ਹੇ ਰਾਜਨ, ਸ਼ੀਬੀ ਦੇ ਅਤੁੱਲ ਮਨ ਵਿਚ ਦਾਨ, ਤਪ, ਸਚਾਈ, ਧਰਮ, ਲਾਜ, ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ, ਮਾਫੀ, ਕੋਮਲਤਾ ਅਤੇ ਕਰਮ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ—ਇਹ ਅਣਗਿਣਤ ਗੁਣ ਵੱਸਦੇ ਸਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਗੁਣਾਂ ਕਰਕੇ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਲਾਜਵਾਨ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਕਰਕੇ, ਸ਼ੀਬੀ ਸਾਨੂੰ ਵੀ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਰਥ-ਯਾਤਰਾ ਵਿਚ ਅੱਗੇ ਵਧ ਗਿਆ। ਇਸ ਉੱਚਤਮ ਆਚਰਨ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਮੈਂ, ਯਯਾਤੀ, ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ—ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਕਿੱਥੋਂ ਆਇਆ ਹੈਂ, ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ ਕੌਣ ਹੈ? ਜੋ ਤੂੰ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਨਾ ਕਿਸੇ ਕਸ਼ਤਰੀਏ ਨੇ ਕੀਤਾ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ। ਮੈਂ ਆਪ ਯਯਾਤੀ ਹਾਂ, ਨਹੁਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਪੁਰੁ ਦਾ ਪਿਤਾ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਗੁਪਤ ਗੱਲ ਖੁੱਲ੍ਹ ਕੇ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ—ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਨਾਨਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਜਿੱਤ ਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਫਿਰ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਮੈਂ ਸੌ ਸੁਧ-ਨਸਲ ਦੇ ਘੋੜੇ ਦਾਨ ਕੀਤੇ; ਜਿਸ ਨਾਲ ਦੇਵਤੇ ਪੁੰਨ ਦੇ ਭਾਗੀ ਹੋਏ। ਮੈਂ ਰਥਾਂ, ਗਾਊਆਂ, ਸੋਨਾ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਖਜ਼ਾਨਿਆਂ ਸਮੇਤ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ ਮੈਂ ਦਸ ਕਰੋੜ ਗਾਊਆਂ ਵੀ ਦਾਨ ਕੀਤੀਆਂ। ਮੇਰੀ ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਹੀ ਅਸਮਾਨ-ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਜਲਣ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਮੇਰਾ ਕੋਈ ਬੋਲ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਗੁਣਵਾਨ ਸਦਾ ਸੱਚ ਦੀ ਹੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਆਸ਼ਟਕਾ, ਪ੍ਰਤਾਰਦਨਾ ਅਤੇ ਉਸ਼ਦਸ਼ਵੀ ਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਸੱਚ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਰਿਸ਼ੀ ਅਤੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਸੱਚ ਨੂੰ ਮਾਣਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਮੇਰਾ ਨਿਸ਼ਚਯ ਹੈ। ਸਾਡੀ ਵਿਚੋਂ ਜੋ ਕੋਈ ਅਸਲੀਅਤ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ, ਬਿਨਾ ਵੈਰ ਦੇ, ਅੱਗੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸੇ, ਉਹ ਸਾਡੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਪੋਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾਇਆ ਗਿਆ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉੱਤਮ ਕਰਮ ਕਰਕੇ, ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲਿਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਕਰਤੂਤਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ, ਯਯਾਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਪੁਰੁ ਦੀ, ਜੋ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਸੁਣ। ਜਨਮੇਜਯ, ਦੁਸ਼ਯੰਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ, ਭਾਰਤ ਰਾਜਾ ਕਿਵੇਂ ਜੰਮਿਆ, ਇਹ ਵੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸੁਣ। ਪੁਰੁ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵਾਘ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਸਦਾ ਧਰਮ ਦੇ ਪੱਕੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ, ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸਨ। ਪੁਰੁ ਤੋਂ, ਉਸ ਦੀ ਰਾਣੀ ਪੌਸ਼ਟਿਆ ਰਾਹੀਂ ਤਿੰਨ ਮਹਾਨ ਪੁੱਤਰ—ਪ੍ਰਵੀਰ, ਇਸ਼ਵਰ ਤੇ ਰੌਦ੍ਰਸ਼ਵ—ਜੰਮੇ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਸਨ। ਪ੍ਰਵੀਰ ਤੋਂ ਵੰਸ਼ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ। ਪ੍ਰਵੀਰ ਤੋਂ ਸ਼ੂਰਸੇਨੀ ਦੀ ਪੁੱਤਰੀ ਰਾਹੀਂ ਮਨਸਯੁ ਜੰਮਿਆ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਤੇ ਕਮਲ-ਨੇਤਰ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਮਨਸਯੁ ਤੋਂ ਸੌਵੀਰਾ ਰਾਜੇ ਦੀ ਧੀ ਰਾਹੀਂ ਤਿੰਨ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ—ਸ਼ਕਤ, ਸੰਮਹਨਨ ਤੇ ਵਾਗਮੀ—ਸਭ ਮਹਾਨ ਰਥੀ। ਰੌਦ੍ਰਸ਼ਵ ਨੂੰ ਅਪਸਰਾ ਮਿਸ਼ਰਕੇਸ਼ੀ ਰਾਹੀਂ ਦਸ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਅਨਵਗਭਾਨੂ ਤੋਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ—ਸਭ ਮਹਾਨ ਧਨੁਰਧਾਰੀ। ਉਹ ਸਭ ਯਜਮਾਨ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਵੰਸ਼ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਬਹੁਤ ਵਿਦਵਾਨ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਤੇ ਧਰਮ-ਨਿਸ਼ਠ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਰਿਚੇਯੁ, ਕਕਸ਼ਿਯੁ, ਕ੍ਰਿਕਨੇਯੁ, ਸਥੰਡੀਲੇਯੁ, ਵਨੇਯੁ, ਜਲੇਯੁ, ਤੇਜੇਯੁ, ਸਤ੍ਯੇਯੁ, ਧਰਮੇਯੁ, ਸਨਾਤੇਯੁ ਤੇ ਦਸਵਾਂ ਦੇਵਵਿਕ੍ਰਮ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਅਨਧ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿਦਵਾਨ ਸੀ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਇਕਲੌਤਾ ਰਾਜਾ ਬਣਿਆ। ਰਿਚੇਯੁ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਸੀ। ਅਨਧ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਮਤਿਨਾਰ ਰਾਜਾ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਰਾਜਸੂਯ ਤੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਕੀਤੇ ਤੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਹੋਇਆ। ਮਤਿਨਾਰ ਦੇ ਚਾਰ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ—ਤੰਸੁ, ਮਹਾਨਤੀ, ਰਥੋ ਤੇ ਦੁ੍ਰਹਯੁ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਤੰਸੁ ਨੇ ਪੌਰਵ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਟਿਕਾਇਆ, ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਤੇ ਧਰਤੀ ਜਿੱਤੀ। ਤੰਸੁ ਤੋਂ ਇਲੀਨਾ ਜੰਮਿਆ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਇਲੀਨਾ ਨੇ ਰਥਾਂਤਰਾ ਰਾਹੀਂ ਪੰਜ ਪੁੱਤਰ ਜੰਮਾਏ—ਦੁਸ਼ਯੰਤ ਤੇ ਹੋਰ ਰਾਜੇ। ਦੁਸ਼ਯੰਤ, ਸ਼ੂਰਭੀਮ, ਪ੍ਰਾਵਾਸੁ ਤੇ ਵਸੁਮਾਨ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਦੁਸ਼ਯੰਤ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਰਾਜਾ ਬਣਿਆ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿਚ ਅਜੇਯ ਸੀ। ਦੁਸ਼ਯੰਤ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਣਾ ਤੋਂ ਜਨਮੇਜਯ ਜੰਮਿਆ। ਸ਼ਕੁੰਤਲਾ ਤੋਂ ਦੁਸ਼ਯੰਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਭਾਰਤ ਜੰਮਿਆ। ਇਸ ਲਈ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਮਹਾਨ ਖ਼ਿਆਤੀ ਚਹੁੰ-ਦਿਸ਼ਾ ਫੈਲ ਗਈ। ਹੁਣ, ਹੇ ਮਹਾਨ, ਮੈਂ ਭਾਰਤ ਮਹਾਨਾਤਮਾ ਦੇ ਜਨਮ ਤੇ ਕਰਤੂਤਾਂ, ਅਤੇ ਸੁਸ਼ਰੂਸ਼ਾ ਦੇ ਵੀ, ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਦੱਸੋ। ਪੌਰਵਾਂ ਵਿਚ ਇਕ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਦੁਸ਼ਯੰਤ, ਜੋ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸਿਆਂ ਦੀ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਦੇ ਚੌਥੇ ਹਿੱਸੇ ਤੇ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ-ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਦੇਸ਼ਾਂ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਕੇ, ਮਲੇਛਾਂ ਦੀ ਸੀਮਾ ਤੱਕ, ਸਮੁੰਦਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦੇ ਚਾਰੇ ਵਰਣਾਂ ਦੇ ਦੇਸ਼ਾਂ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿਚ ਨਾ ਜਾਤੀਆਂ ਦਾ ਮਿਲਾਪ ਸੀ, ਨਾ ਕੋਈ ਖੇਤੀ ਨੂੰ ਛੱਡਦਾ, ਨਾ ਕੋਈ ਬੁਰਾ ਕਰਮ ਕਰਦਾ। ਲੋਕ ਧਰਮ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਹਿੰਦੇ, ਕਰਤਵ-ਨਿਸ਼ਠ ਰਹਿ ਕੇ ਧਰਮ ਤੇ ਧਨ ਦੋਵੇਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ। ਉਸ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿਚ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਚੋਰਾਂ ਦਾ ਡਰ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਨਾ ਭੁੱਖ ਦਾ, ਨਾ ਰੋਗ ਦਾ। ਸਾਰੇ ਵਰਣ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਕਰਤਵ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਹਿੰਦੇ, ਕਿਸੇ ਵਲੋਂ ਭੀ ਡਰ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਮੌਸਮ ਅਨੁਸਾਰ ਵਰਖਾ ਹੁੰਦੀ, ਫਸਲਾਂ ਸੁਆਦਦਾਰ ਹੁੰਦੀਆਂ, ਧਰਤੀ ਰਤਨਾਂ ਤੇ ਗਾਊਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਣੇ ਕਰਤਵਾਂ ਵਿਚ ਲਗੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਰਾਜਾ ਆਪ ਜਵਾਨ, ਵਜਰ-ਸਮਾਨ ਤਨ ਵਾਲਾ, ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿਚ ਲੈ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਚੌਰਾਹਿਆਂ ਉੱਤੇ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਹਰ ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਉਣ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੌਰਵਾਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ, ਧਰਮ, ਸ਼ਕਤੀ, ਤੇ ਉੱਤਮ ਆਚਰਨ ਦੀ ਪਰੰਪਰਾਵਾਰਤਾ ਚਲਦੀ ਆਈ, ਜਿਸ ਨੇ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਚਹੁੰ-ਦਿਸ਼ਾ ਮਹਾਨਤਾ ਬਖ਼ਸ਼ੀ।