ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਦੁਸ਼ਯੰਤ ਆਪਣੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਜਥੇ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧੇ, ਮਹਲਾਂ ਦੀਆਂ ਉੱਚੀਆਂ ਮਿਨਾਰਾਂ ਉੱਤੇ ਖੜੀਆਂ ਰਾਜਸੀ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜਗਮਗਾਹਟ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਔਰਤਾਂ, ਜੋ ਮਹਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਿਹਾਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਉਹ ਰਾਜਾ ਦੁਸ਼ਯੰਤ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਬਲਵਾਨ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਵੈਰੀ ਹਾਥੀਓਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵਜਰਧਾਰੀ ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਕੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਕਹਿ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, "ਇਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਹੈ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵਾਸੁ ਵਾਂਗ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਕਿਸੇ ਨੇ ਵੀ ਇਸਦੇ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਵੈਰੀ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ।" ਉਹ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੁਸ਼ਯੰਤ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਵਿੱਚ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲ ਵਰਸਾਏ ਅਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ, ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫਤ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸ਼ਿਕਾਰ ਲਈ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਨਿਕਲ ਪਿਆ। ਉਹ ਮਸਤ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਨਿਕਲਿਆ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਖ਼ਤਰੀ, ਵੈਸ਼ ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪੈ ਗਏ। ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅਲਵਿਦਾ ਕਿਹਾ, ਉਸ ਦੀ ਜਿੱਤ ਲਈ ਅਸੀਸਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਅਤੇ ਕਈ ਦੂਰ ਤੱਕ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਚੱਲੇ। ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਉਹ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਗਏ। ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਇਸ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਗਰੁੜ ਵਾਂਗ ਰਥ ਉੱਤੇ, ਆਪਣੀ ਧੁਨੀ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਤੱਕ ਗੂੰਜ ਪਾ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਰਸਤੇ ਵਿਚ ਨੰਦਨ ਵਾਂਗ ਸੁੰਦਰ ਜੰਗਲ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਬਿਲਵ, ਅਰਕ ਅਤੇ ਖਦੀਰ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਕਪੀਠ, ਧਾਵਾ ਆਦਿ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਭੀੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਜੰਗਲ ਪਹਾੜੀਆਂ, ਧੁੱਪ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ, ਸੁੱਕਾ ਤੇ ਬਿਨਾ ਲੋਕਾਂ ਦੇ, ਕਈ ਯੋਜਨ ਤੱਕ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਹਿੰਸਕ ਹਿਰਣ, ਸਿੰਘ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਵੱਸਦੇ ਸਨ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਦੁਸ਼ਯੰਤ, ਆਪਣੇ ਸੇਵਕਾਂ, ਫੌਜ ਅਤੇ ਰਥਾਂ ਸਮੇਤ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਉੱਥੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਜਿਹੜੇ ਸ਼ੇਰ ਉਸਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਜਦ ਵਿੱਚ ਆਏ, ਉਹ ਉਸ ਨੇ ਮਾਰ ਸੁੱਟੇ। ਕੁਝ ਦੂਰ ਖੜੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਉਸ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜੋ ਜਾਨਵਰ ਨੇੜੇ ਆ ਗਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਵਧਾ ਦਿੱਤਾ। ਭਾਲਿਆਂ ਦੇ ਕਲਾ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਕੁਝ ਹਿਰਣਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ। ਗਦਾ ਚਲਾਉਣ ਦੇ ਵਿਦਵਾਨ, ਦੁਸ਼ਯੰਤ ਨੇ ਬੇਹੱਦ ਜੁਝਾਰੂਤਾ ਨਾਲ ਜਾਵਲਿਨ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਗਦਾਵਾਂ ਤੇ ਮੁਗਦਰ ਹਿਲਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਿਆ। ਉੱਥੇ ਉਹ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ, ਪੰਛੀਆਂ ਅਤੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਫਿਰਿਆ। ਜਦ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਹਾਹਾਕਾਰ ਮਚ ਗਿਆ, ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਆਪਣੇ ਨੇਤਾਵਾਂ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਤੇ ਭੱਜ ਗਏ। ਹਿਰਣਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ, ਡਰ ਅਤੇ ਘਬਰਾਹਟ ਨਾਲ, ਸੁੱਕੀਆਂ ਦਰਿਆਵਾਂ ਵੱਲ ਦੌੜੇ, ਪਾਣੀ ਦੀ ਘਾਟ ਕਾਰਨ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਥੱਕ ਗਏ, ਉਹ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਭੁੱਖ ਅਤੇ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਥੱਕੇ ਹੋਏ, ਜਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਕੁਝ ਉੱਥੇ ਮਨੁੱਖ-ਸ਼ੇਰਾਂ ਵਾਂਗ ਭੁੱਖੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਖਾ ਲਏ, ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਰਗੜ ਕੇ ਅੱਗ ਜਗਾ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਜੀਊਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਮਾਸ ਪਕਾ ਕੇ, ਸੌਂਕ ਕੇ ਖਾਂਦੇ ਸਨ। ਉੱਥੇ ਕੁਝ ਮਸਤ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਹਾਥੀ, ਜਿਹੜੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਗਏ, ਡਰ ਕੇ ਆਪਣੀਆਂ ਸੁੰਡਾਂ ਅੰਦਰ ਕਰਦੇ, ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਭੱਜ ਗਏ, ਮਲ ਅਤੇ ਪਿਸ਼ਾਬ ਕਰਦੇ, ਖੂਨ ਵਗਾਉਂਦੇ ਹੋਏ। ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਕੁਝ ਜੰਗਲੀ ਹਾਥੀਆਂ ਨੇ ਕਈ ਮਨੁੱਖ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ, ਪਾਣੀ ਦੀ ਬੂੰਦ ਵਰਗੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਢੱਕ ਗਿਆ। ਜਾਨਵਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਜੰਗਲ, ਜਿਸਦੇ ਨੇਤਾ ਰਾਜਾ ਦੁਸ਼ਯੰਤ ਨੇ ਮਾਰ ਸੁੱਟੇ, ਚਮਕ ਉਠਿਆ। ਇੰਝ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਜਾਨਵਰ ਮਾਰ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਅਤੇ ਰਥਾਂ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਜੰਗਲ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਘਣੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਸਿੱਧ ਅਤੇ ਚਾਰਣ ਆਉਂਦੇ-ਜਾਂਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਜੰਗਲ, ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਦੋ ਯੋਜਨ ਦੂਰ, ਜਿੱਥੇ ਰਾਜਾ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦਾ-ਕਰਦਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਥੱਕਿਆ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਾਨਵਰਾਂ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜਾਇਆ ਤੇ ਹੋਰ ਇੱਕ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਹੁਣ ਉਹ ਇਕੱਲਾ, ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਭੁੱਖ, ਪਿਆਸ ਅਤੇ ਥਕਾਵਟ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਅੰਤ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਵੱਡਾ ਸੁੰਨਾ ਖੇਤਰ ਸੀ। ਉਸ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਵਧ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਇੱਕ ਐਸਾ ਸਥਾਨ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਵਧੀਆ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਮਨ ਨੂੰ ਭਾਉਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣਾ। ਠੰਢੀ ਹਵਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਇੱਕ ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਲਦੇ ਰੁੱਖ ਅਤੇ ਹਰੀ-ਹਰੀ ਘਾਹ ਦੀਆਂ ਬਰਖਾਂ ਸਨ। ਉਹ ਜੰਗਲ ਵੱਡਾ ਸੀ, ਮਿੱਠੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਕੋਇਲਾਂ ਦੀਆਂ ਪੁਕਾਰਾਂ ਅਤੇ ਝੀੰਗਰਾਂ ਦੀਆਂ ਰਾਗਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ। ਫੈਲੇ ਹੋਏ ਰੁੱਖ, ਸੁਹਾਵਣੀ ਛਾਂ, ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਅਤਿ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਰੁੱਖ ਨਾ ਫੁੱਲ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਸੀ, ਨਾ ਫਲ ਜਾਂ ਕੰਟਿਆਂ ਤੋਂ; ਕੋਈ ਰੁੱਖ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਅਤੇ ਬੇਅੰਤ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਹਰ ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ ਖਿੜਦੇ ਰੁੱਖ, ਸੁਹਾਵਣੀ ਛਾਂ ਦਿੰਦੇ ਸਨ। ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ, ਉਸ ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਜਿੱਥੇ ਹਵਾ ਫੁੱਲਦਾਰ ਟਾਹਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਖੇਡ ਰਹੀ ਸੀ। ਉੱਥੇ ਰੁੱਖ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਅਚੰਭਤ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ; ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਛੂਹ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਗੂੰਜ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉੱਥੇ ਦੇ ਰੁੱਖ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਰੰਗੀਨ ਹੋਏ, ਨਰਮ ਟਾਹਣੀਆਂ ਉੱਤੇ, ਜੋ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਭਾਰ ਨਾਲ ਝੁਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਪੰਛੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ। ਮਧੁ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀਆਂ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਉੱਥੇ ਮਿੱਠੇ ਸੁਰ ਗਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਜਿੱਥੇ ਨਰਮ ਟਾਹਣੀਆਂ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਝੁਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਕਈ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰ, ਲਤਾਵਾਂ ਦੇ ਬਾਵਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਮਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸੀ; ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਉਜਲੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਜਿੱਥੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਫੁੱਲਦਾਰ ਟਾਹਣੀਆਂ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਲਿਪਟੀ ਹੋਈਆਂ, ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੇ ਝੰਡਿਆਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੀਆਂ, ਜੰਗਲ ਦੀ ਸੋਭਾ ਵਧਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।