ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਮਹਾਰਾਜਾ ਯਯਾਤੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜਾਂ ਵਿਚ ਗੰਭੀਰ ਗੱਲਬਾਤ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਇੱਕ ਨੇ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, “ਸਦਾ ਮਜ਼ਬੂਤ ਮਨੁੱਖ ਹੀ ਮਾਫ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਮਨੁੱਖ ਤਾਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੁਸ਼ਟ ਲੋਕ ਚੰਗਿਆਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜੋ ਬੇਬਸ ਹਨ, ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀਆਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਪਾਲਦੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੁਦਰਤ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਲੋਕ ਸੋਹਣਿਆਂ ਨੂੰ, ਗਰੀਬ ਅਮੀਰਾਂ ਨੂੰ, ਆਲਸੀ ਚੁਸਤ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ, ਤੇ ਪਾਪੀ ਧਰਮਾਤਮਿਆਂ ਨੂੰ ਵੈਰੀ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਇਹੀ ਦੁਸ਼ਟ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ। ਇਸਦੇ ਉਲਟ, ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।” ਉਸਨੇ ਅੱਗੇ ਸਮਝਾਇਆ, “ਕੋਈ ਭੀ ਹੋਵੇ—ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਰਾਜਾ, ਵਪਾਰੀ ਜਾਂ ਦਾਸ—ਜੇ ਉਹ ਚੰਗੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਪ੍ਰਸੰਸਾ ਦੇ ਪਾਤਰ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਵੱਲ ਹੀ ਮਨ ਲਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਅਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੇ ਭਰਾ ਹਨ। ਤੂੰ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉੱਚਤਮ ਧਰਮ ਦਾ ਧਾਰੀ ਸਮਝਦਾ ਹੈਂ। ਮੈਨੂੰ ਅੱਜ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਚਲਣ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਗੱਲ ਵਾਪਸ ਸੁਣਾ। ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਧੀਰਜਵਾਨ ਅਧੀਰ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਮਨੁੱਖ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ, ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਅਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰਮੌਰ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕੋਈ ਬੁਰਾ ਬੋਲਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਧੀਰਜਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਵਾਪਸ ਕੜਵੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਧੀਰਜ ਨਾਲ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਲਜਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪੁੰਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ, ਨਾ ਹੀ ਕੜਵੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿਣੀਆਂ ਹਨ, ਨਾ ਹੀ ਕਦੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੋਂ ਕੁਝ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਦੀ ਗੱਲ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਗੱਲ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਕਹਿਣੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਦਾ ਕੜਵੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਹੀ ਆਪਣੀ ਵਿਨਾਸ਼ ਦੀ ਲਕੀਰ ਲਿਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਤੋਂ ਆਦਰ ਦੇਣਾ, ਪਿੱਛੋਂ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ, ਤੇ ਦੁਸ਼ਟ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਵਧੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਸਹਿਣਾ, ਇਹੀ ਚੰਗੇ ਰਾਹ ਦੀ ਪਹਚਾਣ ਹੈ। ਬੋਲੀਆਂ ਵੀ ਤੀਰਾਂ ਵਾਂਗ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਨਿਕਲਦੀਆਂ ਹਨ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਇਹ ਲੱਗਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਰਾਤ ਦਿਨ ਦੁਖੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਦੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਚੋਭਣ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਹਿੰਦੇ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਕੋਈ ਵੀ ਐਸਾ ਸੁਮੇਲ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਦਇਆ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿੱਤਰਤਾ, ਦਾਨ-ਦਇਆ ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਣਾ। ਇਸ ਲਈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਹੀ ਕਹਿਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ, ਕਦੇ ਵੀ ਕੜਵੀਆਂ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਆਦਰਯੋਗ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰ, ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇ, ਤੇ ਕਿਸੇ ਕੋਲੋਂ ਮੰਗ ਨਾ ਕਰ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਸਭ ਕਰਤੱਬ ਪੂਰੇ ਕਰ ਕੇ ਘਰ ਛੱਡ ਕੇ ਜੰਗਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਮੈਂ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਨਹੁਸ਼ ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਕਿਹੜੀ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਯਯਾਤੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋ ਗਿਆ? ਇਸ ਉੱਤੇ, ਇੱਕ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਦੇਵਤੇ, ਮਨੁੱਖ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਵਾਸਵ, ਆਪਣੀ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਬਰਾਬਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਬਰਾਬਰ, ਉੱਚੇ ਜਾਂ ਹੇਠਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਅਣਦੇਖੀ ਕੀਤੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਣਜਾਣ ਸੀ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੇਰੇ ਲੋਕ ਖਤਮ ਹੋ ਗਏ; ਤੇਰਾ ਪੂੰਨ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਤੂੰ ਅੱਜ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਹੇ ਰਾਜਨ। ਮੇਰੇ ਦੇਵ ਲੋਕ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਅਣਗੌਲ ਕੀਤੀ। ਹੁਣ ਮੈਂ, ਦੇਵ ਲੋਕ ਤੋਂ ਵੰਚਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਚੰਗਿਆਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ। ਤੂੰ ਚੰਗਿਆਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਿਆ ਹੈਂ, ਜਿੱਥੇ ਤੈਨੂੰ ਮੁੜ ਮਾਣ ਮਿਲਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਹੇ ਯਯਾਤੀ, ਮੁੜ ਕਦੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਬਰਾਬਰ ਜਾਂ ਉੱਚੇ ਦੀ ਅਣਗੌਲ ਨਾ ਕਰੀਂ। ਫਿਰ, ਜਦ ਯਯਾਤੀ ਨੂੰ ਦੇਵ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਡਿੱਗਦੇ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਮਹਾਨ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਅਸ਼ਟਕ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, “ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਨੌਜਵਾਨ, ਜੋ ਵਾਸਵ ਵਰਗਾ ਰੂਪ ਧਾਰੀ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ? ਤੂੰ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀਆਂ ਹਨੇਰੀਆਂ ਤੋਂ ਡਿੱਗਦਾ ਹੈਂ, ਆਕਾਸ਼ ਵਾਸੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ। ਜਦ ਤੈਨੂੰ ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਾਹ ਤੋਂ ਡਿੱਗਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਤੇਰੀ ਅਣਮਾਪ ਚਮਕ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ ਕਿ ਇਹ ਕੀ ਡਿੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਜਦ ਤੈਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਖੜਾ ਵੇਖਿਆ, ਇੰਦਰ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਵਰਗੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਗਏ ਹਾਂ, ਸੱਚ ਜਾਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ। ਅਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪੁੱਛਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਨਾ ਹੀ ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈਂ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਕਿਹੜਾ ਹੈਂ, ਜਾਂ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਆਇਆ ਹੈਂ? ਆਪਣਾ ਡਰ ਛੱਡ, ਦੁੱਖ ਤੇ ਭਰਮ ਤੁਰੰਤ ਦੂਰ ਕਰ, ਹੇ ਇੰਦਰ ਵਰਗੀ ਚਮਕ ਵਾਲੇ। ਇੰਦਰ ਵੀ, ਭਾਵੇਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਚੰਗਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਨਹੀਂ ਸਹਿ ਸਕਿਆ। ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਦੁਖੀ ਹੋਏਆਂ ਲਈ ਆਸਰਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਚੰਗਿਆਂ ਵਿੱਚ। ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਚੱਲਦੇ ਹੋਣ, ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਵੱਸ ਰਿਹਾ ਹੈਂ। ਅੱਗ ਸਾੜਨ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਧਾਰਨ ਵਿੱਚ, ਸੂਰਜ ਚਮਕਣ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਚੰਗਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮਹਿਮਾਨ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਰਜਾ ਹੈ।” ਇਸ ਉੱਤੇ, ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ, “ਮੈਂ ਯਯਾਤੀ ਹਾਂ, ਨਹੁਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਪੁਰੂ ਦਾ ਪਿਤਾ। ਮੈਂ ਦੇਵ ਲੋਕ, ਸਿੱਧ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਅਣਗੌਲ ਕੀਤੀ। ਹੁਣ ਮੇਰਾ ਪੂੰਨ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ, ਮੈਂ ਡਿੱਗ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਤੂੰਹਾਡੇ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹਾਂ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ (ਬ੍ਰਾਹਮਣ) ਵਿੱਚ ਉਹੀ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈ, ਜੋ ਗਿਆਨ, ਤਪੱਸਿਆ ਜਾਂ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਕਿਹਾ ਹੈ, ਜੋ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਹੈ, ਉਹ ਉੱਚਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਵਿੱਚ ਉਹੀ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਤੇ ਤਪ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਹੈ; ਐਸਾ ਵਿਹਾਰ ਬੁਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਕਦੇ ਵੀ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਨਹੀਂ ਚਲਦੇ, ਸਦਾ ਚੰਗਿਆਂ ਵਾਲਾ ਹੀ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਬਹੁਤ ਧਨ ਸੀ, ਹੁਣ ਨਹੀਂ। ਜੇਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਭਲੇ ਦੀ ਲਗਾਤਾਰ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਵੱਡੀਆਂ ਯਾਗਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਸਾਰੇ ਵਿਧਿਆਂ ਵਿੱਚ ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਹੈ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਤਪੱਸਿਆ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭਟਕਣ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਸਵਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਰ, ਕਿਸਮਤ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਮੰਨ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾਰੀ ਨਾਲ ਕਰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸੁਖ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਦੁੱਖ, ਜੀਵ ਜਿਹੜਾ ਕੁਝ ਭੋਗਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਜਤਨ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਕਿਸਮਤ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਨਾ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖੀ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼। ਸਿਆਣਿਆਂ ਨੂੰ ਨਾ ਤਾਂ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਟੁੱਟਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਸੁਖ ਵਿੱਚ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਮਭਲ ਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਕਿਸਮਤ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਅਸ਼ਟਕ, ਮੈਂ ਕਦੇ ਡਰ ਜਾਂ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦਾ। ਜਿਵੇਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਾਰ ਨੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ, ਮੈਂ ਉਹੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ। ਜੋ ਪਸੀਨੇ ਤੋਂ, ਅੰਡਿਆਂ ਤੋਂ, ਅੰਕੁਰਾਂ ਤੋਂ, ਰੇੰਗਣ ਵਾਲੇ, ਕੀੜੇ, ਮੱਛੀਆਂ ਜਾਂ ਪੱਥਰ, ਘਾਹ, ਲੱਕੜ—ਇਹ ਸਭ ਆਪਣੇ ਨਿਰਧਾਰਤ ਸਮੇਂ ਉੱਤੇ ਆਪਣੇ ਮੂਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸੁਖ-ਦੁੱਖ ਦੀ ਅਸਥਿਰਤਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਹੇ ਅਸ਼ਟਕ, ਮੈਂ ਕਿਉਂ ਦੁਖੀ ਹੋਵਾਂ? ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ ਜਾਂ ਨਾ ਕਰਾਂ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦੇਵੇ? ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਸਦਾ ਚੌਕਸ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਬਚਦਾ ਹਾਂ।” ਜਦ ਯਯਾਤੀ ਇਉਂ ਬਿਆਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਅਸ਼ਟਕ ਨੇ ਮੁੜ ਪੁੱਛਿਆ, “ਪਿਤਾਮਾ, ਤੂੰ ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਮੈਨੂੰ ਸੱਚ ਦੱਸ।