ਸੁਰਗ ਦੀਆਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਮੇਨਕਾ, ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ ਹੈਂ; ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਉਪਕਾਰ ਕਰ, ਧਨਵੰਤਿ, ਅਤੇ ਸੁਣ ਕਿ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕੀ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਵੱਡਾ ਤਪस्वੀ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਭਿਆਨਕ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਤਪस्या ਮੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਡੋਲ ਰਹੀ ਹੈ। ਮੇਨਕਾ, ਇਹ ਕੰਮ ਤੇਰਾ ਹੈ: ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਪੱਕੀ ਨਿਸ਼ਚੈ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਤਪस्या ਵਿਘਨ ਪਾਉਣਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ। ਤੂੰ ਜਾ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਕਰ, ਤਾਂ ਕਿ ਉਹ ਮੇਰੀ ਸਥਿਤੀ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਨਾ ਦੇਵੇ; ਉਸ ਦੀ ਤਪस्या ਵਿਘਨਿਤ ਕਰ ਅਤੇ ਮੇਰਾ ਇਹ ਵੱਡਾ ਉਪਕਾਰ ਕਰ। ਆਪਣੀ ਸੁੰਦਰਤਾ, ਨੌਜਵਾਨੀ, ਮਿੱਠੇ ਹਾਵ-ਭਾਵ, ਮੁਸਕਾਨ ਤੇ ਬੋਲੀ ਨਾਲ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਕਰ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤਪस्या ਤੋਂ ਹਟਾ। ਉਹ ਵੱਡਾ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਰਿਸ਼ੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਕੋਲ ਵੱਡੀ ਤਪस्या ਹੈ ਤੇ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਤੁਰੰਤ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਪ੍ਰਭੂ ਵੀ ਉਸ ਬਾਰੇ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਤਪस्या ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਤੂੰ ਵੀ ਡਰਦੀ ਹੈਂ, ਫਿਰ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਨਾ ਡਰਾਂ? ਉਹ ਜਿਸ ਨੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਛੀਨ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਜੋ ਖ਼ਸ਼ਤ੍ਰੀ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬਣ ਗਿਆ। ਉਹ ਜਿਸ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਲਈ ਇੱਕ ਨਦੀ ਬਣਾਈ, ਜੋ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਕੌਸ਼ਿਕੀ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਔਖੇ ਥਾਂ 'ਤੇ, ਵੱਡੇ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਮਤੰਗਾ ਨੇ, ਜੋ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਬਣ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਆਸਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਅਕਾਲ ਆ ਗਿਆ, ਰਿਸ਼ੀ ਮੁੜ ਅਕਸ਼ਮਾ ਆਇਆ, ਅਤੇ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਪਾਰੇਤੀ ਰੱਖਿਆ। ਉਥੇ, ਖੁਸ਼ ਦਿਲ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਮਤੰਗਾ ਨੂੰ ਯਜਨ ਕਰਵਾਇਆ, ਅਤੇ ਤੂੰ, ਡਰ ਕਰਕੇ, ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਲਈ ਚਲੀ ਗਈ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ। ਉਸ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਹੋਰ ਸੰਸਾਰ ਰਚਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਤਾਰੇ ਹਨ; ਉਸ ਨੇ ਸ੍ਰਵਣ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਨਕਸ਼ਤਰਾਂ ਬਣਾਈਆਂ, ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੂ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਸੀ। ਕੌਸ਼ਿਕਾ, ਰਾਜਾ ਰਿਸ਼ੀ, ਕਿਵੇਂ ਇੱਕ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਯਜਨ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ? ਉਸ ਮਹਾਨ ਤਪस्वੀ ਨੇ ਹੋਰ ਯਜਨ ਦੇ ਅੰਗ ਬਣਾਏ ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੂ ਨੂੰ ਉਸ ਸਮੇਂ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਿਆ। ਮੈਂ ਉਸ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਡਰਦੀ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦੇ ਕੰਮ ਇਨ੍ਹਾਂ ਹਨ; ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤਾਂ ਕਿ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸਾੜ ਨਾ ਦੇਵੇ। ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਹ ਸੰਸਾਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਹਿਲਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਵੱਡੇ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਕਸ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਉਲਟ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ, ਇੱਕ ਔਰਤ, ਕਿਵੇਂ ਉਸ ਤਪਸਵੀ ਕੋਲ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹਾਂ, ਜੋ ਅਗਨਿ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜੀਤ ਲਿਆ ਹੈ? ਮੈਂ, ਇੱਕ ਔਰਤ, ਕਿਵੇਂ ਉਸ ਨੂੰ ਛੂ ਸਕਦੀ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਅਗਨਿ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸੂਰਜ, ਚੰਦ ਤੇ ਤਾਰੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਜੀਭ ਸਮਾਂ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ? ਯਮ, ਸੋਮਾ, ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਸਾਧਿਆ, ਵਿਸ਼ਵਦੇਵ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਵਾਲਖਿਲਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਹਨ—ਫਿਰ ਮੈਂ, ਇੱਕ ਔਰਤ, ਕਿਵੇਂ ਨਾ ਡਰਾਂ? ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਇਹ ਸਭ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਕੋਲ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹਾਂ? ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਬਾਰੇ ਸੋਚ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਕੰਮ ਕਰ ਸਕਾਂ। ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਵਾਇੁ ਦੇਵਤਾ ਮੈਨੂੰ ਉਥੇ ਖੇਡਣ ਲਈ ਵਾਸ ਦਿਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਕਾਮਦੇਵ, ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਇਸ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਮੇਰੀ ਮਦਦ ਕਰੇ। ਫਿਰ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਸੁਗੰਧਤ ਹਵਾ ਚਲੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ; ਸਾਰਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਮੇਨਕਾ ਕੌਸ਼ਿਕਾ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਦੇ ਕਹੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਮੇਨਕਾ ਨੂੰ ਆਉਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ; ਅਤੇ ਸਹੀ ਸਮੇਂ ਤੇ, ਮੇਨਕਾ ਵਾਇੁ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਈ। ਸੁੰਦਰ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਡਰਦੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਮੇਨਕਾ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਪस्या ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਸਾੜ ਦਿੱਤੇ ਸਨ, ਤੇ ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਮੇਨਕਾ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਖੇਡਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ; ਤੇ ਹਵਾ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਚੰਨ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਕਪੜਾ ਉਡਾ ਦਿੱਤਾ। ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਮੇਨਕਾ ਜਮੀਨ ਵੱਲ ਵਧੀ, ਆਪਣਾ ਕਪੜਾ ਲੈਣ ਲਈ, ਅਤੇ, ਲਜਾ ਨਾਲ ਹਵਾ ਨੂੰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਡਾਂਡਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਅੱਗੇ ਵਧੀ। ਰਾਜਾ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਅਗਨਿ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਮੇਨਕਾ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੀ ਕੋਈ ਖਾਮੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਔਖੇ ਹਾਲਾਤ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ। ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਮੇਨਕਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਕਪੜੇ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਤੇ ਘਬਰਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਉਮਰ ਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਰਨਣ ਤੋਂ ਪਰੇ ਸੀ, ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਗੁਣਾਂ ਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਇੱਛਾ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਮੇਨਕਾ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ। ਮੇਨਕਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਮੰਤ੍ਰਿਤ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਉਹ, ਨਿਰਦੋਸ਼, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ; ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਉਥੇ ਬਹੁਤ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਇਕੱਠੇ ਵਸਿਆ। ਇਕ ਦਿਨ ਵਾਂਗ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲ ਗੁਜ਼ਾਰ ਦਿੱਤੇ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਮਾਂ ਦਾ ਪਤਾ ਨਾ ਲੱਗਾ। ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੰਯਮ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਨੇ ਇੱਛਾ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਸੀ; ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਲੰਮੀ ਤਪस्या ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਤਪस्या ਖਤਮ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਭਟਕਾਵੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ; ਭਟਕਾਵੇ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਜੜੀਆਂ ਤੇ ਫਲ ਖਾਣ ਲੱਗਾ। ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਟਾਪੂ ਵਾਲੀ ਕੁਟੀ ਵਿੱਚ ਗਿਆ; ਮੇਨਕਾ, ਜੋ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ, ਨੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ। ਉਸ ਦੀ ਤਪस्या ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਤਾਕਤ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਅੱਜ ਮੈਂ ਉਹ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਸਮਝੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਤਪस्या ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ ਹੈ। "ਜਾਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ," ਕਹਿ ਕੇ, ਮੇਨਕਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਬਾਅਦ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਇੱਛਾ ਤੇ ਵਾਸਨਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਰਿਸ਼ੀ ਕੋਲ ਆਈ। ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਮੇਨਕਾ ਤੋਂ ਇੱਕ ਧੀ, ਸ਼ਕੁੰਤਲਾ, ਹਿਮਵਤ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਢਲਾਨ ਤੇ, ਮਾਲਿਨੀ ਨਦੀ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਉਤਪੰਨ ਕੀਤੀ। ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਬੱਚੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਸੁੰਦਰ ਵਿਛੋਣੇ 'ਤੇ ਪਈ ਸੀ; ਮੇਨਕਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਵਚਨ ਕਹੇ: "ਹੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਤੂੰ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਤਪस्या ਦੀ ਤਾਕਤ ਰੱਖਦੀ ਹੈਂ; ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਹੁਣ ਸੁਰਗ ਵਲ ਜਾ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਲਈ ਆਈ ਸੀ।