ਇੱਕ ਵਾਰ, ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਮੈਨੂੰ ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਯੋਗ ਹੋ ਕੇ ਹਾਸਲ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਦਿਓ। ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਪਿਛਲੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਕੀ ਕੀਤਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਇਸ ਦੇ ਹੱਕਦਾਰ ਬਣਿਆ ਹਾਂ।" ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਇਹ ਪੰਜ ਸੋਨੇ ਦੇ ਰਥ ਕਿਸ ਨੂੰ ਦਿੱਸਦੇ ਹਨ? ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਸਦਾ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।" ਫਿਰ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ, "ਇਹ ਪੰਜ ਸੋਨੇ ਦੇ ਰਥ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹਨ; ਇਹ ਉੱਚੇ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਅੱਗ ਦੀ ਲੋਅ ਵਾਂਗ ਤਪਦੇ ਹਨ।" ਵੱਡੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਸਵੈ-ਭੂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਘੋੜੇ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ, ਹੋਤ੍ਰ, ਅਧਵਰਯੁ, ਉਦਗਾਤ੍ਰ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸਾਰਿਆਂ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਯਜਨ ਕਰਣ ਵਾਲੇ ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਸਮੇਤ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਪਾਪੀ ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਧੂੰਏ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਮਾਧਵੀ, ਜੋ ਤਪ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਹਿਰਣ ਦੀ ਖਾਲ ਨਾਲ ਢੱਕ ਕੇ, ਹਿਰਣਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦੀ ਹੋਈ, ਯਜਨ-ਸਥਲ ਵਿੱਚ ਆਈ। ਉਹ ਹਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਾਂਗ ਜੀਵਨ ਜੀ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਯਜਨ-ਸਥਲ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਹੁਣ ਹਾਰ ਚੁੱਕੇ ਸਨ। ਧੂੰਏ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਹਿਰਣਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਯਜਨ-ਸਥਲ 'ਚ ਘੁੰਮਦੀ ਰਹੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਯਜਨ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਮਾਧਵੀ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਆਈ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਯਯਾਤੀ, ਨਹੁਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਛੂਹ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਦ ਮਾਧਵੀ ਨੂੰ ਸਮਝ ਆਈ ਕਿ ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਸਵਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ, "ਮਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਹੈ—ਇਹ ਕੌਣ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮਾਨ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਮਿਲਿਆ ਹੈ? ਦੱਸੋ।" ਮਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਸੁਣੋ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰੋ: ਇਹ ਨਹੁਸ਼ ਹੈ, ਮੇਰਾ ਪਿਤਾ। ਯਯਾਤੀ ਤੁਹਾਡੇ ਮਾਤਾ-ਪਕਸ਼ ਦੇ ਦਾਦਾ ਵਜੋਂ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਪੁਰੂ ਨੂੰ ਰਾਜਗੱਦੀ ਤੇ ਬੈਠਾ ਕੇ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਚਲੇ ਗਏ। ਪਰ ਇਹ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਾਜਾ ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਆਇਆ?" ਮਾਧਵੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਉਹ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਪਏ ਹਨ।" ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਾਧਵੀ ਦਾ ਮਨ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਮਾਧਵੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਪੋਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਕਿਹਾ, "ਮੇਰੀ ਤਪ ਨਾਲ ਮੈਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਹੈ—ਇਹ ਲੋਕ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਲੈ ਲਵੋ।" "ਜਿਵੇਂ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਦੌਲਤ ਧਰਮ ਰਾਹੀਂ ਪੋਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਐਸਾ ਧਰਮ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ, ਦਾਨ ਅਤੇ ਤਪ ਨਾਲ, ਸਾਡੇ ਰਾਹੀਂ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੋ।" "ਜੇ ਇਹ ਧਰਮ ਦਾ ਚੰਗਾ ਫਲ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਧੀ ਅਤੇ ਪੋਤਿਆਂ ਦੁਆਰਾ, ਜੋ ਮਹਾਨ-ਆਤਮਾ ਹਨ, ਪਾਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ।" "ਇਸ ਲਈ, ਅੱਜ ਤੋਂ, ਧੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਪਿਤਰ-ਕਰਤਵ ਵਿੱਚ ਸੰਬੰਧ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ; ਸ੍ਰਾਦਧ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਚੀਜ਼ਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ: ਧੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਕੁਟਪ ਸਮਾਂ, ਅਤੇ ਤਿਲ।" "ਇੱਥੇ ਤਿੰਨ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੀ ਸ਼ਲਾਘਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ: ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਅਣਹੋਣੀ, ਅਤੇ ਤਿਆਰੀ ਦੀ ਅਣਹੋਣੀ; ਜੋ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਪਾਠ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ।" "ਜਦ ਸੂਰਜ ਦਿਨ ਦੇ ਅੱਠਵੇਂ ਹਿੱਸੇ 'ਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਮੰਦ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਸਮਾਂ ਕੁਟਪ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਦਾਨ ਅਮਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਤਿਲ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਤਪਸੀ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਮਰ ਹਨ।" "ਜਦ ਕੋਈ ਯੋਗ, ਵਿਦਵਾਨ, ਵੈਦ-ਪਾਠੀ, ਚੰਗੀ ਨੀਤਾਂ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤਕਰਤਾ ਮਿਲੇ, ਤਾਂ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਹੋਰ ਸਮਾਂ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ।" ਇਹ ਸਭ ਕਹਿ ਕੇ, ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਫਿਰ ਕਿਹਾ, "ਤੁਸੀਂ ਸਭ, ਅੰਤਮ ਸਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਹੁਣ ਇਸ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਕਾਰਜ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਜਲਦੀ ਕਰੋ।" "ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹੋ, ਰਾਜਾ, ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਚਲੋ; ਅਸੀਂ ਵੀ ਸਮਾਂ ਆਉਣ 'ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਪਿੱਛੇ ਆਵਾਂਗੇ।" "ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਸਭ ਇਕੱਠੇ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਵਰਗ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਹੈ; ਇਹ ਨਿਰਮਲ ਰਸਤਾ ਹੈ ਜੋ ਅਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵਾਸਤੇ ਜਾਂਦਾ ਵੇਖ ਰਹੇ ਹਾਂ।" ਅਸ਼ਟਕਾ, ਸ਼ਿਬੀ, ਕਾਸੇਯਾ, ਪ੍ਰਤਾਰਦਨ—ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਚਾਰ ਰਾਜੇ, ਵਸੁਮਾਨਸ—ਇਹ ਸਭ, ਯਜਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਇਕੱਠੇ ਸਵਰਗ ਚਲੇ ਗਏ, ਮਹਾਨ ਵਿਅਕਤੀ। ਉਹ ਸਭ ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਧਰਮ ਨਾਲ ਘੇਰਦੇ ਹੋਏ, ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। "ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ ਸੀ ਕਿ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਅਤੇ ਮੇਰਾ ਮਿੱਤਰ ਇੰਦਰ, ਮਹਾਨ-ਆਤਮਾ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਹੋਵੇਗਾ; ਪਰ ਸ਼ਿਬੀ, ਉਸ਼ੀਨਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਸਾਨੂੰ ਸਭ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਗਿਆ, ਆਪਣੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਕੇ।" "ਉਸ ਨੇ ਹਰ ਮੰਗਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਜਿੰਨਾ ਧਨ ਮਿਲਿਆ, ਦੇ ਦਿੱਤਾ; ਇਹ ਉਸ਼ੀਨਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ—ਇਸ ਲਈ, ਸ਼ਿਬੀ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।" "ਦਾਨ, ਤਪ, ਸੱਚ, ਧਰਮ, ਲਾਜ, ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ, ਮਾਫੀ, ਨਰਮਤਾ, ਤੇ ਕਰਣ ਦੀ ਇੱਛਾ—ਇਹ ਬੇਅੰਤ ਗੁਣ, ਰਾਜਾ, ਸ਼ਿਬੀ ਦੇ ਅਦੁੱਤੀ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਏ।" "ਉਹ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਚਲਿਆ ਅਤੇ ਲਾਜ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਇਸ ਲਈ ਸ਼ਿਬੀ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ।" "ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ, ਰਾਜਾ, ਸੱਚ ਦੱਸੋ: ਤੂੰ ਕਿੱਥੋਂ ਹੈਂ, ਕੌਣ ਹੈਂ, ਤੇ ਕਿਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈਂ? ਜੋ ਤੂੰ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਕਸ਼ਤਰੀ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ।" "ਮੈਂ ਯਯਾਤੀ ਹਾਂ, ਨਹੁਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਪੁਰੂ ਦਾ ਪਿਤਾ, ਇੱਥੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਮਾਲਕ; ਮੈਂ ਇਹ ਗੁਪਤ ਗੱਲ ਖੁਲ੍ਹੀ ਤੌਰ ਤੇ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ—ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਮਾਤਾ-ਪਕਸ਼ ਦਾ ਦਾਦਾ ਹਾਂ।" "ਮੈਂ ਇਹ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਜਿੱਤੀ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ, ਫਿਰ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਮੈਂ ਸੌ ਚੰਗੇ, ਸ਼ੁੱਧ-ਵੰਸ਼ੀ ਘੋੜੇ ਦਿੱਤੇ—ਤਦ ਸਾਹਿਬ ਦੇਵਤਾ ਪੂਣ ਦੇ ਭਾਗੀ ਹੋਏ।" "ਮੈਂ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ, ਭਰੀ ਹੋਈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ, ਰਥ, ਗਾਂ, ਸੋਨਾ, ਅਤੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਖਜ਼ਾਨੇ ਸਮੇਤ; ਫਿਰ ਮੈਂ ਸੌ ਮਿਲੀਅਨ ਗਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ।" "ਮੇਰੀ ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ, ਦੋਹਾਂ ਸਵਰਗ ਤੇ ਧਰਤੀ, ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਜਲਦੀ ਹੋਈ ਅੱਗ, ਸਭ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ; ਮੇਰੀ ਕੋਈ ਗੱਲ ਕਦੇ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਸਦਾ ਸੱਚ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।" "ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਅਸ਼ਟਕਾ, ਉਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਤਾਰਦਨ ਤੇ ਉਸ਼ਦਸ਼ਵੀ ਲਈ ਵੀ; ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਦੇਵਤਾ ਸੱਚ ਨਾਲ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਮੇਰੀ ਪੱਕੀ ਧਾਰਨਾ ਹੈ।" "ਅਸੀਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਵਰਗ ਜਿੱਤਿਆ, ਜੋ ਕੋਈ ਹੋਰ ਗੱਲ ਬਿਨਾ ਈਰਖਾ, ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸੇ, ਉਹ ਸਾਡਾ ਲੋਕ ਨਹੀਂ ਪਾਏਗਾ।" ਇਸ ਤਰੀਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ-ਆਤਮਾ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਪੋਤਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਪਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਛੱਡ ਕੇ, ਚੋਟੀ ਦੇ ਕਰਤਬ ਕਰਕੇ, ਸਵਰਗ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਆਪਣੀ ਕਰਤਬਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਭਰ ਕੇ।