ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਉਸ਼ੀਨਰ ਪੂਤਰ ਸ਼ਿਬੀ ਨੇ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਧਨਵਾਨ, ਜੜੀ-ਬੂਟੀਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਕੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਜਗ੍ਹਾ ਹੈ? ਜੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਲੋਕ ਸਥਾਪਿਤ ਹਨ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਧਰਮ ਦੇ ਖੇਤਰ ਦੇ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਹੋ।" ਉਸ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਜਿੰਨੀ ਧਰਤੀ, ਆਕਾਸ਼, ਦਿਸਾਵਾਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਸੂਰਜ ਤੇਰੀ ਹੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਇੰਨੇ ਹੀ ਲੋਕ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।" ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਇਹ ਲੋਕ ਤੇਰੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਨਾਸ਼ ਨਾ ਹੋਵੀ। ਮੇਰੇ ਜਿੰਨੇ ਵੀ ਲੋਕ ਹਨ, ਉਹ ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਹਨ। ਚਾਹੇ ਤੂੰ ਇਕ ਤਿੰਨੇ ਦੀ ਕੀਮਤ ਦੇ ਕੇ ਹੀ ਇਹ ਲੈ ਲੈ, ਜੇ ਤੇਰੀ ਸਵੀਕ੍ਰਿਤੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ।" ਸ਼ਿਬੀ ਨੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਝੂਠਾ ਵਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਨਾ ਹੀ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਦੀ ਵਸਤੂ ਵਿਅਰਥ ਲਈ, ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ, ਲੈ ਲਈ। ਨਾ ਹੀ ਮੈਂ ਕਦੇ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਛਾ ਵਾਸਤੇ ਉਹ ਕੀਤਾ ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੀ ਧਰਮ ਹੈ?" ਰਾਜਾ ਨੇ ਦੁਬਾਰਾ ਆਖਿਆ, "ਤੂੰ ਇਹ ਲੋਕ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲੈ, ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਮੁੱਲ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਵੀ ਠੀਕ। ਮੈਂ ਹੁਣ ਇਹ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਲਵਾਂਗਾ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਤੇਰੇ ਹਨ।" ਫਿਰ ਸ਼ਿਬੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮੈਂ ਉਸ਼ੀਨਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ਿਬੀ ਹਾਂ। ਜੇ ਇੱਥੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਲੋਕ ਹਨ, ਚਾਹੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਉਸ ਧਰਮ ਦੇ ਖੇਤਰ ਦੇ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਹੋ।" ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਚੰਗਿਆਂ ਨੂੰ ਨਾ ਬੋਲਣ ਵਿਚ, ਨਾ ਮਨ ਵਿਚ, ਅਸਵੀਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਬੇਅੰਤ ਲੋਕ, ਜੋ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗੇ ਗੂੰਜਦੇ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਹਨ।" ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਫਿਰ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਇਹ ਲੋਕ ਲੈ ਲੈ, ਜੇ ਮੁੱਲ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ, ਤਾਂ ਵੀ। ਮੈਂ ਜੋ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਲਵਾਂਗਾ। ਜਿੱਥੇ ਧੀਰਜਵਾਨ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।" ਫਿਰ ਸ਼ਿਬੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, "ਤੂੰ ਇੰਦਰ ਵਰਗੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਇਹ ਲੋਕ ਵੀ ਬੇਅੰਤ ਹਨ। ਪਰ ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਮਿਲੀ ਦਾਤ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਸ਼ਿਬੀ, ਮੈਂ ਇਹ ਹਿੱਸਾ ਸਵੀਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।" ਪਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜੇ ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਲੋਕ ਇਕ-ਇਕ ਕਰਕੇ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਤੈਨੂੰ ਦੇ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਨਰਕ ਨੂੰ ਚਲੇ ਜਾਵਾਂਗੇ।" ਸ਼ਿਬੀ ਨੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਯੋਗ ਹਾਂ, ਉਹੀ ਮੈਨੂੰ ਮਿਲੇ। ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਇਹ ਹੱਕ ਬਣਿਆ।" ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ, "ਇਹ ਪੰਜ ਸੋਨੇ ਦੇ ਰਥ ਕਿਸਨੂੰ ਦਿਸਦੇ ਹਨ? ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।" ਉੱਤਰ ਮਿਲਿਆ, "ਇਹ ਪੰਜ ਸੋਨੇ ਦੇ ਰਥ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹਨ। ਇਹ ਉੱਚੇ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਅੱਗ ਦੀ ਲੋਅ ਵਾਂਗ ਭੜਕਦੇ ਹਨ।" ਫਿਰ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, "ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਗ੍ਯ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਸਵੈਭੂ ਨੇ ਨਿਯਤ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਘੋੜੇ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਢੰਗ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਕਰਕੇ ਯਗ੍ਯ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਹੇ ਭਾਰਤ, ਹੋਤ੍ਰ, ਅਧਵਰਯੁ, ਉਦਗਾਤ੍ਰ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਣ, ਤੇ ਹੋਰ ਸੋਲਾਂ ਯੋਗ ਯਾਜਕ, ਸਾਰੇ ਮਿਲ ਕੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।" "ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਪਾਪੀ ਮਨੁੱਖ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਉਸ ਧੂੰਏਂ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" ਉਸ ਵੇਲੇ ਮਾਧਵੀ, ਜੋ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਮ੍ਰਿਗ-ਚਮੜੀ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਿਆ। ਉਹ ਹਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦੀ, ਉਹਨਾਂ ਵਾਂਗ ਰਹਿੰਦੀ, ਯਗ੍ਯ-ਸਥਲ ਵਿੱਚ ਹਿਰਨਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਆਈ, ਅਤੇ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਈ। ਉਹ ਧੂੰਏਂ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਲੈ ਕੇ, ਹਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਯਗ੍ਯ-ਸਥਲ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦੀ ਹੋਈ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਜੋ ਹੁਣ ਹਾਰ ਗਏ ਸਨ। ਉਸ ਨੇ ਯਗ੍ਯ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦੇਖੀ, ਮਾਧਵੀ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਯਯਾਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਨਹੁਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਤੇ ਜੋ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਛੂਹ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਸਮਝ ਆ ਗਿਆ ਕਿ ਉਹ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਮਾਧਵੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। "ਮਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਹਾਲੇ ਹਾਲੇ ਹੀ ਛੁਹੇ ਹਨ—ਇਹ ਕੌਣ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ?" ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਸੁਣੋ, ਇਹ ਨਹੁਸ਼ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਹਨ। ਯਯਾਤੀ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਨਾ ਵਜੋਂ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਪੁਰੂ ਨੂੰ ਰਾਜ ਸੌਂਪ ਕੇ, ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਹੁਣ ਇਹ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਮਹਾਨ ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਆਏ ਹਨ?" ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, "ਉਹ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਪਏ ਹਨ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਾਧਵੀ ਦਾ ਮਨ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ। ਮਾਧਵੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਪੌਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਆਖਿਆ, "ਮੇਰੀ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਮੈਂ ਲੋਕ ਜਿੱਤੇ ਹਨ—ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਲੈ ਲਵੋ।" "ਜਿਵੇਂ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਦੌਲਤ ਪੌਤਿਆਂ ਨੂੰ ਧਰਮ ਰਾਹੀਂ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਇਹ ਰਿਸ਼ੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਦਾਨ ਤੇ ਤਪੱਸਿਆ ਰਾਹੀਂ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਰਾਹੀਂ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੋ।" "ਜੇ ਇਹੀ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਧਰਮ ਦਾ ਉੱਤਮ ਫਲ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਧੀ ਤੇ ਪੌਤਿਆਂ ਰਾਹੀਂ ਪਾਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ।" "ਇਸ ਲਈ, ਅੱਜ ਤੋਂ ਧੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਪਿਤਰਾਂ ਦਾ ਸੰਬੰਧ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ। ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਚੀਜ਼ਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ: ਧੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਕੁਟਪ ਸਮਾਂ ਅਤੇ ਤਿਲ।" "ਇੱਥੇ ਤਿੰਨ ਗੁਣ ਵਧਾਈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ: ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਗੁੱਸਾ ਨਾ ਕਰਨਾ, ਤੇ ਜਲਦੀ ਨਾ ਕਰਨਾ। ਜੋ ਖਾਂਦੇ, ਜੋ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ, ਜੋ ਪਾਠ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।" "ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਅੱਠਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਮਾਂ ਕੁਟਪ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਵੇਲੇ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਟੱਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।" "ਤਿਲ ਭੂਤਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਦਰਭਾ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਤੋਂ, ਤੇ ਗਿਆਨੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਤਪਸ੍ਵੀਆਂ ਵਲੋਂ ਖਾਧਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਟੱਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।" "ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਯੋਗ ਪਾਤਰ ਮਿਲ ਜਾਵੇ—ਵੈਦਿਕ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ, ਚੰਗੀ ਨੀਤੀ ਵਾਲਾ, ਪਵਿੱਤਰ—ਤਾਂ ਢੁਕਵੇ ਸਮੇਂ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਸਮਾਂ ਢੁਕਵਾਂ ਨਹੀਂ।" ਇਹ ਸਭ ਆਖਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਫਿਰ ਕਿਹਾ, "ਤੁਸੀਂ ਸਭ, ਸੰਕਲਪ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਹੁਣ ਮੁੱਖ ਸਨਾਨ ਕਰੋ ਤੇ ਇਸ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਕਾਰਜ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਤੁਰ ਜਾਓ।" "ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹੋ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹੋ। ਅਸੀਂ ਵੀ ਸਮਾਂ ਆਉਣ 'ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਪਿੱਛੇ ਆਵਾਂਗੇ।" "ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਸਭ ਇਕੱਠੇ ਜਾਵਾਂਗੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਵਰਗ ਜਿੱਤਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਨਿਰਮਲ ਰਸਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" ਅਸ਼ਟਕ, ਸ਼ਿਬੀ, ਕਾਸ਼ੇਯ, ਪ੍ਰਤਾਰਦਨ—ਇੱਕਸ਼ਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਚਾਰ ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਵਸੁਮਾਨਸ—ਇਹ ਸਭ ਯਗ੍ਯ-ਸਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਇਕੱਠੇ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ। ਉਹ ਸਭ ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਚਮਕਦਿਆਂ ਹੋਇਆ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਧਰਮ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਯਯਾਤੀ ਸੋਚਦਾ ਸੀ, "ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਮੇਰਾ ਮਿੱਤਰ ਇੰਦਰ ਵੀ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਹੋਵੇਗਾ। ਪਰ ਸ਼ਿਬੀ, ਉਸ਼ੀਨਰ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਸਾਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਗਿਆ, ਆਪਣੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ।" "ਉਸ ਨੇ ਹਰ ਮੰਗਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਜਿੰਨੀ ਕੁ ਦੌਲਤ ਮਿਲੀ, ਦਿਤੀ। ਇਹ ਉਸ਼ੀਨਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ—ਇਸ ਲਈ, ਸ਼ਿਬੀ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ।