ਵਚਨ ਦੇ ਕੇ ਚਲੇ, ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਸ਼ਕੁੰਤਲਾ ਹਰ ਦਿਨ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਗ ਵਿਚ ਧਾਰਨ ਕਰਦੀ ਰਹੀ। ਉਸ ਦੀ ਹਾਲਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਰਾਤ ਦਿਨ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੀ ਰਹੀ, ਨੀਂਦ, ਨ੍ਹਾਉਣ ਤੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਸਭ ਛੱਡ ਬੈਠੀ। ਉਸਨੂੰ ਪੂਰਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਸੀ ਕਿ ਰਾਜੇ ਦੇ ਦੂਤ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਫੌਜ—ਕਦੇ ਵੀ, ਅੱਜ, ਕੱਲ, ਜਾਂ ਪਰਸੋਂ ਆ ਜਾਵੇਗੇ। ਸਮਾਂ ਲੰਘਦਾ ਗਿਆ—ਦਿਨ, ਪੱਖ, ਰੁੱਤਾਂ, ਮਹੀਨੇ ਅਤੇ ਸਾਲ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋ ਗਏ। ਜਦ ਤਿੰਨ ਸਾਲ ਲੰਘ ਗਏ, ਤਾਂ ਮੁਨੀ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਦਿਆਂ, ਆਸ਼ਰਮ ਦੀਆਂ ਸਤੀਆਂ ਨੇ ਸ਼ਕੁੰਤਲਾ ਨੂੰ ਕਈ ਵਾਰੀ ਸਮਝਾਇਆ। ਉਹ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਕਹਿੰਦੇ, "ਪੁੱਤ੍ਰੀ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਰਿਵਾਜ ਸੁਣ, ਤੇ ਜੋ ਤੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਕਰ। ਗੁਰੂ ਦੇ ਬਚਨ ਕਦੇ ਨਾ ਤਿਆਗ, ਜੋਹੀ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹਿਤਕਾਰੀ ਹੋਵੇ।" ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਮਝਾਇਆ, "ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਹਨ, ਅਗਨੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੀ; ਪਰ ਔਰਤ ਲਈ ਪਤੀ ਹੀ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਲਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਗੁਰੂ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤ ਜੰਮੇ, ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ, 'ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨੀਂ।' ਉਹੀ ਕਰ, ਤਾਂ ਹੀ ਤੂੰ ਧਰਮ ਰੱਖੇਗੀ।" ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਕੁੰਤਲਾ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਠੀਕ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਕਹਿੰਦੇ ਹੋ।" ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਅਤਿ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤ ਨੂ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਜਨਮੇ ਸਮੇਂ, ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਡੋਲ ਵੱਜੇ, ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੇ ਨੱਚਿਆ। ਜਦ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਮਿੱਠੇ ਗੀਤ ਗਾਏ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਸ਼ਕੁੰਤਲਾ, ਤੇਰਾ ਪੁੱਤ੍ਰ ਚੱਕਰਵਰਤੀ ਸਮਰਾਟ ਬਣੇਗਾ।" ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਤੇਜ ਤੇ ਸੋਹਣਾਪਣ ਦੁਨੀਆਂ 'ਚ ਅਦੁੱਤੀ ਹੋਵੇਗੀ। ਇਹ ਪੌਰਵ ਪੁੱਤ੍ਰ ਸੌ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਕਰੇਗਾ। ਬੇਅੰਤ ਰਾਜਸੂਯ ਆਦਿਕ ਯਜਨ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਅਣਗਿਣਤ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਇਹ ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਕਰੇਗਾ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਸਭ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਕੰਵ ਮੁਨੀ ਦੀ ਧੀ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਸ਼ਕੁੰਤਲਾ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਿਆ, ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਧਰਮਾਤਮਾ ਕੰਵ ਨੇ ਮੁੰਡਨ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ, ਲੜਕੇ ਦੀ ਉਮਰ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਾਰੇ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਵਾਏ। ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕੀਤੇ। ਮੁੰਡਾ ਹਾਥੀ ਦੇ ਦੰਦ ਵਰਗੇ ਚਿੱਟੇ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲਾ, ਸ਼ੇਰ ਵਰਗੀ ਕਾਇਆ ਵਾਲਾ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਤੇ ਚੱਕਰ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਸੀ, ਉਹ ਤੇਜਸਵੀ ਸੀ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਵਰਗਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਸੀ—ਚੌੜੀ ਛਾਤੀ, ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਬਲਵਾਨ। ਉਹ ਮੁੰਡਾ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਪੁੱਤ ਲੱਗਦਾ ਸੀ, ਜਲਦੀ ਵਧਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਪਰ ਕੰਵ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਭੈਅ ਕਰਕੇ, ਦੁਸ਼ਯੰਤ ਨੇ, ਯਾਦ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਬੁਲਾਇਆ। ਕਾਫੀ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਯਾਦ ਕੀਤਾ। ਛੇ ਸਾਲ ਬਾਅਦ, ਮੁੰਡਾ ਕੰਵ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਵਣ-ਬਿੱਲੀਆਂ, ਸ਼ੇਰ, ਸੂਰ, ਭੈਸ, ਰਿੱਛ—ਜੋ ਆਸ਼ਰਮ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦੇ ਸਨ—ਮਾਰ ਦਿੰਦਾ। ਆਪਣੀ ਬਾਹਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੰਦਾ। ਉਹ ਰੁੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦਾ, ਖੇਡਦਾ, ਦੌੜਦਾ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ, ਜਿੱਥੇ ਸ਼ੇਰ ਤੇ ਚੀਤੇ ਗੋਲੇ ਗੋਲੇ ਘੁੰਮਦੇ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਲੜਕੇ ਨੇ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਸਭ ਰਾਕਸ਼ਸ ਤੇ ਪਿਸਾਚ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਵੈਰੀ ਸਨ, ਮੁੱਕਿਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ ਦਿਤੀ ਦਾ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਬਲਵਾਨ ਪੁੱਤ, ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਕੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਆਇਆ। ਪਰ ਮੁੰਡਾ ਹੱਸ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ, ਬਾਹਾਂ ਨਾਲ ਜਕੜ ਲਿਆ ਤੇ ਕੁਚਲਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਲੜਕੇ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਉਹ ਛੁਟ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ, ਮੂੰਹੋਂ ਲਹੂ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਤੇ ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਚੀਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਚੀਕ ਸੁਣਕੇ, ਹਰਣ, ਸ਼ੇਰ ਤੇ ਹੋਰ ਜਾਨਵਰ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਗਏ, ਤੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਹਾਲਤ ਖਰਾਬ ਹੋ ਗਈ। ਉਹ ਦੈਤਿ ਪੁੱਤ ਘੁੱਟੀ ਮਾਰ ਕੇ, ਰਿੰਗਦਾ ਹੋਇਆ, ਬਚ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ, ਆਸ਼ਰਮ ਵਾਲੇ ਲੜਕੇ ਦੀਆਂ ਕਰਤੂਤਾਂ ਤੇ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ। ਹੁਣ ਦੈਤ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਲੜਕੇ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਨੇੜੇ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ। ਫਿਰ, ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ, ਕੰਵ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅਲੌਕਿਕ ਲੀਲਾਵਾਂ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਰੱਖਿਆ, "ਸਰਵਦਮਨ"—ਜੋ ਸਭ ਨੂ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਉਹ ਮੁੰਡਾ ਸਰਵਦਮਨ ਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਬਲ, ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਹਿੰਮਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਤੇ ਦੁਖੀ ਆਏ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਖਾਲੀ ਨਹੀਂ ਵਾਪਸ ਮੁੜਦਾ—ਨਾ ਰਾਣੀ ਨੂੰ, ਨਾ ਪੁੱਤ ਨੂੰ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਸ਼ਕੁੰਤਲਾ ਚੰਨ ਵਰਗੀ ਫਿੱਕੀ, ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਡੁੱਬੀ, ਵਾਲ ਖੁੱਲ੍ਹੇ, ਕਮਜ਼ੋਰ, ਦੁਖੀ ਤੇ ਗੰਦੇ ਕੱਪੜਿਆਂ 'ਚ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ। ਇਹ ਹਾਲਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਕੰਵ ਮੁਨੀ ਨੇ ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਸਤਰ ਤੇ ਵੇਦ ਯਾਦ ਕੀਤੇ, ਤੇ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਸਾਲ ਲੰਘਣ ਦਾ ਵੀ ਵਿਚਾਰ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਮੁਨੀ ਨੇ, ਮੁੰਡੇ ਦੀਆਂ ਅਲੌਕਿਕ ਲੀਲਾਵਾਂ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਮਝਿਆ ਕਿ ਹੁਣ ਇਸਦੇ ਯੁਵਰਾਜ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।