ਇੱਕ ਵਾਰ, ਅਸ੍ਟਕਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਾਜਾ-ਮਹਾਨੁਭਾਵ ਇਕੱਠੇ ਬੈਠੇ ਸਨ, ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਚਾਨਕ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਉਜਲਾ, ਪ੍ਰਭਾਵਾਨ, ਤੇਜਸਵੀ ਨੌਜਵਾਨ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਵੱਲ ਡਿੱਗਦੇ ਦੇਖਿਆ। ਉਹ ਉਸਦੀ ਆਭਾ ਦੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ—ਉਹ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਸੌੰਦਰਯਮਈ, ਆਪਣੀ ਹੀ ਜੋਤਿ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਜਾਂ ਸੂਰਜ। ਉਹ ਗਹਿਰੀ ਘਟਾਵਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਅਗਲਾ ਜਾਪਦਾ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਉਸ ਨੌਜਵਾਨ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਮਾਰਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗਦੇ ਵੇਖ ਕੇ ਚਕਿਤ ਹੋ ਗਏ। ਉਹਦੇ ਅਤੁੱਟ ਤੇਜ ਤੇ ਅੱਗ-ਸੂਰਜ ਵਰਗੀ ਪ੍ਰਭਾ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦਿਤਾ, ਤੇ ਸਭ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਏ ਕਿ ਆਖ਼ਰ ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਡਿੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਦੇਵ ਮਾਰਗ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਉਸਦੀ ਆਭਾ ਇੰਦਰ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਸਮਾਨ ਸੀ। ਸਾਰੇ ਉਤਸ਼ੁਕ ਹੋ ਕੇ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਆਏ, ਸੱਚ ਜਾਣਨ ਦੀ ਆਸ ਨਾਲ ਕਿ ਉਹ ਕੌਣ ਹੈ ਤੇ ਇਥੇ ਕਿਉਂ ਆਇਆ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਪੁੱਛਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਹੋਈ, ਤੇ ਨ ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਆਪ ਪੁੱਛਦਾ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ। ਆਖ਼ਰਕਾਰ, ਅਸ੍ਟਕਾ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਨੌਜਵਾਨ, ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ? ਕਿਸ ਲਈ ਇਥੇ ਆਇਆ ਹੈਂ?" ਫਿਰ, ਅਸ੍ਟਕਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦਿਵਾਇਆ, "ਡਰ ਛੱਡ ਦੇ, ਦੁਖ ਤੇ ਭਰਮ ਛੱਡ ਦੇ, ਹੇ ਇੰਦਰ-ਸਮਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲੇ। ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ ਮਹਾਨ ਵੀ, ਜੇ ਤੂੰ ਸਾਧੂਆਂ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦਾ, ਤੈਨੂੰ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਸਾਧੂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਸੁਖ-ਹੀਨ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਸਦਾ ਇੰਦਰ ਵਰਗੇ ਉੱਚੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਤੂੰ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਰਹਿੰਦਾ, ਚੰਗਿਆਂ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਸਮਾਨ ਹੀ ਵਸਦਾ ਹੈਂ। ਅੱਗ ਸਾੜਨ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ, ਧਰਤੀ ਝੱਲਣ ਵਿੱਚ, ਸੂਰਜ ਚਮਕਣ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਸਾਧੂਆਂ ਵਿੱਚ ਮਹਿਮਾਨ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।" ਉਸ ਨੌਜਵਾਨ ਨੇ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿਤਾ, "ਮੈਂ ਯਯਾਤੀ ਹਾਂ, ਨਹੁਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤ੍ਰ, ਪੁਰੁ ਦਾ ਪਿਤਾ। ਮੈਂ ਦੇਵ, ਸਿੱਧ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਸਾਰੀਆਂ ਜਾਨਾਂ ਦਾ ਅਪਮਾਨ ਕੀਤਾ, ਮੇਰਾ ਪੁੰਨ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੁਣ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਤੈਥੋਂ ਵੱਡਾ ਹਾਂ, ਇਸ ਲਈ ਨਮਸਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਵਿਚ ਉਹੀ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈ ਜੋ ਗਿਆਨ, ਤਪ ਜਾਂ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਹੋਵੇ।" ਅਸ੍ਟਕਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਠੀਕ ਕਿਹਾ, ਪਰ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਤੇ ਤਪ ਵਿੱਚ ਵਧੇਰੇ ਹੋਵੇ, ਉਹੀ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈ। ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਪਾਪ ਕਰਦਾ, ਤੇ ਮੰਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਚੰਗੇ ਨਹੀਂ ਚਲਦੇ।" ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਅੱਗੇ ਕਿਹਾ, "ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਪਹਿਲਾਂ ਬਹੁਤ ਧਨ ਸੀ, ਹੁਣ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ; ਜਿੰਨਾ ਵੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਾਂ, ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਜੋ ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਰਹਿੰਦਾ ਤੇ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਦਾ, ਉਹੀ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾ ਹੈ। ਜਿਸਨੇ ਵੱਡੇ ਯੱਗ ਕੀਤੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਅਨੁਸ਼ਾਸਿਤ ਕੀਤਾ, ਵੇਦ ਪੜ੍ਹੇ, ਤੇ ਸਰੀਰ ਤਪ ਵਿੱਚ ਲਗਾਇਆ, ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਮੋਹ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਸਵਰਗ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ, ਕਿਸਮਤ ਮਹਾਨ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਸਮਝ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।" "ਸੁਖ ਜਾਂ ਦੁਖ, ਪ੍ਰਾਣੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਹੀ ਭੋਗਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਕਿਸਮਤ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਨਾ ਜ਼ਿਆਦਾ ਦੁਖੀ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਨਾ ਜ਼ਿਆਦਾ ਖੁਸ਼। ਮੈਂ ਕਦੇ ਡਰ ਜਾਂ ਮਾਨਸਿਕ ਪੀੜ੍ਹਾ ਨਹੀਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ, ਜੋ ਰਚਿਅਤਾ ਨੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ, ਉਹੀ ਹੋਵੇਗਾ।" "ਸਾਰੇ ਜੀਵ—ਪਸੀਨੇ, ਅੰਡੇ, ਅੰਕੁਰ, ਸਰਪ, ਕੀੜੇ, ਮੱਛੀਆਂ, ਪੱਥਰ, ਘਾਹ, ਲੱਕੜ—ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਮਾਂ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦਾ, ਆਪਣੇ ਸਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸੁਖ ਤੇ ਦੁਖ ਅਸਥਿਰ ਹਨ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਕਿਉਂ ਦੁਖੀ ਹੋਵਾਂ? ਮੈਂ ਸਾਵਧਾਨ ਰਹਿੰਦਾ, ਦੁਖ ਤੋਂ ਬਚਦਾ ਹਾਂ।" ਜਦ ਯਯਾਤੀ ਇਹ ਸਾਰਾ ਵਰਣਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਸ੍ਟਕਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਪਿਤਾਮਹ, ਜਦ ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਸਾਨੂੰ ਸੱਚ ਦੱਸ। ਤੂੰ ਕਿਹੜੇ ਲੋਕ ਭੋਗੇ, ਕਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਉੱਥੇ ਰਿਹਾ?" ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿਤਾ, "ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਚਕਰਵਰਤੀ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਫਿਰ ਵੱਡੇ ਲੋਕ ਜਿੱਤੇ, ਉੱਥੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਰਿਹਾ, ਫਿਰ ਹੋਰ ਉੱਚਾ ਲੋਕ ਮਿਲਿਆ। ਇੰਦਰ ਦੀ ਸੁੰਦਰ ਨਗਰੀ, ਜਿਸਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਸੋ ਯੋਜਨ ਫੈਲਾਵ, ਉੱਥੇ ਵੀ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਰਿਹਾ। ਫਿਰ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੇ ਅਮਰ ਲੋਕ ਵਿਚ ਗਿਆ, ਜੋ ਲੋਕਪਾਲ ਲਈ ਵੀ ਪਹੁੰਚਣ ਔਖਾ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਵੀ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਰਿਹਾ।" "ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਆਵਾਸ ਵਿੱਚ, ਜਿਥੇ ਚਾਹਿਆ ਉਥੇ ਗਿਆ, ਸਾਰੇ ਦੇਵ ਮੈਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੰਦੇ, ਮੇਰਾ ਤੇਜ ਤੇ ਬਲ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਰਗਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਨੰਦਨ ਵਨ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਜੋ ਰੂਪ ਚਾਹਿਆ, ਧਾਰ ਲਿਆ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਸੁਗੰਧੀ ਤੇ ਖਿੜੇ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਲੱਖ ਸਾਲ ਬਿਤਾਏ।" "ਪਰ ਜਦ ਮੈਂ ਉੱਥੇ ਰੱਜ ਕੇ ਸੁਖ ਭੋਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਬੀਤ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਦੂਤ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਕਿਹਾ, 'ਗਿਰ!'" "ਮੈਨੂੰ ਇੰਨਾ ਹੀ ਯਾਦ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਨੰਦਨ ਤੋਂ ਡਿੱਗਣ ਸਮੇਂ, ਮੇਰਾ ਪੁੰਨ ਮੁੱਕ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਦਇਆਲੁ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਲਈ ਦੁਖੀ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ। 