ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਪੁੱਛਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਤੂੰ ਆਨੰਦ ਲਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਕਿੰਨੇ ਸਮੇਂ ਲਈ—ਮੈਨੂੰ ਸੱਚ ਸੱਚ ਦੱਸ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਾਂਗ ਬੜੀ ਸਮਝ ਨਾਲ ਸਮਝਾਉਂਦਾ ਹੈਂ। ਉਸ ਉੱਤਰ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਾ ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਮੈਂ ਕਦੇ ਇਥੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਇਕ ਸਮਰਾਟ ਸੀ, ਫਿਰ ਮੈਂ ਵੱਡੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ ਤੇ ਉਥੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਰਹਿਆ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ ਹੋਰ ਉੱਚੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸੁੰਦਰ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਵੱਸਿਆ, ਜਿਸਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਸਨ ਤੇ ਜਿਸਦਾ ਵਿਸਥਾਰ ਸੌ ਯੋਜਨ ਸੀ। ਉਥੇ ਰਹਿ ਕੇ, ਮੈਂ ਫਿਰ ਹੋਰ ਉੱਚੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਮੈਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੇ ਅਮਰ ਤੇ ਦੁਰਲਭ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਜਿੱਥੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵੀ ਪਹੁੰਚ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ। ਉਥੇ ਵੀ ਮੈਂ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤਕ ਰਿਹਾ। ਇੱਥੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਆਲਯ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਹਰ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਮਾਣਿਆ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਤ ਹੋਇਆ, ਮੇਰੀ ਮਹਿਮਾ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਆਗੂ ਵਾਂਗ ਸੀ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨੰਦਨ ਵਨ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕੋਈ ਵੀ ਰੂਪ ਧਾਰ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਮੈਂ ਲੱਖ ਸਾਲ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦਿਆਂ, ਸੁਗੰਧਤ, ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਦਿਆਂ ਬਿਤਾਏ। ਉਥੇ, ਵਿਅਸਨ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ, ਬੜੀ ਲੰਮੀ ਮਿਆਦ ਬੀਤ ਗਈ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਦਿਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਦੂਤ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਚੀਕ ਕੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ: 'ਗਿਰੋ!' ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਿੰਘ। ਨੰਦਨ ਤੋਂ ਡਿੱਗਣ 'ਤੇ, ਜਦ ਮੇਰਾ ਪੁੰਨ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ, ਮੈਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਦਇਆ ਭਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਲਈ ਵਿਲਾਪ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ: 'ਹਾਏ! ਕਿੰਨੀ ਦੁਖ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ! ਧਰਮੀ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਯਯਾਤੀ ਹੁਣ ਆਪਣਾ ਪੁੰਨ ਖਤਮ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਡਿੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈ।' ਜਦ ਮੈਂ ਡਿੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮੈਂ ਆਖਿਆ: 'ਧਰਮੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਡਿੱਗ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?' ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਯਜਨ ਸਥਾਨ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ। ਮੈਂ ਜਦ ਉਥੇ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਭੇਟਾਂ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਤੇ ਹਵਨ ਦੇ ਧੂਏਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਇੱਥੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਹੁਣ ਪੂਛਿਆ ਗਿਆ: 'ਜਦ ਤੂੰ ਨੰਦਨ ਵਿੱਚ ਲੱਖ ਸਾਲ ਰਿਹਾ, ਤਾਂ ਆਖਿਰ ਤੂੰ ਸਵਰਗ ਛੱਡ ਕੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਕਿਉਂ ਆਇਆ?' ਉਸ ਦਾ ਉੱਤਰ ਮਿਲਿਆ: ਜਿਵੇਂ ਇਥੇ, ਜਦ ਧਨ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਮਿੱਤਰ ਤੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਵੀ ਸਾਥ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਥੇ, ਜਦ ਪੁੰਨ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਗੂ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। 