ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਜੋ ਆਪਣੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਅਤੇ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮੌਨ ਸਾਧੂ ਵਾਂਗ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਹੀ ਪੂਰਨਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੰਦ ਸਾਫ, ਨੱਖ ਕੱਟੇ ਹੋਏ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਨ੍ਹਾਏ ਹੋਏ ਤੇ ਸਜੇ-ਸਵਾਰੇ ਹਨ, ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਰੰਗ ਵਿੱਚ ਸਿਆਹ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਪਰ ਉਸਦੇ ਕਰਮ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ—ਉਸ ਦੀ ਭਲਾ ਆਦਰ ਨਾ ਕਰੇ ਕੌਣ? ਜੋ austerity (ਤਪੱਸਿਆ) ਕਰਕੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਸਦੇ ਮਾਸ, ਹੱਡੀਆਂ ਤੇ ਲਹੂ ਘਟ ਚੁੱਕੇ ਹਨ—ਉਹ ਮਨੁੱਖ, ਜਦੋ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉੱਚੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋ ਕੋਈ ਸਾਧੂ ਮੌਨ ਵਿਚ ਟਿਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਦੁਆਲਤਾਵਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਸਰਵੋਚ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋ ਸਾਧੂ ਆਪਣਾ ਭੋਜਨ ਗਾਂ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਲੱਭਦਾ ਹੈ, ਤਦੋ ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਉਸ ਦੀ ਅਮਰਤਾ ਲਈ ਯੋਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਲਈ ਆਮ ਕਰਤਵ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਗੁੱਸਾ, ਲਾਲਚ, ਵੈਰ ਅਤੇ ਬੇਸਬਰਤਾ ਛੱਡੀ ਜਾਵੇ; ਈਰਖਾ, ਧੋਖਾ, ਅਹੰਕਾਰ, ਪਖੰਡ ਅਤੇ ਚੁਗਲਖੋਰੀ ਨੂੰ ਤਿਆਗਿਆ ਜਾਵੇ—ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸਾ, ਲਾਲਚ ਜਾਂ ਮਲਕੀਅਤ ਨਹੀਂ, ਉਹੀ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਕੋਈ ਸਦਾ ਖਾਂਦਾ ਹੋਵੇ, ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ, ਗ੍ਰਿਹਸਥ, ਵਨਵਾਸੀ ਜਾਂ ਸਾਧੂ ਹੋਵੇ—ਭੋਜਨ ਰਾਹੀਂ ਅਧਰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੈ, ਦੱਸੋ, ਅਸੀਂ ਪੁੱਛਦੇ ਹਾਂ। ਸਾਧੂ ਲਈ ਅੱਠ ਗਲੌਟੀਆਂ, ਵਨਵਾਸੀ ਲਈ ਸੋਲਾਂ, ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਲਈ ਬੱਤੀ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਲਈ ਅਸੀਮ ਭੋਜਨ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਕਾਰਨਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਅਸ਼ਟਕਾ ਦੇ ਸ਼ੁਭ ਅਤੇ ਅਸ਼ੁਭ ਫਲ ਸਮਝਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਾ ਤੋਂ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ—ਇਹ ਦੋਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੌਣ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੱਕ ਪਹਿਲਾਂ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦ ਦੌੜਦੇ ਹਨ? ਜਵਾਬ ਮਿਲਿਆ ਕਿ ਜੋ ਸੰਯਮੀ ਭਿਖਾਰੀ, ਜੋ ਇੱਛਾਵਾਂ ਵਾਲੇ ਗ੍ਰਿਹਸਥਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਨਾ ਪਾ ਸਕੇ ਅਤੇ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਗਲਤ ਕਰਮ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਕੇ, ਜੇ ਉਸ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਪੱਸਿਆ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲਵੇ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਾਪੀ ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਸੁਖਦਾਈ ਕੰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਪਰਮ ਸੁਖ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਨਿਰਦਈ ਹੈ, ਉਹ ਝੂਠ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਲਾਭ ਦੀ ਆਸ ਵਿਚ ਧਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਬਿਨਾ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ ਹੈ—ਇਹੀ ਉਸ ਦੀ ਸਿੱਧੀ ਸੂਚੀਤਾ, ਧਿਆਨ ਤੇ ਉੱਚਤਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ—ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ, ਕਿਸਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਭੇਜਿਆ, ਰਾਜਨ? ਤੁਸੀਂ ਨੌਜਵਾਨ, ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਹੋ—ਕਿੱਥੋਂ ਆਏ ਹੋ, ਕਿਸ ਦਿਸ਼ਾ ਤੋਂ, ਜਾਂ ਕੀ ਤੁਹਾਡਾ ਰਾਜਸੀ ਦਰਜਾ ਹੈ? ਉੱਤਰ ਆਇਆ—ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰੱਖਿਆਕਾਰ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੈਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਸਤਪੁਰਸ਼ਾਂ ਨੇ ਚੁਣਿਆ ਰਸਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਖੱਡ ਵਰਗਾ ਹੈ; ਜਿਹੜੇ ਉੱਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਸਭ ਨੇਕੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ। ਇਹ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਮੈਨੂੰ ਇੰਦਰ ਤੋਂ, ਰਾਜਨ, ਜਦ ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ—ਜੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਇੱਥੇ ਲੋਕ ਹਨ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਨਾ ਡਿੱਗੋ, ਰਾਜਨ। ਚਾਹੇ ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੋਣ ਜਾਂ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਸ ਧਰਮ ਦੇ ਖੇਤਰ ਦਾ ਗਿਆਤਾ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ। ਜਿੰਨੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਗਾਂ, ਘੋੜੇ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਤੇ ਪਹਾੜ ਹਨ, ਉਨੀ ਹੀ ਦੁਨੀਆਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਬਣੀਆਂ ਹਨ—ਇਹ ਜਾਣ ਲਓ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਿੰਘ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਹ ਲੋਕ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ—ਤੁਸੀਂ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਨਾ ਡਿੱਗੋ—ਜੋ ਮੇਰੇ ਹਨ, ਉਹ ਹੁਣ ਤੁਹਾਡੇ ਹੋਣ। ਚਾਹੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੋਣ ਜਾਂ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ, ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੋ, ਮੋਹ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ। ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਕੋਈ, ਜੋ ਨਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੈ, ਨਾ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਤਾ, ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ, ਰਾਜਨ। ਜਿਵੇਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਰਾਜਨ। ਕੋਈ ਅ-ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦੁਖੀ ਮਨੁੱਖ, ਕਦੇ ਨਾ ਜੀਵੇ, ਨਾ ਹੀ ਉਸ ਦੀ ਅ-ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਤਨੀ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਵੀਰ ਦੀ ਵਧੂ ਹੋਵੇ। ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਕੁਝ ਅਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਸਹੀ ਜਾਣਨ ਦੀ ਚਾਹ ਵਿੱਚ—ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਚੰਗਾ ਹੋ ਸਕਦਾ? ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ, ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਵਾਲੇ—ਮੈਂ ਪ੍ਰਤਾਰਦਨ ਹਾਂ—ਜੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਲੋਕ ਹਨ, ਚਾਹੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਸ ਧਰਮ ਦੇ ਖੇਤਰ ਦਾ ਗਿਆਤਾ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ। ਤੁਾਡੇ ਲਈ ਬਹੁਤ ਲੋਕ ਹਨ, ਰਾਜਨ—ਹਰ ਇੱਕ ਲਈ ਸੱਤ ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤਾਂ—ਮਧੂ ਅਤੇ ਘੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ; ਉਹ ਅੰਤਹੀਨ ਹਨ ਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ—ਤੁਸੀਂ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਨਾ ਡਿੱਗੋ—ਮੇਰੇ ਲੋਕ, ਹੁਣ ਤੁਹਾਡੇ ਹੋਣ। ਚਾਹੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ, ਜਲਦੀ ਉਥੇ ਚਲੇ ਜਾਓ, ਮੋਹ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ। ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ ਕਿ ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰੇ ਜਿਸਦੀ ਤਾਕਤ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਧਰਮਾਤਮਾ ਹੋਵੇ, ਰਾਜਨ। ਜਦ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਦੁੱਖ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਤੱਦ ਸਮਝਦਾਰ ਰਾਜਾ ਕਦੇ ਨਿਰਦਈ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ। ਰਾਜਾ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਤੁਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਯਸ਼ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਮ ਦੀ ਨਿਗਾਹ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਮੇਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਅਜਿਹਾ ਤਰਸਯੋਗ ਵਿਹਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਸੁਝਾਇਆ। ਕਦੇ ਵੀ ਉਹ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਸਿਰਫ਼ ਇੱਛਾ ਦੇ ਕਾਰਨ; ਉਸ ਵਿਚ ਕੀ ਸੁਭਾਵ ਹੈ? ਧਰਮ ਤੇ ਅਧਰਮ ਵਿਚ ਫ਼ਰਕ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਕਰਨਾ ਤੇ ਨਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਉਸ ਤੇ ਸਾਵਧਾਨ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਸਮਝਦਾਰ, ਸੱਚਾ, ਸੰਯਮੀ ਤੇ ਰਾਜਾ ਹੈ—ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਰੱਖਿਆਕਾਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਸੰਦੇਹ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਜਿੱਥੇ ਇੱਛਾ ਤੇ ਲਾਭ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣ— ਉਥੇ ਪਹਿਲਾਂ ਧਰਮ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਉਹੀ ਧਰਮ ਹੈ ਜੋ ਇੱਛਾ ਜਾਂ ਲਾਭ ਨਾਲ ਟਕਰਾਉਂਦਾ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ—ਹੇ ਧਨਵਾਨ, ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਕੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਲੋਕ ਹੈ, ਰਾਜਨ? ਜੇ ਕੋਈ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਸ ਧਰਮ ਦੇ ਖੇਤਰ ਦਾ ਗਿਆਤਾ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ। ਜਿੰਨਾ ਆਕਾਸ਼, ਧਰਤੀ ਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਸੂਰਜ ਤੁਹਾਡੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ—ਉਨੇ ਹੀ ਲੋਕ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਬਣੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਸਮੂਹ ਜੀਵ ਪਾਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਉਹ ਲੋਕ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਨਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਨਾ ਜਾ। ਜੋ ਕੁਝ ਮੇਰੇ ਹਨ, ਹੁਣ ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਹੋਣ। ਭਾਵੇਂ ਇਕ ਟਿੰਡੇ ਨਾਲ ਹੀ ਖਰੀਦ ਲਵੋ, ਜੇ ਤੁਹਾਡੀ ਸਵੀਕ੍ਰਿਤੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਹੇ ਸਮਝਦਾਰ। ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਯਾਦ ਕਿ ਮੈਂ ਕਦੇ ਝੂਠਾ ਵਪਾਰ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ, ਨਾ ਹੀ ਵਿਅਰਥ ਕੁਝ ਲਿਆ ਹੋਵੇ, ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਹੋਏ। ਨਾ ਹੀ ਮੈਂ ਕਦੇ ਕੁਝ ਅਜਿਹਾ ਕੀਤਾ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਸਿਰਫ਼ ਇੱਛਾ ਦੇ ਕਾਰਨ; ਉਸ ਵਿਚ ਕੀ ਸੁਭਾਵ ਹੈ? ਤੁਸੀਂ, ਰਾਜਨ, ਉਹ ਲੋਕ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ ਜੋ ਮੈਂ ਦਿੱਤੇ ਹਨ; ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਕੀਮਤ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ, ਤਾਂ ਠੀਕ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਹ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਲਵਾਂਗਾ, ਰਾਜਨ; ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਤੁਹਾਡੇ ਹੋਣ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਸ਼ਿਬੀ, ਉਸ਼ੀਨਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹਾਂ; ਜੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਇੱਥੇ ਲੋਕ ਹਨ, ਹੇ ਪਿਆਰੇ, ਚਾਹੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਸ ਧਰਮ ਦੇ ਖੇਤਰ ਦਾ ਗਿਆਤਾ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ। ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ, ਰਾਜਨ, ਚੰਗਿਆਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਅਣਦੇਖਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਨਾ ਬੋਲ ਵਿੱਚ ਨਾ ਮਨ ਵਿੱਚ, ਜਦ ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆਏ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਅੰਤਹੀਨ ਲੋਕ ਜੋ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਗੂੰਜਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਤੁਹਾਡੇ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ, ਰਾਜਨ, ਉਹ ਲੋਕ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ ਜੋ ਮੈਂ ਦਿੱਤੇ ਹਨ; ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਕੀਮਤ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ, ਤਾਂ ਠੀਕ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਹ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਲਵਾਂਗਾ, ਜਿਥੇ ਅਟੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ, ਰਾਜਨ, ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ ਬਲ ਰੱਖਦੇ ਹੋ, ਅਤੇ ਉਹ ਲੋਕ ਅੰਤਹੀਨ ਹਨ, ਐਸੇ ਹੀ ਅੱਜ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਤੋਂ ਮਿਲੀ ਦਾਤ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ; ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਸ਼ਿਬੀ, ਮੈਂ ਇਹ ਹਿੱਸਾ ਨਹੀਂ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ, ਰਾਜਨ, ਸਾਡੇ ਲੋਕ ਇਕ-ਇਕ ਕਰਕੇ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ, ਤਾਂ, ਸਾਰੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੇ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਜਾਵਾਂਗੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਰਮ, ਦਾਨ, ਸੰਯਮ, ਅਤੇ ਉੱਚੇ ਆਦਰਸ਼ਾਂ ਦੀ ਇਹ ਮਹਾਨ ਗਾਥਾ ਸਾਫ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਰਾਜਾ, ਸਾਧੂ ਅਤੇ ਉੱਚ ਆਤਮਾਵਾਂ ਆਪਣੇ ਕਰਤਵਾਂ ਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਪਰਖ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸੱਚੇ ਸੁਖ ਅਤੇ ਉੱਚੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਤੁਰਦੇ ਹਨ।