ਪਿਆਰੇ ਰਾਜਨ, ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਨੰਦਨ ਵਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਸੀ, ਹਰ ਰੂਪ ਧਾਰਣ ਕਰਨ ਦੇ ਸਮਰਥ, ਲੱਖਾਂ ਸਾਲ ਉੱਥੇ ਰਹੇ, ਤਾਂ ਆਖਿਰ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਤੁਸੀਂ ਸੁਰਗ ਛੱਡ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਏ? ਜਿਵੇਂ ਇੱਥੇ, ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਦੌਲਤ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਮਿੱਤਰ ਤੇ ਆਪਣੇ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਛੱਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉੱਥੇ, ਜਦੋਂ ਪੁੰਨ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਛੱਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮੇਰਾ ਮਨ ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਘੁੰਮ ਗਿਆ ਕਿ ਉੱਥੇ ਪੁੰਨ ਕਿਵੇਂ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕੌਣ ਕਿਸ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਿਸ ਅੰਤਰ ਨਾਲ? ਇਹ ਸਾਰਾ ਗਿਆਨ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਹੈ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਦੱਸੋ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਇਸ ਧਰਤੀ ਦੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੜਪਦੇ ਹਨ, ਕਾਂ, ਗਿੱਦੜਾਂ ਅਤੇ ਕੁੱਤਿਆਂ ਕੋਲੋਂ ਰੋਟੀ ਲੱਭਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਪੁੰਨ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਨੇਕ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਭਟਕਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਰਾਜਨ, ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਐਸੇ ਪਾਪੀ ਤੇ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਕੰਮਾਂ ਤੋਂ ਬਚੋ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਗਿਆਨ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਪੂਛਣਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਆਖੋ। ਜਦੋਂ ਪੰਛੀ, ਗਿੱਧ, ਕਾਂ ਅਤੇ ਕੀੜੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ? ਮੈਂ ਅਜੇ ਤੱਕ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨਰਕ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਸੁਣਿਆ। ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜਦੋਂ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਾਫ਼ ਦਿਸਦੇ ਹੋਏ ਭਟਕਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਇਸ ਧਰਤੀ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਉੱਥੋਂ ਨਿਕਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ। ਸਠ ਹਜ਼ਾਰ ਜੀਵ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਡਿੱਗਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਅੱਸੀ ਸਾਲ ਤੱਕ ਭਟਕਦੇ ਹਨ। ਡਿੱਗਦੇ ਸਮੇਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭਿਆਨਕ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਖਸ਼, ਤੇਜ਼ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੇ, ਚੀਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਰਾਖਸ਼, ਤੇਜ਼ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੇ, ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਤੜਪਾਉਂਦੇ ਹਨ? ਉਹ ਕਿਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਜਾ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਜਣਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ? ਇਹ ਰਾਜ, ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਬਣਾਏ ਲਹੂ, ਵੀਰਜ, ਫੁੱਲ ਤੇ ਫਲਾਂ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਤੋਂ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਔਰਤ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਵੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਜਣਮ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਰੁੱਖਾਂ, ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ, ਪਾਣੀ, ਹਵਾ, ਧਰਤੀ, ਆਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਚਾਰ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੇ ਜਾਂ ਦੋ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾ ਵੱਸਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਜਣਮ ਧਾਰਦੇ ਹਨ। ਕੀ ਮਨੁੱਖ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਨਵਾਂ ਸਰੀਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਪੁਰਾਣੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਹੀ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਇਹ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਕਰੋ ਕਿ ਮਨੁੱਖੀ ਜਨਮ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਸਰੀਰ ਵੱਡਾ ਕਿਵੇਂ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਕੰਨ ਆਪਣੇ ਫਰਜ ਕਿਵੇਂ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ? ਇਹ ਸਾਰੀ ਸੱਚਾਈ ਦੱਸੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਖੇਤਰ ਦਾ ਗਿਆਤਾ ਮੰਨਦੇ ਹਾਂ। ਹਵਾ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਅੰਬ ਨੂੰ ਉੱਠਾਉਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਮੌਤ ਉੱਤੇ, ਫੁੱਲ ਤੇ ਫਲ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਬੀਜ ਨਿਕਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਉੱਥੇ, ਸੁਖਸ਼ਮ ਤੱਤਾਂ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਗਰਭ ਦਾ ਵਿਕਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਜਣਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਨਵਾਂ ਸਰੀਰ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਚੇਤਨਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ; ਫਿਰ ਕੰਨਾਂ ਨਾਲ ਧੁਨੀ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਰੂਪ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਨੱਕ ਨਾਲ ਸੁਗੰਧ, ਜੀਭ ਨਾਲ ਸਵਾਦ, ਚਮੜੀ ਨਾਲ ਛੂਹ ਅਤੇ ਮਨ ਨਾਲ ਵਿਚਾਰ ਪਛਾਣਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ, ਜੜਤ ਜੀਵ, ਅੱਠ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ, ਦਫਨਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਜਾਂ ਸੁੱਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਆਤਮਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪਛਾਣਦੀ ਹੈ? ਜਿਵੇਂ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਜਿੰਦ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਚੰਗੇ ਜਾਂ ਮਾੜੇ ਕਰਮ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੁਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਨਵੀਂ ਗਰਭ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਭਲੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਚੰਗੀ ਗਰਭ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਮਾੜੇ ਕਰਮ ਵਾਲੇ ਮਾੜੀ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮਾੜੇ ਜੀਵ ਕੀੜੇ-ਮਕੌੜੇ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਮੈਂ ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਹੇ ਮਹਾਨ। ਚਾਰ ਪੈਰਾਂ, ਦੋ ਪੈਰਾਂ ਜਾਂ ਛੇ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਇਉਂ ਹੀ ਜਣਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਹੁਣ ਹੋਰ ਕੀ ਪੁੱਛਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ? ਕਿਹੜੀਆਂ ਕਰਤੂਤਾਂ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ, ਹੇ ਪਿਆਰੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਜਾਂ ਗਿਆਨ ਨਾਲ? ਇਹ ਜਿਵੇਂ ਜਿਵੇਂ ਹੁੰਦਾ, ਦੱਸੋ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕੇ। ਗਿਆਨੀ ਸਦਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹੀ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਰਾਹ ਹੈ। ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਗਿਆਨੀ ਮੰਨ ਕੇ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ ਪਰ ਆਪਣੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਮਾਣ-ਸ਼ੋਹਰਤ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਲੋਕ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਉਸਨੂੰ ਫਲ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ। ਚਾਰ ਕੰਮ—ਹਵਨ ਵਿੱਚ ਅਹੰਕਾਰ, ਮੌਨ ਵਿੱਚ ਅਹੰਕਾਰ, ਪਾਠ ਵਿੱਚ ਅਹੰਕਾਰ, ਤੇ ਯੱਗ ਵਿੱਚ ਅਹੰਕਾਰ—ਜੇ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾ ਕੀਤੇ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਡਰ ਦੇ ਕਾਰਨ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਸਨਮਾਨ ਮਿਲਣ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾ ਕਰੇ, ਨਾ ਅਪਮਾਨ ਤੇ ਦੁੱਖੀ ਹੋਵੇ। ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਚੰਗਿਆਂ ਦਾ ਸਨਮਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਮਾੜੇ ਲੋਕ ਚੰਗਿਆਂ ਦੇ ਮਨ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦੇ। "ਮੈਂ ਦਿਆਂਗਾ," "ਮੈਂ ਯੱਗ ਕਰਾਂਗਾ," "ਇਹ ਮੇਰਾ ਹੈ," "ਇਹ ਮੇਰੀ ਮੰਜਿਲ ਹੈ"—ਇਹ ਸਭ ਡਰ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹਨ, ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਿਆਗਣਯੋਗ ਹਨ। ਜੋ ਗਿਆਨੀ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਆਸਰੇ ਨੂੰ ਪਛਾਣਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚਾਰ ਰਾਹ ਤੇ ਰੋਕੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਕਰਕੇ, ਇੱਥੇ ਤੇ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਚਿਰ-ਸ਼ਾਂਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਦੱਸੋ, ਗ੍ਰਿਹਸਥੀ ਕਿਵੇਂ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਉਂਦਾ ਹੈ? ਸੰਨਿਆਸੀ ਕਿਵੇਂ ਕਰਦਾ ਹੈ? ਅਧਿਆਪਕ ਆਪਣੇ ਫਰਜਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਹੈ? ਜੋ ਵਨਵਾਸੀ ਹੈ, ਉਹ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਕਿੰਨੀ ਕੁ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦਾ ਹੈ? ਜੋ ਵਿਦਿਆ ਲਈ ਬੁਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸਵੇਰੇ ਉੱਠਦਾ ਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿੱਛੋਂ ਸੁੱਤਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਮਿੱਠਾ, ਸਵੈ-ਨਿਯੰਤਰਿਤ, ਅਟੱਲ ਤੇ ਸਾਵਧਾਨ ਹੈ, ਆਤਮ-ਅਧਿਐਨ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ—ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਸਫਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਸਨੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਦੌਲਤ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਯੱਗ ਕਰੇ, ਸਦਾ ਦਾਨ ਦੇਵੇ, ਮਿਹਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰੇ; ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਚੀਜ਼ ਨਾ ਲਵੇ—ਇਹ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਲਈ ਪੁਰਾਤਨ ਉਪਦੇਸ਼ ਹੈ। ਆਪਣੀ ਹੀ ਕਮਾਈ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਚਲਾਏ, ਮਾੜੇ ਕੰਮਾਂ ਤੋਂ ਬਚੇ, ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇਵੇ ਤੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਹਾਨੀ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਏ, ਐਸਾ ਸਾਧੂ—ਜੋ ਵਨ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ, ਖਾਣ-ਪੀਣ ਤੇ ਆਚਾਰ ਵਿੱਚ ਨਿਯਮਤ ਹੈ—ਉੱਚੀ ਸਿੱਧੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਹُنਰਾਂ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਨਹੀਂ ਚਲਾਉਂਦਾ, ਸਦਾ ਧਰਮੀ ਰਹਿੰਦਾ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਕਾਬੂ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ, ਘਰ-ਵਹਿੜੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਸੁੱਤਦਾ, ਹਲਕਾ ਤੇ ਘੱਟ ਚਲਣ ਵਾਲਾ, ਕਈ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦਾ—ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਸੰਨਿਆਸੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੀ ਰਾਤ ਦੁਆਰਾ ਲੋਕ ਜਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇੱਛਾਵਾਂ ਤੇ ਸੁਖਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਉਸੇ ਰਾਤ ਵੱਲ ਯਤਨ ਕਰਨਾ, ਗਿਆਨੀ, ਸਵੈ-ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਤੇ ਵਨਵਾਸੀ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਲਕੜ ਹੈ। ਉਹ ਦੱਸ ਪੂਰਨਜਨਮਾਂ ਤੇ ਦੱਸ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਪੀੜੀਆਂ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇਕਵੀਹਵਾਂ ਮੰਨਦਾ ਹੈ; ਵਨਵਾਸੀ, ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਵਨ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਤੇ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਿੰਨੇ ਰਿਸ਼ੀ ਹਨ, ਤੇ ਮੌਨ ਦੇ ਕਿੰਨੇ ਰੂਪ ਹਨ? ਇਹ ਦੱਸੋ, ਅਸੀਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ। ਜੋ ਵਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਪਿੰਡ ਪਿੱਛੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਵਨ ਪਿੱਛੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਗਿਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਵਨ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ ਪਿੰਡ ਪਿੱਛੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ ਵਨ ਪਿੱਛੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ? ਜੋ ਵਨਵਾਸੀ ਰਿਸ਼ੀ ਹੈ, ਉਹ ਪਿੰਡ ਦੀ ਕੋਈ ਵੀ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਵਰਤਦਾ; ਇਸ ਲਈ ਜਦੋਂ ਉਹ ਵਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਪਿੰਡ ਪਿੱਛੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਅੱਗ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਘਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਪਰਿਵਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸਿਰਫ਼ ਲੰਗੋਟ ਪਹਿਨ ਕੇ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਤਕ ਹੀ ਕੱਪੜਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਤਕ ਜੀਵਨ ਨਿਭਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਤਦ ਤਕ ਹੀ ਰੋਟੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰੇ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਵਨ ਉਸਦੇ ਮਨ ਪਿੱਛੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਗੁੱਝਲ ਸੰਸਾਰ ਅਤੇ ਆਤਮਾ ਦੇ ਗੁਣ, ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦੇ ਚੱਕਰ, ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਅਤੇ ਉੱਚੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਰਾਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਮਝਾ ਦਿੱਤੇ। ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਹੋਰ ਜੋ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੋ, ਪੁੱਛੋ।