ਉਥੋਂ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਰਾਜਾ ਯਯਾਤਿ ਦੁਬਾਰਾ ਵਸੁਮਤ ਅਤੇ ