ਇੱਕ ਵੱਡਾ, ਪੱਥਰੀਲਾ ਜੰਗਲ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਢਲਾਨਾਂ 'ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿਆਪਕ ਸਨ, ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਉਸ ਉੱਤੇ ਖਿੜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਪਰ ਉਥੇ ਪਾਣੀ ਕਿਤੇ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਵੱਸਦਾ ਸੀ। ਇਹ ਜੰਗਲ ਕਈ ਯੋਜਨ ਤੱਕ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇਸ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਜੰਗਲੀ ਹਿਰਣ, ਸਿੰਘ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦਰਿੰਦਿਆਂ ਦੀ ਭਰਮਾਰ ਸੀ, ਉਥੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰਮੌਰ, ਮਹਾਰਾਜ ਦੁਸ਼ਯੰਤ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕਾਂ, ਸੈਨਾ ਅਤੇ ਰਥਾਂ ਸਮੇਤ ਦਾਖਲ ਹੋਏ। ਦੁਸ਼ਯੰਤ ਨੇ ਉਥੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਜਿਹੜੇ ਬਬਰ ਸ਼ੇਰ ਉਸ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਪਹੁੰਚ ਵਿੱਚ ਆਏ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੰਦੇ। ਜੋ ਜਾਨਵਰ ਦੂਰ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਉਹ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿੱਝ ਲੈਂਦੇ। ਕੁਝ ਜਾਨਵਰ ਜੋ ਨੇੜੇ ਆਉਂਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਕਰ ਦਿੰਦੇ। ਦੁਸ਼ਯੰਤ ਨੇ ਭਾਲਾ ਚਲਾਉਣ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਿਪੁੰਨਤਾ ਦਿਖਾਈ ਅਤੇ ਕਈ ਹਿਰਣ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ। ਗਦਾ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੀਣ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਨਿਰਭੀਕ ਹੋ ਕੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ, ਕਦੇ ਜਾਵਲਿਨ, ਕਦੇ ਤਲਵਾਰ, ਕਦੇ ਗਦਾ ਅਤੇ ਮੁਗਦਰ ਹਿਲਾਉਂਦੇ। ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਜਾਨਵਰਾਂ, ਪੰਛੀਆਂ ਅਤੇ ਯੁੱਧ ਦੇ ਇੱਛੁਕ ਸੂਰਮਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਹੋਏ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ। ਜਦ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਇਹ ਹਲਚਲ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਮਾਰੇ ਗਏ ਅਤੇ ਝੁੰਡ ਡਰ ਕੇ ਇਧਰ-ਉਧਰ ਭੱਜ ਪਏ। ਡਰ ਅਤੇ ਹੜਬੜਾਹਟ ਵਿੱਚ, ਹਿਰਣਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਕਦੇ ਕਦੇ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਦੇ, ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਕਮੀ ਕਰਕੇ, ਸੁੱਕੀਆਂ ਦਰਿਆਵਾਂ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਏ। ਥਕਾਵਟ ਅਤੇ ਭੁੱਖ-ਤਿੱਖ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਜਾਨਵਰ ਜਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਕੁਝ ਜਾਨਵਰ ਉਥੇ ਮਨੁੱਖ-ਸ਼ੇਰਾਂ ਵਾਂਗ ਭੁੱਖਿਆਂ ਨੇ ਖਾ ਲਏ, ਤੇ ਕੁਝ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਰਗੜ ਕੇ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਬਚਾਉਂਦੇ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਮਾਸ ਪਕਾ ਕੇ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੇਕ ਕੇ ਖਾਂਦੇ। ਉਥੇ ਕੁਝ ਮੱਤਵਾਲੇ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਾਥੀ, ਜਿਹੜੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਗਏ, ਡਰ ਕੇ ਆਪਣੀ ਸੁੰਡ ਅੰਦਰ ਕਰਦੇ, ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭੱਜਦੇ ਹੋਏ, ਮਲ ਅਤੇ ਪਿਸ਼ਾਬ ਛੱਡਦੇ ਤੇ ਖੂਨ ਵਗਾਉਂਦੇ। ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਜੰਗਲੀ, ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨੇ ਕਈ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਜੰਗਲ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਵਾਂਗ ਬੱਦਲ ਛਾ ਗਏ, ਉਹ ਜੰਗਲ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਪਰ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੁਸ਼ਯੰਤ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾ ਚੁੱਕਾ ਸੀ। ਇੰਝ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਜਾਨਵਰ ਮਾਰ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਸੈਨਾ ਤੇ ਰਥਾਂ ਸਮੇਤ, ਦੁਸ਼ਯੰਤ ਨੇ ਉਥੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਜੰਗਲ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਘਣੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਸੀ ਅਤੇ ਜਿੱਥੇ ਸਿੱਧ ਤੇ ਚਾਰਣ ਆਉਂਦੇ-ਜਾਂਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਦਿਆਂ-ਕਰਦਿਆਂ, ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਦੋ ਯੋਜਨ ਦੂਰ, ਇਸ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਤੱਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜਦੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਇਕ ਹੋਰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਹੁਣ ਉਹ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਇਕੱਲਾ, ਭੁੱਖ, ਤਿੱਖ ਅਤੇ ਥਕਾਵਟ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਅੰਤ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਉੱਥੋਂ ਅੱਗੇ ਵਧ ਕੇ, ਉਹ ਇੱਕ ਵੱਡੀ, ਸੁੰਨੀ ਥਾਂ ਤੇ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਉਹਥੋਂ ਵੀ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਇੱਕ ਐਸਾ ਸਥਾਨ ਵੇਖਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਵਧੀਆ ਆਸ਼ਰਮ ਸਨ, ਜੋ ਮਨ ਨੂੰ ਆਨੰਦਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸੁਹਾਵਣੇ ਲੱਗਦੇ। ਠੰਢੀਆਂ ਹਵਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਇੱਕ ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਲਦੇ ਦਰੱਖਤ ਅਤੇ ਹਰੇ-ਭਰੇ ਚਰਾਗਾਹ ਸਨ। ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸੀ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ, ਕੋਇਲਾਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਅਤੇ ਝਿੰਗਰਾਂ ਦੀਆਂ ਘੁੰਘਰੂਆਂ ਵਾਂਗ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉੱਥੇ ਫੈਲਾਅ ਵਾਲੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਵਾਲੇ ਦਰੱਖਤ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਛਾਂ ਬਹੁਤ ਸੁਹਾਵਣੀ ਸੀ, ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਮੰਡਲਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਜੰਗਲ ਅਦਭੁਤ ਸੋਭਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਦਰੱਖਤ ਨਾ ਫੁੱਲ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਸੀ, ਨਾ ਫਲ ਤੋਂ, ਨਾ ਹੀ ਕਾਂਟਿਆਂ ਤੋਂ। ਨਾ ਹੀ ਉਥੇ ਕੋਈ ਦਰੱਖਤ ਸੀ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦਾ ਝੁੰਡ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਤ, ਉਹ ਜੰਗਲ ਹਰ ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ ਖਿੜਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਮਿੱਠੀ ਛਾਂ ਦਿੰਦੇ। ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਉਸ ਸੁਹਾਵਣੇ, ਉੱਤਮ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਜਿੱਥੇ ਹਵਾ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਖੇਡ ਰਹੀ ਸੀ। ਉੱਥੇ ਦਰੱਖਤ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਅਦਭੁਤ ਵਰਖਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਛੂਹ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਗੂੰਜ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਦਰੱਖਤ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁੰਦਰ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਰੰਗੀਨ ਹੋਏ, ਨਰਮ ਟਾਹਣੀਆਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਭਾਰ ਨਾਲ ਝੁਕ ਗਈਆਂ ਸਨ, ਜਿੱਥੇ ਪੰਛੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਮਧੁ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀਆਂ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਉਥੇ ਮਿੱਠਾ ਗੀਤ ਗਾਂਦੀਆਂ, ਨਰਮ ਟਾਹਣੀਆਂ 'ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਭਾਰ ਹੇਠਾਂ। ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ ਰਾਜਾ ਗਿਆ, ਉਥੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰ, ਲਤਾਵਾਂ ਦੇ ਬਾਵਰਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੇ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀਆਂ ਖਿੜੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਰਹੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਮਹਾਂ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਝੰਡੇ ਲਹਿਰਾ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਉਹ ਜੰਗਲ ਸਿੱਧਾਂ, ਚਾਰਣਾਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ, ਮੱਤਵਾਲੇ ਬਾਂਦਰਾਂ ਤੇ ਕਿੰਨਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਠੰਢੀ, ਸੁਗੰਧਤ ਹਵਾ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨਾਲ, ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਐਸੀਆਂ ਖੂਬੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸੁਹਾਵਣੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਕੰਢੇ ਨਾਲ, ਝੰਡਿਆਂ ਵਾਂਗ ਉੱਚੇ ਹੋਏ ਸੀ। ਜਦ ਉਹ ਰਾਜਾ, ਖੁਸ਼ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਜੰਗਲ ਤੱਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਮਨੋਹਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਆਸ਼ਰਮ ਵੇਖਿਆ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ, ਯਜਨ ਅੱਗ ਨਾਲ ਪ੍ਰਜਵਲਿਤ, ਉਹ ਅਤੁੱਲ ਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਆਸ਼ਰਮ ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਤ ਹੋਇਆ। ਉਥੇ ਤਪਸਵੀ, ਵਾਲਖਿਲਿਆ, ਸਾਧੂਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਤੇ ਕਈ ਯਜਨ-ਵੇਦੀਆਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਸਜਾਵਟਾਂ ਨਾਲ ਸਨ। ਉਹ ਆਸ਼ਰਮ ਉੱਚੇ ਤੇ ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਚਹੁੰਫੇ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ। ਨੇੜੇ ਹੀ ਇੱਕ pavittar ਨਦੀ ਵਗ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਪਾਣੀ ਮਿੱਠਾ ਤੇ ਸੁਹਾਵਣਾ ਸੀ। ਇਹ ਆਸ਼ਰਮ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਜਾਨਵਰਾਂ ਤੇ ਝੁੰਡਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਦੇਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਹ ਅਤੁੱਲ ਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਆਸ਼ਰਮ, ਜੋ ਦੇਵਲੋਕ ਵਰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਨੋਹਰ ਸੀ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਗੇ ਵਧ ਕੇ ਦੇਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਨਦੀ ਵੀ ਵੇਖੀ, ਜੋ ਆਸ਼ਰਮ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੋਈ ਸੀ, pavittar ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਮਾਂ ਵਾਂਗ ਖੜੀ ਸੀ।