ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਨੈਤਿਕਤਾ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਉਂਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਾਪ ਤੋਂ ਬਚਦਾ, ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਤੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਕਦੇ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਸੀ। ਆਪਣੇ ਭੋਜਨ ਤੇ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਿੱਚ ਸਖਤ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਉੱਚਤਮ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਨੂੰ ਹਾਸਲ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਸੀ। ਉਹ ਕਿਸੇ ਕਲਾ ਜਾਂ ਹُنਰ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਨਹੀਂ ਚਲਾਂਦਾ ਸੀ, ਸਦਾ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਅਡਿੱਠ ਰਹਿੰਦਾ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ। ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਸਭ ਕੁਝ ਤੋਂ ਅਲੱਗ ਸੀ, ਉਹ ਘਰ-ਵਿਹੂਣ, ਹਲਕਾ ਤੇ ਘੱਟ ਚਲਣ ਵਾਲਾ, ਕਈ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਾ ਇਕ ਯਤੀ ਸੀ। ਐਸਾ ਯਤੀ, ਜਦੋਂ ਰਾਤ ਦੀ ਉਹ ਅਵਸਥਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਤੇ ਸੁਖਾਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹੀ ਸੱਚੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਯਮੀ ਰੱਖਦਾ। ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਪਿਛਲੀਆਂ ਦਸ ਪੀੜੀਆਂ, ਅਗਲੇ ਦਸ ਵੰਸ਼ਜ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇਕਵੀਹਵਾਂ ਮੰਨਦਾ। ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਤੱਤਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਅਤੇ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ। ਫਿਰ, ਕੁਝ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ—ਕਿੰਨੇ ਤਪਸਵੀ ਹਨ? ਕਿੰਨੀਆਂ ਕਿਸਮਾਂ ਦੀ ਚੁੱਪ (ਮੌਨ) ਹੈ? ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਅਸੀਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ। ਜੋ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੰਡ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪਿੱਛੇ ਜੰਗਲ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਯਤੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਹੈ। ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ, ਪਿੰਡ ਪਿੱਛੇ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਜਦੋਂ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ, ਜੰਗਲ ਪਿੱਛੇ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਜੋ ਯਤੀ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਿੰਡ ਦੀ ਕੋਈ ਵੀ ਚੀਜ਼ ਵਰਤਦਾ ਨਹੀਂ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ, ਪਿੰਡ ਪਿੱਛੇ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ। ਉਹ ਅੱਗ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਘਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਪਰਿਵਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਕੇਵਲ ਲੰਗੋਟ ਹੀ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਤੱਕ ਜੀਵਨ ਚਲਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਤਦ ਤੱਕ ਹੀ ਭੋਜਨ ਦੀ ਚਾਹ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ, ਜੰਗਲ ਪਿੱਛੇ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇੱਛਾਵਾਂ ਅਤੇ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰਕੇ, ਤਪਸਵੀ ਮੌਨ ਅਪਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਪੂਰਨਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਦੇ ਦੰਦ ਸਾਫ, ਨਖ ਕਟੇ ਹੋਏ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਨ੍ਹਾਇਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਰੰਗ ਵਿੱਚ ਕਾਲਾ ਪਰ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਦੀ ਭਲਾ ਕੌਣ ਪੂਜਾ ਨਾ ਕਰੇ? ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋਇਆ, ਪਤਲਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਮਾਸ, ਹੱਡੀਆਂ ਤੇ ਲਹੂ ਘਟ ਚੁੱਕੇ ਹੋਣ, ਉਹ ਇਸ ਜਗਤ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਉੱਚਤਮ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਤਪਸਵੀ ਮੌਨ ਵਿੱਚ ਅਡਿੱਠ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਦੁਇਤਤਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਪਰਮ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਤਪਸਵੀ ਗਾਂ ਵਾਂਗ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਉਸਦੀ ਅਮਰਤਾ ਲਈ ਯੋਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕਰਤੱਬ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਮਨੁੱਖ ਕ੍ਰੋਧ, ਲਾਲਚ, ਦੁਸ਼ਮਣੀ, ਤੇ ਬੇਸਬਰੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਵੇ; ਈਰਖਾ, ਧੋਖਾ, ਅਹੰਕਾਰ, ਪਖੰਡ ਅਤੇ ਚੁਗਲੀ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਦੇਵੇ। ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰੋਧ, ਲਾਲਚ ਜਾਂ ਮਮਤਾ ਨਹੀਂ, ਉਹੀ ਧਰਮ ਦਾ ਸੱਚਾ ਗਿਆਤਾ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਮਨੁੱਖ ਸਦਾ ਖਾਂਦਾ ਹੋਵੇ, ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਹੋਵੇ, ਘਰ-ਗ੍ਰਹਸਤੀ ਹੋਵੇ, ਜੰਗਲ ਵਾਸੀ ਜਾਂ ਯਤੀ ਹੋਵੇ—ਭੋਜਨ ਰਾਹੀਂ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਦੱਸੋ, ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਯਤੀ ਲਈ ਅੱਠ ਗੰਟ ਭੋਜਨ, ਜੰਗਲ ਵਾਸੀ ਲਈ ਸੋਲ੍ਹਾਂ, ਘਰ-ਵਾਸੀ ਲਈ ਬਤੀ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਲਈ ਅਣਗਿਣਤ ਭੋਜਨ ਨਿਯਮਤ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਕਾਰਨਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਅਸ਼ਟਕਾ ਦੀਆਂ ਸ਼ੁਭ ਤੇ ਅਸ਼ੁਭ ਫਲਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਦਿਨ, ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋ ਵਿਚੋਂ ਕੌਣ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦਰੇ ਦੌੜਦੇ ਹਨ? ਜਵਾਬ ਮਿਲਿਆ ਕਿ ਜੋ ਯਤੀ, ਜੋ ਇੱਛਾਵਾਂ ਵਾਲੇ ਘਰ-ਗ੍ਰਹਸਤਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਯਮੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਲੰਮਾ ਜੀਵਨ ਨਾ ਮਿਲਣ ਤੇ ਗਲਤ ਆਚਰਨ ਕਰੇ, ਪਰ ਫਿਰ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰੇ ਤੇ ਉਸ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਪੱਸਿਆ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਹੋਇਆ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਰਵੋਚ ਸੁਖ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਕਠੋਰ ਹੈ, ਉਹ ਝੂਠ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਲਾਭ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਧਰਮ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬਿਨਾ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ ਹੁੰਦਾ ਹੈ—ਇਹੀ ਉਸ ਦੀ ਸਿੱਧਾਈ, ਧਿਆਨ ਤੇ ਮਹਾਨਤਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ—ਤੈਨੂੰ ਕੌਣ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ, ਕੌਣ ਤੈਨੂੰ ਭੇਜਿਆ, ਹੇ ਰਾਜਨ? ਤੂੰ ਨੌਜਵਾਨ, ਮਾਲਾ ਪਾਈ ਹੋਈ, ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹੈਂ—ਤੂੰ ਕਿੱਥੋਂ ਆਇਆ, ਕਿਸ ਦਿਸਾ ਤੋਂ, ਜਾਂ ਕੀ ਤੈਨੂੰ ਰਾਜਸੀ ਮਾਣ ਹੈ? ਉਸ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ—ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੈਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਧਰਮਕ ਪੰਥ ਚੁਣਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਖੱਡਾ ਹੈ; ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਭ ਗੁਣੀ ਹਨ। ਇਹ ਵਰਦਾਨ ਮੈਨੂੰ ਇੰਦਰ ਤੋਂ ਮਿਲਿਆ ਹੈ, ਜਦ ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ—ਜੇ ਇਥੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਲੋਕ ਹਨ, ਤਾਂ ਖੱਡੇ ਵਿੱਚ ਨਾ ਡਿੱਗ; ਚਾਹੇ ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੋਣ ਜਾਂ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਧਰਮ ਦਾ ਗਿਆਤਾ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ। ਜਿੰਨੀਆਂ ਗਾਂ, ਘੋੜੇ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਤੇ ਪਹਾੜ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਰਗੇ ਅਨੇਕ ਲੋਕ ਤੇਰੇ ਲਈ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹਨ—ਇਹ ਜਾਣ ਲੈ, ਹੇ ਰਾਜਾ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ—ਮੇਰੇ ਜੋ ਲੋਕ ਹਨ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਹੋਣ, ਖੱਡੇ ਵਿੱਚ ਨਾ ਡਿੱਗ; ਚਾਹੇ ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੋਣ ਜਾਂ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ, ਮੋਹ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ। ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਕੋਈ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਹੀਂ, ਜਾਂ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਤਾ ਨਹੀਂ, ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ, ਹੇ ਰਾਜਨ। ਜਿਵੇਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਾਨ ਦੋਹਾਂ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਵੀ ਪਹਿਲਾਂ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਕੋਈ ਅਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਦੁਖੀ ਮਨੁੱਖ ਕਦੇ ਨਾ ਜੀਵੇ, ਨਾਂ ਉਸ ਦੀ ਅਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਤਨੀ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਵੀਰ ਨਾਰੀ ਹੋਵੇ। ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਉਹ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਲਈ; ਫਿਰ ਉਹ ਚੰਗਾ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ? ਮੈਂ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਵਾਲੇ—ਮੈਂ ਪ੍ਰਤਾਰਦਨ ਹਾਂ—ਜੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਲੋਕ ਹਨ, ਚਾਹੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਧਰਮ ਦਾ ਗਿਆਤਾ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ। ਤੇਰੇ ਲਈ ਬਹੁਤ ਲੋਕ ਹਨ, ਹੇ ਰਾਜਨ—ਹਰ ਇਕ ਲਈ ਸੱਤ ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤਾਂ—ਮਧੁਰ ਤੇ ਘੀ ਨਾਲ ਭਰੇ, ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਅਣੰਤ ਤੇ ਤੇਰੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਹੋਏ। ਮੈਂ ਉਹ ਤੇਰੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰਦਾ ਹਾਂ—ਉਹ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਹੋਣ, ਖੱਡੇ ਵਿੱਚ ਨਾ ਡਿੱਗ; ਚਾਹੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੋਣ ਜਾਂ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ, ਜਲਦੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ, ਮੋਹ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ। ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਨਹੀਂ ਕਿ ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਵਾਧੂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖੇ ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਉਸ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਧਰਮੀ ਹੋਵੇ। ਜਦ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਦੁੱਖ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਮਝਦਾਰ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਕਠੋਰਤਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਰਾਜਾ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚਲਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਧਰਮ ਨੂੰ ਹੀ ਪਹਿਲਾ ਮਾਨੇ; ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਐਸਾ ਕਰੂਣ ਵਿਹਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਸੁਝਾਇਆ ਹੈ। ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ ਉਹ ਨਾ ਕਰੇ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ; ਉਸ ਵਿੱਚ ਕੀ ਗੁਣ ਹੈ? ਚੰਗਾ-ਮੰਦਾ, ਧਰਮ-ਅਧਰਮ ਦੀ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੜਚੋਲ ਕਰਕੇ ਹੀ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਗਿਆਨੀ, ਸੱਚਾ, ਸੰਯਮੀ ਤੇ ਰਾਜਾ ਹੈ—ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਰੱਖਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਸੰਦੇਹ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਜਿੱਥੇ ਇੱਛਾ ਤੇ ਲਾਭ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣ— ਉਸ ਵੇਲੇ, ਧਰਮ ਦਾ ਕੰਮ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਉਹੀ ਧਰਮ ਹੈ ਜੋ ਇੱਛਾ ਜਾਂ ਲਾਭ ਨਾਲ ਟਕਰਾਅ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਭ ਉੱਤਮ ਜੀਵਨ, ਤਪੱਸਿਆ, ਧਰਮ ਤੇ ਰਾਜਧਰਮ ਦੀਆਂ ਗੁੱਝਲੀਆਂ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ ਆਸਾਨ ਤੇ ਪ੍ਰੇਰਕ ਕਹਾਣੀ ਵਾਂਗ ਜੰਗਲ ਦੇ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਤੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸੰਵਾਦ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।