ਪੌਰਵ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਦushyant ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਤੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਾ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਦੇ ਚਾਰੇ ਪਾਸਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਚੌਥੇ ਹਿੱਸੇ ਦਾ ਭੋਗ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈਆਂ ਧਰਤੀਆਂ ਵੀ ਉਸਦੇ ਅਧੀਨ ਸਨ। ਦushyant ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਕਰਕੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਤੱਕ ਦੇ ਖੇਤਰਾਂ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕੀਤਾ, ਜਿਥੇ ਚਾਰ ਵਰਨਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵੱਸਦੇ ਸਨ। ਉਸਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਨਾ ਤਾਂ ਜਾਤੀਆਂ ਦੀ ਮਿਲਾਵਟ ਸੀ, ਨਾ ਹੀ ਕਿਸੇ ਨੇ ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਨੂੰ ਅਣਡਿੱਠਾ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਬੁਰਾ ਕੰਮ ਕਰਦਾ। ਲੋਕ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਹਿੰਦੇ, ਆਪਣੇ ਕਰਤਵਾਂ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਂਦੇ, ਅਤੇ ਉਸ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਤੇ ਧਨ ਦੋਵੇਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ। ਨਾ ਤਾਂ ਚੋਰਾਂ ਦਾ ਡਰ ਸੀ, ਨਾ ਭੁੱਖ ਦਾ, ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਰੋਗਾਂ ਦਾ ਕੋਈ ਖ਼ਤਰਾ। ਹਰ ਵਰਗ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਕਰਤਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਸੀ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਡਰ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ ਦੀ ਸਰਣ ਆ ਗਏ ਸਨ। ਮੌਸਮ ਅਨੁਸਾਰ ਬੱਦਲ ਵਰ੍ਹਦੇ, ਫਸਲਾਂ ਸੁਆਦ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੁੰਦੀਆਂ, ਧਰਤੀ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਅਤੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਣੇ ਕਰਤਵਾਂ ਵਿਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਰਾਜਾ ਆਪ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਨੌਜਵਾਨ, ਤੇ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਵਜਰ ਵਰਗਾ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿਚ ਲੰਘਾ ਸਕਦਾ ਸੀ ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਰ ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਉਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ। ਹਾਥੀ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਬੈਠਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਵਰਗਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ। ਉਸਦੀ ਸਥਿਰਤਾ ਸਮੁੰਦਰ ਵਰਗੀ, ਧੀਰਜ ਧਰਤੀ ਵਰਗੀ, ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਵੱਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਜਿਸਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਤੇ ਰਾਜ ਸੁਖੀ-ਸਮ੍ਰਿੱਧ ਸਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਪ੍ਰਜਾ ਨੂੰ ਧਰਮਮਈ ਆਚਰਨ ਵੱਲ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਜਨਮੇਜਯ ਨੇ ਇੱਛਾ ਜਤਾਈ ਕਿ ਉਹ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਭਾਰਤ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਅਤੇ ਕਰਤੂਤਾਂ, ਅਤੇ ਸ਼ਕੁੰਤਲਾ ਦੇ ਜਨਮ ਬਾਰੇ, ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਸੁਣੇ। ਉਸ ਨੇ ਆਰਜ਼ੂ ਕੀਤੀ ਕਿ ਸ਼ਕੁੰਤਲਾ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਦushyant ਨੇ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਇਹ ਵੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਜਾਣੇ। ਉਹ ਸਾਰਾ ਵਰਤਾਂਤ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਦushyant ਆਪਣੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਚਤੁਰੰਗੀਣੀ ਫੌਜ—ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨਾਲ—ਘਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਤਲਵਾਰਾਂ, ਭਾਲਿਆਂ, ਗਦਾਂ, ਮੁਸਲਾਂ, ਲੰਬੇ ਭਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਜਵਲੀਨਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਯੋਧੇ ਸਨ। ਸ਼ੇਰਾਂ ਵਾਂਗ ਨਾਅਰੇ, ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਨਗਾੜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ, ਰਥਾਂ ਦੇ ਪਹੀਏਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਅਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀਆਂ ਗੱਜਣੀਆਂ ਨਾਲ ਆਸਮਾਨ ਗੂੰਜ ਉਠਿਆ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰ ਫੜੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾਏ ਮਨੁੱਖ, ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਹਿਨ੍ਹਿਨਾਹਟ, ਸਿਟੀਆਂ ਤੇ ਤਾਲੀਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਮਿਲ ਕੇ ਇੱਕ ਅਲੱਗ ਹੀ ਰੌਲਾ ਪੈਦਾ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉੱਚੇ ਮਹਲਾਂ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ, ਜਿਹੜੇ ਰਾਜਸੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ, ਰਾਜੇ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਦੇਖੀ। ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਇੰਦਰ ਸਮਾਨ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਵਿੱਖਿਆ। ਉਹ ਸੋਚਦੀਆਂ, "ਇਹ ਤਾਂ ਵੱਜਰਧਾਰੀ ਹੈ, ਇਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਵਾਸੂ ਵਰਗਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ।" ਉਹ ਆਖਦੀਆਂ, "ਜੋ ਇਸਦੇ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਂਦੇ, ਉਹ ਮੁਕਾਬਲਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ।" ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲ ਵਰਸਾਏ, ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਉਸਦੀ ਸਲਾਹਣਾ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਦushyant, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਰਗਾ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਚਿੱਤ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਕਾਰ ਲਈ ਨਿਕਲਿਆ। ਚਾਰੇ ਵਰਨਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ, ਉਸਨੂੰ ਸ਼ੁਭਕਾਮਨਾਵਾਂ ਦਿੰਦਿਆਂ, ਜਿੱਤ ਦੀ ਦਾਤ ਮੰਗਦੇ। ਸ਼ਹਿਰ ਤੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਲੋਕ ਵੀ ਦੂਰ ਤੱਕ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਗਏ, ਫਿਰ ਰਾਜੇ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਗਏ। ਫਿਰ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਗਰੁੜ ਵਰਗੇ ਰਥ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੀ ਧੁਨੀ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਗੂੰਜਾ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਨੰਦਨ ਵਨ ਵਰਗਾ ਇੱਕ ਜੰਗਲ ਦੇਖਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਬਿਲਵ, ਅਰਕ, ਖਦੀਰ, ਕਪਿੱਥ ਤੇ ਧਾਵ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਸਨ। ਉਹ ਜੰਗਲ ਪਹਾੜੀ ਢਲਾਨਾਂ, ਧੁੱਪ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ, ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਖਾਲੀ, ਮਨੁੱਖ ਰਹਿਤ ਤੇ ਕਈ ਯੋਜਨ ਤੱਕ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਜੰਗਲ, ਜਿੱਥੇ ਤਿੱਖੇ ਹਿਰਣ, ਸ਼ੇਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਰਹਿੰਦੇ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕਾਂ, ਫੌਜ ਤੇ ਵਾਹਨਾਂ ਨਾਲ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਦushyant ਉਥੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ; ਜਿਹੜੇ ਸ਼ੇਰ ਉਸਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਜਦ ਵਿੱਚ ਆਏ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਜੋ ਦੂਰ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਨੇੜੇ ਆਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ, ਤੇ ਜੋ ਹਿਰਣ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਭਾਲੇ ਨਾਲ ਵਧਾਇਆ। ਗਦਾ ਦੇ ਵਿਦਵਾਨ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਬੇਹੱਦ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਜਵਲੀਨ, ਤਲਵਾਰ, ਗਦਾ ਤੇ ਮੁਸਲਾਂ ਹਿਲਾਉਂਦਾ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ। ਉਥੇ, ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਯੋਧੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਦੇ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਉਪਦ੍ਰਵ ਮਚਾ ਦਿੱਤਾ। ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਆਪਣੇ ਨੇਤਾਵਾਂ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਕਰਕੇ ਭੱਜ ਪਏ। ਹਿਰਣਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ, ਘਬਰਾਹਟ ਨਾਲ ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਦੇ, ਸੁੱਕੀ ਨਦੀਆਂ ਵੱਲ ਗਏ, ਪਰ ਪਾਣੀ ਦੀ ਘਾਟ ਨਾਲ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਏ। ਥਕਾਵਟ ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਦushyant ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਲ, ਨਿਆਇਕ ਰਾਜ ਤੇ ਸ਼ੌਰਿਆ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਪਣਾ ਪ੍ਰਤਾਪ ਫੈਲਾਇਆ।