ਜੀ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਕਥਾ ਪੰਜਾਬੀ ਵਿਚ ਸੁਣਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਇੱਕ ਪ੍ਰਵਾਹਮਈ ਅਤੇ ਆਦਰਯੋਗ ਕਹਾਣੀ ਹੋਵੇ। ਜੀਵਾਤਮਾ ਕਦੇ ਰੁੱਖਾਂ, ਬੂਟਿਆਂ, ਪਾਣੀ, ਹਵਾ, ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਕਦੇ ਚੌਪਾਇਆ ਜਾਂ ਦੋ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਅੰਬਰੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਸਰੀਰ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਕੋਈ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ—"ਕੀ ਜੀਵ ਨਵੇਂ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਆਪਣਾ ਪੁਰਾਣਾ ਸਰੀਰ ਹੀ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ? ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਮਨ ਵਿਚ ਸੰਦੇਹ ਹੈ ਕਿ ਮਨੁੱਖਾ ਜਨਮ ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।" ਅੱਗੇ ਪੁੱਛਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—"ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਇਹਨਾ ਵੱਡਾ ਆਕਾਰ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲਦਾ ਹੈ? ਅੱਖਾਂ-ਕੰਨ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਕਿਵੇਂ ਕਰਦੇ ਹਨ? ਸਾਨੂੰ ਸੱਚ ਦੱਸੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਖੇਤਰ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਮੰਨਦੇ ਹਾਂ।" ਉੱਤਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ—"ਹਵਾ ਗਰਭ ਵਿਚ ਪੈਂਦੇ ਜੀਵ ਨੂੰ ਉਚਾ ਚੁੱਕਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮੌਤ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਬੀਜ, ਫੁੱਲ ਤੇ ਫਲ ਸਮੇਤ, ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉੱਥੇ, ਸੁਖਸ਼ਮ ਤੱਤਾਂ ਉੱਤੇ ਅਧਿਕਾਰ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਵਿਕਸਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।" ਜਨਮ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਜਦ ਨਵਾਂ ਸਰੀਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚੇਤਨਾ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਕੰਨਾਂ ਨਾਲ ਧੁਨੀਆਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਰੂਪ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਨੱਕ ਨਾਲ ਸੁਗੰਧ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੀਭ ਨਾਲ ਸਵਾਦ, ਚਮੜੀ ਨਾਲ ਛੂਹ ਅਤੇ ਮਨ ਨਾਲ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਪਛਾਣਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਤਮਾ ਅੱਠ ਇੰਦਰੀਆਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—"ਜਦੋ ਇਹ ਜੀਵ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਦ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ, ਦੱਬ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਤਾਂ ਆਤਮਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੀ ਹੈ?" ਉੱਤਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ—"ਜਦ ਜੀਵ ਪ੍ਰਾਣ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਸੁੱਤਿਆ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਚੰਗੇ-ਮੰਦੇ ਕਰਮ ਛੱਡ ਕੇ, ਹਵਾ ਦੇ ਰਸਤੇ, ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਨਵੇਂ ਗਰਭ ਵਿਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" ਜੋ ਚੰਗੇ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਚੰਗੇ ਘਰ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਜਿਹੜੇ ਮੰਦੇ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੰਦੇ ਘਰ ਜਾਂ ਕੀੜੇ-ਮਕੌੜੇ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਚਾਰ ਪੈਰਾਂ, ਦੋ ਪੈਰਾਂ ਜਾਂ ਛੇ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਵੀ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਮਝਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ—ਹੁਣ ਹੋਰ ਕੀ ਪੁੱਛਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ? ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—"ਕਿਹੜੀਆਂ ਕਰਤੂਤਾਂ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਉੱਚੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ? ਕੀ ਇਹ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਜਾਂ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ? ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਕਿਹੜਾ ਰਸਤਾ ਸ਼ੁਭ ਲੋਕਾਂ ਤੱਕ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" ਉੱਤਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ—"ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਇਹੀ ਰਸਤਾ ਦੱਸਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਗਿਆਨੀ ਮੰਨ ਕੇ, ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨੁਕਸਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਲੋਕ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਉਸਨੂੰ ਫਲ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ।" ਚਾਰ ਕਰਮ, ਜੇ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਾ ਕੀਤੇ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਡਰ ਅਤੇ ਅਣਹੋਣੀ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ: ਯਜਨ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ, ਮੌਨ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ, ਪਾਠ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਅਤੇ ਦਾਨ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ। ਕੋਈ ਵੀ ਆਦਮੀ ਇੱਜ਼ਤ ਮਿਲਣ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾ ਕਰੇ, ਨਾ ਹੀ ਅਪਮਾਨ ਤੇ ਦੁੱਖੀ ਹੋਵੇ। ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਚੰਗਿਆਂ ਨੂੰ ਹੀ ਮਾਣਦੇ ਹਨ; ਮੰਦੇ ਲੋਕ ਚੰਗਿਆਂ ਦੇ ਮਨ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦੇ। "ਮੈਂ ਦਿਆਂਗਾ," "ਮੈਂ ਯਜਨ ਕਰਾਂਗਾ," "ਇਹ ਮੇਰਾ ਹੈ," "ਇਹ ਮੇਰਾ ਵਰਤ ਹੈ"—ਇਹ ਸਭ ਡਰ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹਨ, ਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤਿਆਗਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਗਿਆਨੀ ਪੁਰਾਣੇ ਆਸਰੇ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਤੇ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—"ਘਰ-ਵਾਲਾ ਕਿਵੇਂ ਧਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ? ਯਤਿ ਕਿਵੇਂ ਕਰਦਾ ਹੈ? ਅਧਿਆਪਕ ਆਪਣਾ ਕਰਤੱਬ ਕਿਵੇਂ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਹੈ? ਜੰਗਲ-ਵਾਸੀ ਕਿਵੇਂ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਅਨੇਕ ਤਜਰਬੇ ਕਰਦਾ ਹੈ?" ਉੱਤਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ—"ਜੋ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਲਈ ਆਉਂਦਾ, ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ, ਸਵੇਰੇ ਉਠਦਾ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਅਖੀਰ ਚ ਸੁੱਤਦਾ, ਨਰਮ, ਸਵੈ-ਨਿਯੰਤ੍ਰਿਤ, ਅਡੋਲ ਤੇ ਚੌਕਸ ਰਹਿੰਦਾ, ਸਵਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ—ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਜੋ ਧਰਮੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਧਨ ਕਮਾਂਦਾ, ਯਜਨ ਕਰਦਾ, ਦਾਨ ਕਰਦਾ, ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ, ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦਾ ਨਾ ਲੈਂਦਾ—ਇਹ ਘਰ-ਵਾਲੇ ਲਈ ਪੁਰਾਣਾ ਉਪਦੇਸ਼ ਹੈ।" "ਜੋ ਆਪਣੀ ਹੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਜੀਉਂਦਾ, ਮੰਦ ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਬਚਦਾ, ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਤੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਂਦਾ, ਉਹ ਜੰਗਲ-ਵਾਸੀ, ਖਾਣ-ਪੀਣ ਤੇ ਆਚਰਨ ਵਿਚ ਨਿਯਮਤ, ਉੱਚੀ ਸਿੱਧੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।" "ਜੋ ਹُنਰਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਜੀਉਂਦਾ, ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਨੇਕ, ਇੰਦਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ, ਘਰ-ਵਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਹਲਕਾ ਤੇ ਘੱਟ ਚਲਣ ਵਾਲਾ, ਕਈ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦਾ—ਇਹ ਯਤਿ ਹੈ।" "ਜਿਸ ਰਾਤ ਨੂੰ ਦੁਨੀਆਂ ਤੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਤੇ ਜੀਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਰਾਤ ਦੀ ਚਾਹ ਰੱਖ ਕੇ, ਗਿਆਨੀ ਮਨੁੱਖ, ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦਾ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਕਰਦਾ ਹੈ।" "ਜੋ ਦੱਸ ਪੂਰਵਜਾਂ, ਦੱਸ ਉੱਤਰਜਾਂ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇਕਵੀਹਵਾਂ ਮੰਨਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜੰਗਲ-ਵਾਸੀ, ਚੰਗੇ ਕਰਮ ਕਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਤੱਤਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਛੱਡ ਕੇ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—"ਕਿੰਨੇ ਰਿਸ਼ੀ ਹਨ ਤੇ ਮੌਨ ਦੇ ਕਿੰਨੇ ਰੂਪ ਹਨ? ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਵੀ ਦੱਸੋ।" ਉੱਤਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ—"ਜੋ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦਾ, ਪਿੱਛੇ ਪਿੰਡ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ, ਜਾਂ ਪਿੰਡ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦਾ, ਪਿੱਛੇ ਜੰਗਲ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ, ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸਰਵੋਤਮ ਹੈ।" "ਜੰਗਲ-ਵਾਸੀ ਰਿਸ਼ੀ ਪਿੰਡ ਦੀ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਵਰਤਦਾ, ਇਸ ਲਈ ਜਦ ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦਾ, ਪਿੰਡ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।" "ਜਦ ਤੱਕ ਜੀਵਨ ਚਲਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਤਦ ਤੱਕ ਭੋਜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖੋ; ਇਸ ਲਈ ਜਦ ਪਿੰਡ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦਾ, ਜੰਗਲ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।" "ਜੋ ਇੱਛਾਵਾਂ ਤੇ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਇੰਦਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਪਾ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਮੌਨ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਥੇ ਹੀ ਸਿੱਧੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।" "ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਦੰਦ ਸਾਫ, ਨੱਖ ਕੱਟੇ ਹੋਏ, ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਨ੍ਹਾਇਆ ਤੇ ਸੁਸਜਜਤ, ਜੋ ਸਿਆਹ ਚਮੜੀ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੌਣ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ?" "ਤਪ ਨਾਲ ਕਮਜ਼ੋਰ, ਪਤਲਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਮਾਸ, ਹੱਡੀਆਂ ਤੇ ਲਹੂ ਘਟ ਗਏ, ਉਹ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਤੇ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉੱਚੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।" "ਜਦ ਰਿਸ਼ੀ ਮੌਨ ਵਿਚ ਟਿਕ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਦੁਵੈਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਤੇ ਜਿੱਤ ਕੇ ਪਰਮ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।" "ਜਦ ਰਿਸ਼ੀ ਗਾਂ ਵਾਂਗ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਲੈਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਉਸ ਦੀ ਅਮਰਤਾ ਲਈ ਯੋਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਸਭ ਲਈ ਇੱਕੋ ਕਰਤੱਬ ਹੈ—ਕ੍ਰੋਧ, ਲਾਲਚ, ਵੈਰ ਤੇ ਅਧੀਰਤਾ ਛੱਡੋ; ਈਰਖਾ, ਧੋਖਾ, ਅਹੰਕਾਰ, ਦੋਖ ਤੇ ਚੁਗਲੀ ਛੱਡੋ। ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰੋਧ, ਲਾਲਚ, ਮਲਕੀਅਤ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਧਰਮ ਦਾ ਗਿਆਨੀ ਹੈ।" "ਚਾਹੇ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਖਾਣ ਵਾਲਾ, ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ, ਘਰ-ਵਾਲਾ, ਜੰਗਲ-ਵਾਸੀ ਜਾਂ ਯਤਿ ਹੋਵੇ—ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਅਧਰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਇਹ ਕਿਵੇਂ? ਦੱਸੋ।" "ਯਤਿ ਲਈ ਅੱਠ ਗੁੱਡੀਆਂ, ਜੰਗਲ-ਵਾਸੀ ਲਈ ਸੋਲ੍ਹਾਂ, ਘਰ-ਵਾਲੇ ਲਈ ਬੱਤੀ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਲਈ ਅਣਗਿਣਤ ਭੋਜਨ ਨਿਯਮਤ ਹਨ।" "ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਇਹ ਅਸ਼ਟਕਾ ਦੇ ਸ਼ੁਭ-ਅਸ਼ੁਭ ਫਲ ਸਮਝੋ।" ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਪੁੱਛਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—"ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋ ਵਿਚੋਂ ਕੌਣ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦ ਦੌੜਦੇ ਹਨ?" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਤੇ ਪਰਲੋਕ, ਕਰਮ ਤੇ ਗਿਆਨ, ਜਨਮ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਰਾਜ, ਧੀਰਜ ਤੇ ਵਿਵੇਕ ਨਾਲ, ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਵਾਂਗ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੁਲ੍ਹਦੇ ਹਨ।