ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਘੋਰ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ। ਪਹਿਲੇ ਤੀਹ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਉਹ ਸਿਰਫ ਹਵਾ ਉੱਤੇ ਜੀਉਂਦਾ ਰਿਹਾ, ਆਪਣੀ ਬੋਲੀ ਅਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ। ਫਿਰ, ਇਕ ਹੋਰ ਸਾਲ ਤੱਕ, ਉਹ ਹਵਾ ਉੱਤੇ ਹੀ ਅਡੋਲ ਰਹਿ ਕੇ ਤਪ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਨੇ ਪੰਜ ਅੱਗਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇਕ ਸਾਲ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ। ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ, ਉਹ ਇਕ ਪੈਰ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਸਿਰਫ ਹਵਾ ਨਾਲ ਹੀ ਜੀਉਂਦਾ ਰਿਹਾ। ਆਪਣੀ ਵਿਰਲ ਨੈਤਿਕਤਾ ਅਤੇ ਤਪ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਯਯਾਤੀ ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ, ਯਯਾਤੀ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਸਨਮਾਨ ਮਿਲਿਆ। ਉਸਨੂੰ ਤੀਹ ਦੇਵਤਾ, ਸਾਧਿਆ, ਮਰੁਤ ਅਤੇ ਵਸੁ ਆਦਰ ਦਿੰਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਉਥੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਵੱਸਦਾ ਰਿਹਾ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਘੁੰਮਦਾ ਫਿਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਇਕ ਵਾਰ, ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਗੱਲ-ਬਾਤ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਯਯਾਤੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਜਦੋਂ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਪੁਰੂ ਨੇ ਤੇਰਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਤੇਰੀ ਬੁੱਢਾਪਾ ਸਹਿ ਲਿਆ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਤੂੰ ਉਸਨੂੰ ਰਾਜ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਉਸਨੂੰ ਕੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ? ਮੈਨੂੰ ਸੱਚ-ਸੱਚ ਦੱਸ।" ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਗੰਗਾ ਅਤੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸਾਰਾ ਰਾਜ ਤੇਰਾ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਦੇ ਮੱਧ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਰਾਜਾ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਭਰਾ ਬਾਹਰੀ ਖੇਤਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਹਨ। ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ, ਠੱਗੀ ਜਾਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਨਾਹ ਹੀ ਉਹ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਹਾਰ, ਈਰਖਾ ਜਾਂ ਵੈਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਾਂ, ਪਿਤਾ, ਵੱਡੇ, ਗਿਆਨੀ, ਤਪੱਸਵੀ ਜਾਂ ਧੀਰਜਵਾਨ ਦਾ ਅਪਮਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜੋ ਤਾਕਤਵਾਨ ਹੈ, ਉਹ ਸਦਾ ਮਾਫ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਕਮਜ਼ੋਰ ਮਨੁੱਖ ਗੁੱਸਾ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੁਸਟ ਚੰਗਿਆਂ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਅਸਮਰਥ ਸਮਰਥ ਨੂੰ ਦੂਖੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਕੁਰੂਪ ਸੁੰਦਰਾਂ ਨੂੰ, ਗਰੀਬ ਅਮੀਰਾਂ ਨੂੰ, ਆਲਸੀ ਕਿਰਿਆਸ਼ੀਲ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਅਧਰਮੀ ਧਰਮੀ ਨੂੰ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਦੁਸਟਤਾ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ; ਇਸਦੇ ਉਲਟ ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਰਾਜਾ, ਵਣਿਕ ਜਾਂ ਦਾਸ ਹੋਵੇ, ਜੇ ਉਹ ਉੱਚ ਆਦਰਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਦੇ ਪਾਤਰ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸਦਾ ਉੱਚ ਆਦਰਸ਼ਾਂ ਵੱਲ ਮਨ ਲਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਮੁੜਦੇ, ਉਹ ਅਗਿਆਨੀ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੇ ਭਰਾ। 'ਤੂੰ ਧਰਮ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ ਅਤੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਆਚਰਨ ਦਾ ਗੌਰਵ ਕਰਦਾ ਹੈਂ; ਮੈਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਆਜ ਸੰਸਾਰਕ ਆਚਰਨ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਗੱਲ ਦੱਸ। ਜੋ ਗੁੱਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ; ਜੋ ਧੀਰਜਵਾਨ ਹੈ, ਉਹ ਅਧੀਰ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ। ਅਮਾਨਵਾਂ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਨ; ਅਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਗਿਆਨੀ ਵਧੀਆ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਬਦਨਾਮ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਧੀਰਜਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਕਦੇ ਭਾਰੀ ਬੋਲ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦਾ; ਉਹ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਅੰਦਰੋਂ ਸਾੜ ਦਿੰਦਾ ਤੇ ਪੁੰਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕਦੇ ਤਾਨਾ ਨਹੀਂ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਨਾਹ ਹੀ ਕਠੋਰ ਬੋਲ ਬੋਲਣੇ ਚਾਹੀਦੇ; ਨਾਂ ਹੀ ਕਦੇ ਅਧਮ ਤੋਂ ਕੁਝ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜੇ ਤੇਰੀ ਗੱਲ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਗੱਲ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਕਹਿਣੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤਾਨਾ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਤੇਜ ਬੋਲ ਬੋਲਦਾ ਹੈ, ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਚੋਟ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਨਾਸ ਬੰਨ੍ਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।' 'ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਅੱਗੋਂ ਆਦਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਿੱਛੋਂ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਦਾ ਦੁਸਟਾਂ ਦੀਆਂ ਵਧੇਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸਹਿਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਚੰਗਿਆਂ ਦਾ ਆਚਰਨ ਅਪਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਬੋਲ ਵੀ ਤੀਰ ਵਾਂਗ ਮੂੰਹੋਂ ਨਿਕਲਦੇ ਹਨ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਲੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਦੁਖੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਬੋਲ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਜਾਨ ਨੂੰ ਲੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਗਿਆਨੀ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਕਹਿੰਦੇ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਤੇ ਵੀ ਉਹ ਐਸੀ ਸਮਝੌਤਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਦਇਆ, ਮਿੱਤਰਤਾ, ਦਾਨ ਅਤੇ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲ। ਇਸ ਲਈ, ਸਦਾ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਬੋਲਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਕਦੇ ਵੀ ਕਠੋਰ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਆਦਰ ਦੇ ਯੋਗ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਕੋਲੋਂ ਮੰਗਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ।' ਇੰਦਰ ਨੇ ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹਰ ਕਰਤਵ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਘਰ ਛੱਡ ਕੇ ਜੰਗਲ ਚਲੇ ਗਏ ਹੋ। ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਨਹੁਸ਼ਪੁੱਤਰ, ਕਿਸ ਤਪ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਯਯਾਤੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋ?" ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਦੇਵਤਿਆਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਅਤੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਤਪ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਸਮਾਨ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ, ਹੇ ਵਾਸਵ। ਪਰ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਮਾਨ, ਵੱਡਿਆਂ ਜਾਂ ਛੋਟਿਆਂ ਦੀ ਅਣਦੇਖੀ ਕੀਤੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਮੁੱਕ ਗਏ; ਮੇਰਾ ਪੁੰਨ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਅੱਜ ਮੈਂ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਹੇ ਰਾਜਨ।" "ਮੇਰੇ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਇਸ ਲਈ ਨਾਸ ਹੋ ਗਏ ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਅਣਗੌਲ ਕੀਤੀ। ਹੁਣ, ਜਦ ਮੈਂ ਦੇਵ ਲੋਕ ਤੋਂ ਵੰਚਿਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਮੈਂ ਚੰਗਿਆਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।" ਇੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਚੰਗਿਆਂ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਹੈਂ, ਇੱਥੇ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਥਾਨ ਮੁੜ ਮਿਲ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਜਾਣ, ਯਯਾਤੀ, ਕਿ ਮੁੜ ਕਦੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਸਮਾਨ ਜਾਂ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਅਣਗੌਲ ਨਾ ਕਰੀਂ।" ਫਿਰ, ਜਦ ਅਸ਼ਟਕ ਨਾਮਕ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਨੇ ਯਯਾਤੀ ਨੂੰ ਅਮਰ ਰਾਜਾਂ ਤੋਂ ਡਿੱਗਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਨੌਜਵਾਨ, ਜੋ ਵਾਸਵ ਵਰਗਾ ਰੂਪ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਹੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ? ਤੂੰ ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚੋਂ ਡਿੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਅਕਾਸ਼ਵਾਸੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ।" "ਜਦ ਤੈਨੂੰ ਸੂਰਜ ਦੇ ਮਾਰਗ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਦੇ ਦੇਖਦੇ ਹਾਂ, ਅਨੰਤ ਜੋਤ ਵਾਲਾ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਵਰਗਾ, ਸਾਰੇ ਹੈਰਾਨ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਕੀ ਡਿੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਤੈਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ, ਇੰਦਰ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਸਮਾਨ ਤੇਜ ਨਾਲ ਖੜਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਏ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਡਿੱਗਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਜਾਣਨ ਲਈ।" "ਅਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਤੈਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਨਾਂ ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈਂ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ, ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਜਾਂ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਆਇਆ ਹੈਂ?" "ਆਪਣਾ ਡਰ ਛੱਡ ਦੇ, ਦੁਖ ਅਤੇ ਭਰਮ ਤੁਰੰਤ ਛੱਡ ਦੇ, ਇੰਦਰ-ਸਮਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲੇ। ਇੰਦਰ ਵੀ, ਜਦ ਤੂੰ ਚੰਗਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਤੈਨੂੰ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ। ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਸুখੀ ਲਈ ਆਸਰਾ ਹਨ, ਉਹ ਚੰਗਿਆਂ ਵਿੱਚ ਅਮਰ ਰਾਜੇ ਵਰਗੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਚਾਹੇ ਚਲਦਿਆਂ ਜਾਂ ਖੜਿਆਂ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਸਮਾਨ ਚੰਗਿਆਂ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ।" "ਅੱਗ ਸਾੜਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਝੱਲਣ ਵਿੱਚ, ਸੂਰਜ ਚਮਕਣ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਚੰਗਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮਹਿਮਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ।" ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ ਯਯਾਤੀ ਹਾਂ, ਨਹੁਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਪੁਰੂ ਦਾ ਪਿਤਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਸਿਧਾਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਡਿੱਗਿਆ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਅਣਗੌਲ ਕੀਤੀ, ਹੁਣ ਮੇਰਾ ਪੁੰਨ ਮੁੱਕ ਗਿਆ ਹੈ।" "ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਤੋਾਡੇ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹਾਂ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ; ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਉਹੀ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈ ਜੋ ਗਿਆਨ, ਤਪ ਜਾਂ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਹੋਵੇ। ਤੁਸੀਂ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਜੋ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਟ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਉਹੀ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈ ਜੋ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਤਪ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯਯਾਤੀ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਸਵਰਗ ਯਾਤਰਾ, ਇੰਦਰ ਨਾਲ ਗੱਲ-ਬਾਤ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਨੈਤਿਕ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨ ਗਾਥਾ ਚਲਦੀ ਰਹੀ।