ਕੰਵ ਮੁਨੀ ਨੇ ਸ਼ਕੁੰਤਲਾ ਨੂੰ ਸਹਾਰਾ ਦਿੰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, "ਪੁਤਰੀ, ਪਤੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਧਰਮ ਦੇ ਖਿਲਾਫ ਨਹੀਂ। ਡਰੋ ਨਾ, ਤੁਸੀਂ ਠੀਕ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ, ਖ਼ਤਰੀ ਲਈ ਗਾਂਧਰਵ ਵਿਆਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਦੋਵੇਂ ਪਾਸੇ ਇੱਛਾ ਤੇ ਸਹਿਮਤੀ ਹੋਵੇ। ਜੇ ਇਹ ਵਿਆਹ ਸਹੀ ਰੀਤ ਨਾਲ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਣਗੇ। ਦुष्यੰਤ ਜਿਹੜਾ ਧਰਮੀ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।" ਕੰਵ ਮੁਨੀ ਨੇ ਸ਼ਕੁੰਤਲਾ ਨੂੰ ਦਿਲਾਸਾ ਦਿੱਤਾ, "ਤੇਰਾ ਪਤੀ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਜਦ ਤੂੰ ਉਸਦੇ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਹੈ। ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਵੇਗਾ। ਉਹ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜ ਕਰੇਗਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੀਮਾ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਤੱਕ ਹੋਵੇਗੀ, ਤੇ ਉਸਦੀ ਰਾਜ ਚੱਕਰ ਅਟੱਲ ਰਹੇਗੀ। ਇਸ ਲਈ, ਸੁੰਦਰ ਸ਼ਕੁੰਤਲਾ, ਮੈਂ ਤੈਥੋਂ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ। ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਨਿਰਥਕ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਹੁਣ ਇਹ ਜੀਵਨ ਫਲਦਾਇਕ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ। ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ, ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਵਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੰਗ ਲੈ।" ਸ਼ਕੁੰਤਲਾ ਨੇ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਜਿਸਨੂੰ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਮੰਨ ਲਿਆ, ਦुष्यੰਤ, ਉਹ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਹੈ, ਇਹ ਗਵਾਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੋਇਆ। ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਤੇ ਉਸਦੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰੋ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸਮਝਦਾਰ ਅਤੇ ਧਰਮ ਨਿਸ਼ਠਾ ਵਾਲੀ ਸ਼ਕੁੰਤਲਾ ਨੇ ਧਰਮ ਅਤੇ ਰਾਜ ਦੀ ਸਥਿਰਤਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ। ਦुष्यੰਤ ਦੇ ਭਲੇ ਲਈ, ਧਰਮ ਦੇ ਅਗੇਵਾਨ ਕੰਵ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਐਵੇਂ ਹੀ ਹੋਵੇ।" ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸੁੰਦਰ ਧੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਛੂਹਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, "ਅੱਜ ਤੋਂ ਤੂੰ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦुष्यੰਤ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹੈਂ। ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਦੇ ਯੋਗ ਆਚਰਣ ਨੂੰ ਨਿਭਾਈਂ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਕੰਵ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੀ ਖਾਤਰ ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਛੂਹਿਆ, ਪਰ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਲੱਗਣ ਨਾਲ ਹੀ ਸ਼ਕੁੰਤਲਾ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ। ਦुष्यੰਤ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ, ਪਰ ਰੋਜ਼-ਰੋਜ਼ ਰਾਜ ਕੁਮਾਰੀ ਸ਼ਕੁੰਤਲਾ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਨੂੰ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਧਾਰਣ ਕਰਦੀ ਗਈ। ਰਾਜਾ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਦਿਨ ਰਾਤ ਸੁੱਤੀ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਨ੍ਹਾਉਂਦੀ ਸੀ, ਨਾ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਦਿੰਦੀ ਸੀ। ਉਸਨੂੰ ਪੂਰਾ ਯਕੀਨ ਸੀ ਕਿ ਰਾਜੇ ਦੇ ਦੂਤ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਫੌਜੀ ਅੱਜ, ਕੱਲ੍ਹ ਜਾਂ ਪਰਸੋਂ ਆਉਣਗੇ। ਦਿਨ, ਪੱਖ, ਮੌਸਮ, ਮਹੀਨੇ ਤੇ ਸਾਲ ਲੰਘਦੇ ਗਏ, ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਸਾਲ ਹੋ ਗਏ। ਜਦ ਤਿੰਨ ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋ ਗਏ, ਤਾਂ ਕੰਵ ਮੁਨੀ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਦਰ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਕੁੰਤਲਾ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਸਮਝਾਇਆ, "ਸੁਣੋ ਧੀਏ, ਜਗਤ ਦਾ ਰਿਵਾਜ ਸਮਝ, ਤੇ ਜੋ ਤੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ, ਉਹ ਕਰ। ਪਰ ਗੁਰੂ ਦੇ ਬਚਨ ਕਦੇ ਨਾ ਟਾਲੀਏ, ਜੋ ਲਾਭਕਾਰੀ ਹੋਵੇ, ਉਹੀ ਕਰ। ਜਿਵੇਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ, ਅੱਗ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਸਭ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ, ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਪਤੀ ਹੀ ਦੇਵਤਾ ਹੈ, ਜਗਤ ਲਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਗੁਰੂ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਆਖਿਆ ਸੀ: 'ਜੋ ਮੈਂ ਕਹਾਂ, ਉਹ ਕਰੀਂ।' ਇਹੀ ਕਰ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕੰਮ ਕਰੇਂ।" ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣਕੇ, ਸ਼ਕੁੰਤਲਾ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਠੀਕ ਹੈ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ।" ਤੇ ਫਿਰ, ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਨਾਰੀ ਇੱਕ ਅਤੁਟ ਉਰਜਾ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਈ। ਤਿੰਨ ਸਾਲਾਂ ਪਿੱਛੋਂ, ਸ਼ਕੁੰਤਲਾ ਨੇ ਦुष्यੰਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਸੁੰਦਰਤਾ, ਦਾਨਸ਼ੀਲਤਾ ਅਤੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ। ਜਦ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ, ਦੇਵਤਾਈ ਢੋਲ ਵੱਜੇ, ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੇ ਨੱਚਿਆ। ਜਦ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਮਿੱਠਾ ਗੀਤ ਗਾਇਆ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਸ਼ਕੁੰਤਲਾ, ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਚੱਕਰਵਰਤੀ ਸਮਰਾਟ ਬਣੇਗਾ।" ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਉਰਜਾ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਅਦੁੱਤੀ ਹੋਵੇਗੀ। ਉਹ ਪੌਰਵ ਵੰਸ਼ੀ ਹੋ ਕੇ ਸੌ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਗ ਕਰੇਗਾ। ਅਨੇਕ ਰਾਜਸੂਯ ਆਦਿ ਯਗ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰਾ ਕਰੇਗਾ। ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਕੰਵ ਦੀ ਧੀ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਸ਼ਕੁੰਤਲਾ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣਕੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਕੰਵ, ਜੋ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਧਾਨ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਬੱਚੇ ਦੇ ਜਨਮ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਵਾਏ, ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਜਿਵੇਂ ਪੁੱਤਰ ਵੱਡਾ ਹੋਇਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੁਹਰਾਇਆ। ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕੀਤੇ ਗਏ। ਉਹ ਮੁੰਡਾ ਹਾਥੀ ਦੇ ਦੰਦਾਂ ਵਰਗੇ ਚਿੱਟੇ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲਾ, ਸਿੰਘ ਵਰਗਾ ਮਜਬੂਤ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਉੱਤੇ ਚੱਕਰ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਸੀ, ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ, ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਵਰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ—ਚੌੜੀ ਛਾਤੀ, ਤਾਕਤਵਰ, ਤੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀ। ਉਹ ਪੁੱਤਰ, ਦੇਵਪੁੱਤਰ ਵਰਗਾ, ਜਲਦੀ ਹੀ ਵੱਡਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਪਰ, ਕੰਵ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਦुष्यੰਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਨਹੀਂ ਬੁਲਾਇਆ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਪਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਸਰਮ ਦੀ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ। ਛੇ ਸਾਲ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਮੁੰਡਾ ਕੰਵ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਬਾਘ, ਸਿੰਘ, ਸੂਰ, ਭੇਡ, ਮਹਿਸ, ਅਤੇ ਰੀਛ—ਆਸ਼ਰਮ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ—ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ। ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ, ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੰਦਾ। ਉਹ ਰੁੱਖਾਂ ਤੇ ਚੜ੍ਹਦਾ, ਖੇਡਦਾ, ਦੌੜਦਾ, ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ, ਜਿੱਥੇ ਸਿੰਘ ਤੇ ਬਾਘਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਰਹਿੰਦੇ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੁੱਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਤੇ ਪਿਸਾਚ, ਜੋ ਉਸਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਸਨ, ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਦਿਤੀ ਦਾ ਇੱਕ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸੇ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਮਾਰਨ ਆਇਆ। ਜਦ ਉਹ ਆਇਆ, ਮੁੰਡਾ ਹੱਸਿਆ, ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ, ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ ਅਤੇ ਕੁਚਲਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।