'ਉਥੇ ਪੁੰਨ ਕਿਵੇਂ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਕਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਕਿਹੜਾ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕਿਹੜੇ ਅੰਤਰ ਨਾਲ?' ਉਸ ਨੇ ਸਮਝਾਇਆ: ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਧਰਤੀ ਦੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਾਂ, ਗਿਦੜ ਤੇ ਕੁੱਤਿਆਂ ਕੋਲੋਂ ਖਾਣਾ ਲੱਭਦੇ ਹੋਏ ਦੁੱਖੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਪੁੰਨ ਮੁੱਕਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਐਸੇ ਪਾਪੀ ਤੇ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਕਰਤੂਤਾਂ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ, ਹੋਰ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ ਤਾਂ ਪੁੱਛ। ਤਦ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ: 'ਜਦ ਪੰਛੀ, ਗਿਦ, ਕਾਂ ਤੇ ਕੀੜੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ? ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨਰਕ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਸੁਣਿਆ।' ਉਸ ਨੇ ਦੱਸਿਆ: ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜਦ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਦਿਸਦੇ ਹੋਏ ਭਟਕਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਇਸ ਧਰਤੀ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਦੇ ਹਨ ਤੇ ਬੇਅੰਤ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਉਥੋਂ ਨਹੀਂ ਨਿਕਲਦੇ। ਸਾਠ ਹਜ਼ਾਰ ਆਕਾਸ਼ ਰਾਹੀਂ ਡਿੱਗਦੇ ਹਨ ਤੇ ਅੱਸੀ ਸਾਲ ਭਟਕਦੇ ਹਨ। ਡਿੱਗਦੇ ਹੋਏ, ਭਿਆਨਕ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਖਸ਼ਸ, ਜੋ ਤੇਜ਼ ਦੰਦ ਵਾਲੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰਦੇ ਹਨ। 'ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਰਾਖਸ਼ਸ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਤੜਪਾਉਂਦੇ ਹਨ? ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਜਣਨ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ?' ਉਸ ਨੇ ਸਮਝਾਇਆ: ਲਹੂ, ਵੀਰਜ ਤੇ ਫੁੱਲ-ਫਲ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਚੀਜ਼, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਬਣਾਈ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਔਰਤ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਦਰੱਖਤਾਂ, ਬੂਟੀਆਂ, ਪਾਣੀ, ਹਵਾ, ਧਰਤੀ, ਆਕਾਸ਼, ਚੌਪਾਇਆ ਤੇ ਦੋ ਪੈਰ ਵਾਲੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਜਣਨ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। 'ਕੀ ਮਨੁੱਖ ਇਥੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਨਵਾਂ ਸਰੀਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਹੀ ਆਉਂਦਾ ਹੈ? ਮਨੁੱਖੀ ਜਨਮ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲਦਾ ਹੈ?' ਉਸ ਨੇ ਦੱਸਿਆ: ਹਵਾ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਅੰਬ੍ਰਿਓ ਨੂੰ ਉਠਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਮੌਤ ਸਮੇਂ, ਬੀਜ, ਫੁੱਲ-ਫਲ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਨਿਕਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉੱਥੇ ਸੁਖਸ਼ਮ ਤੱਤਾਂ ਉੱਤੇ ਅਧਿਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਇਹਥੇ ਅੰਬ੍ਰਿਓ ਨੂੰ ਵਿਕਸਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਉਹ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਨਵਾਂ ਸਰੀਰ ਧਾਰਨ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਚੇਤਨਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਕੰਨ ਨਾਲ ਧੁਨੀ ਸੁਣਦਾ, ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਰੂਪ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਨੱਕ ਨਾਲ ਸੁਗੰਧ, ਜੀਭ ਨਾਲ ਸਵਾਦ, ਚਮੜੀ ਨਾਲ ਸਪਰਸ਼, ਮਨ ਨਾਲ ਵਿਚਾਰ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, embodied being, ਅੱਠ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। 'ਜਦ ਇਹ ਮਨੁੱਖ, ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਰਿਹਾ, ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਦਫ਼ਨ ਜਾਂ ਉਡਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਆਤਮਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈ?' ਉਸ ਨੇ ਦੱਸਿਆ: ਜਿਵੇਂ ਸੌਂਦੇ ਸਮੇਂ, ਆਤਮਾ ਜਿੰਦਗੀ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਚੰਗੇ-ਮੰਦੇ ਕਰਮ ਛੱਡ ਕੇ, ਹਵਾ ਦੇ ਰਸਤੇ ਹੋਰ ਗਰਭ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਚੰਗੇ ਗਰਭ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਮੰਦੇ ਕਰਮ ਵਾਲੇ ਮੰਦੇ ਗਰਭ ਜਾਂ ਕੀੜੇ-ਮਕੌੜੇ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਚੌਪਾਇਆ, ਦੋ ਪੈਰ ਤੇ ਛੇ ਪੈਰ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਵੀ ਇੰਝ ਹੀ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਂ ਪੂਰਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ, ਹੋਰ ਕੀ ਪੁੱਛਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਿੰਘ? 'ਕਿਹੜੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਇੱਕ ਨਸ਼ਵਰ ਮਨੁੱਖ ਉੱਚੇ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਤਪਸਿਆ ਜਾਂ ਗਿਆਨ ਨਾਲ?' ਜਵਾਬ ਮਿਲਿਆ: ਗਿਆਨੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਹੀ ਰਾਹ ਦੱਸਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਗਿਆਨਵਾਨ ਸਮਝ ਕੇ, ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਮਾਣ-ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਲੋਕ ਨਾਸ਼ਵਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਉਸਨੂੰ ਫਲ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ। ਚਾਰ ਐਸੇ ਕਰਮ ਹਨ, ਜੋ ਗਲਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰਨ 'ਤੇ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ: ਹਵਨ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ, ਮੌਨ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ, ਪਾਠ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ, ਤੇ ਯਜਨ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ। ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਸਨਮਾਨ ਮਿਲਣ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਨਾ ਹੀ ਅਪਮਾਨ ਵਿੱਚ ਦੁੱਖੀ ਹੋਣਾ। ਚੰਗੇ ਮਨੁੱਖ ਚੰਗਿਆਂ ਨੂੰ ਹੀ ਆਦਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਮੰਦੇ ਮਨੁੱਖ ਚੰਗਿਆਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦੇ। 'ਮੈਂ ਦੇਵਾਂਗਾ', 'ਮੈਂ ਯਜਨ ਕਰਾਂਗਾ', 'ਇਹ ਮੇਰਾ ਹੈ', 'ਇਹ ਮੇਰਾ ਵਰਤ ਹੈ'—ਇਹ ਸਭ ਡਰ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹਨ, ਤੇ ਇਹਨਾਂ ਤੋਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਆਸਰੇ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚਾਰ ਰਾਹੀਂ ਸੰਯਮਤ ਹਨ, ਉਹ ਉੱਚੀ ਆਤਮਿਕ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇੱਥੇ ਵੀ, ਉੱਚਾ ਸ਼ਾਂਤਿ-ਸੁਖ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। 'ਇੱਕ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਕਿਵੇਂ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਜੀਵਨ ਜਿਉਂਦਾ ਹੈ? ਇਕ ਭਿਖਿਆਰੀ, ਇਕ ਅਧਿਆਪਕ, ਤੇ ਜੰਗਲ ਵਾਸੀ ਕਿਵੇਂ ਕਰਤਵ ਕਰਦੇ ਹਨ?' ਜੋ ਵਿਦਿਆ ਅਧਿਐਨ ਲਈ ਆਉਂਦਾ, ਗੁਰੂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ, ਸਵੇਰੇ ਉੱਠਦਾ, ਆਖਰੀ ਸੋਂਦਾ, ਨਰਮ, ਸੰਯਮੀ, ਡਿੱਠਾ, ਜਾਗਰੂਕ, ਤੇ ਸਵਾਧਿਆਇ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ—ਓਹੋ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਸਫਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਧਰਮੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਧਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ, ਯਜਨ ਕਰਦਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਾਨ ਕਰਦਾ, ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਾਉਂਦਾ, ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ—ਇਹ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਲਈ ਪੁਰਾਤਨ ਉਪਦੇਸ਼ ਹੈ।