'ਹਾਏ! ਯਯਾਤੀ, ਜਿਸਦੇ ਕਰਮ ਤੇ ਯਸ਼ ਧਰਮਮਈ ਸਨ, ਹੁਣ ਪੁੰਨ ਮੁੱਕਣ ਕਾਰਨ ਡਿੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈ।' ਡਿੱਗਦੇ ਹੋਏ ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ, 'ਮੈਂ ਚੰਗਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਵੇਂ ਡਿੱਗ ਪਿਆ?'" "ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਯੱਗ-ਸਥਾਨ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ, ਤੇ ਉਥੇ ਆ ਕੇ, ਹਵਨ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਤੇ ਧੂੰਏਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੋ ਕੇ ਇੱਥੇ ਆ ਗਿਆ।" ਅਸ੍ਟਕਾ ਨੇ ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਜਦ ਤੂੰ ਨੰਦਨ ਵਿਚ ਲੱਖ ਸਾਲ ਰਿਹਾ, ਤਾਂ ਕਿਹੜਾ ਕਾਰਨ ਸੀ ਕਿ ਤੂੰ ਸਵਰਗ ਛੱਡ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆ ਗਿਆ?" ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਸਮਝਾਇਆ, "ਜਿਵੇਂ ਇੱਥੇ ਧਨ ਮੁੱਕਣ 'ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਮਿੱਤਰ ਤੇ ਆਪਣੇ ਛੱਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਵੇਂ ਉੱਥੇ ਪੁੰਨ ਮੁੱਕਣ 'ਤੇ ਦੇਵਤਾ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਗਵਾ ਤੁਰੰਤ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਛੱਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" ਅਸ੍ਟਕਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਉੱਥੇ ਪੁੰਨ ਕਿਵੇਂ ਖਤਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ? ਕੌਣ ਕਿਹੜਾ ਲੋਕ ਪਾਉਂਦਾ, ਤੇ ਕਿਸ ਅਨੁਸਾਰ?" ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, "ਜੋ ਲੋਕ ਧਰਤੀ ਦੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਾਂ, ਗਿੱਦੜ, ਕੁੱਤਿਆਂ ਤੋਂ ਭੋਜਨ ਲੱਭਣ ਲਈ ਤੜਫਦੇ ਹਨ। ਪੁੰਨ ਮੁੱਕਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦੇ ਹਨ।" "ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਦੁਸ਼ਟ ਤੇ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਹੋਰ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਪੁੱਛੋ।" ਅਸ੍ਟਕਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਜਦ ਪੰਛੀ, ਗਿੱਧ, ਕਾਂ, ਕੀੜੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ? ਮੈਂ ਅਜਿਹਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਰਕ ਨਹੀਂ ਸੁਣਿਆ।" ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜਦ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵਿਅਕਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਇਸ ਧਰਤੀ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਉੱਥੋਂ ਨਹੀਂ ਨਿਕਲਦੇ। ਸਠ ਹਜ਼ਾਰ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਡਿੱਗਦੇ ਹਨ, ਫਿਰ ਅੱਸੀ ਸਾਲ ਭਟਕਦੇ ਹਨ। ਡਿੱਗਦੇ ਸਮੇਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭਿਆਨਕ, ਤਿੱਖੇ ਦੰਦ ਵਾਲੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਦੈਤ ਜਖ਼ਮੀ ਕਰਦੇ ਹਨ।" ਅਸ੍ਟਕਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਉਹ ਦੈਤ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਤੜਫਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਫਿਰ ਜੰਮਦੇ ਕਿਵੇਂ ਹਨ?" ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, "ਲਹੂ, ਵੀਰਜ, ਤੇ ਫੁੱਲ-ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਵਸਤੂ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਬਣਾਈ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਔਰਤ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਜਾ ਕੇ, ਉਹ ਉਥੇ ਅੰਬ੍ਰਿਓ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਅਸ੍ਟਕਾ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਡਿੱਗਣ, ਸਵਰਗ ਦੇ ਅਨੁਭਵ, ਪੁੰਨ ਦੇ ਖ਼ਤਮ ਹੋਣ, ਤੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦੇ ਰਾਜ ਬੜੀ ਨਿਸ਼ਠਾ ਨਾਲ ਸਮਝਾਏ।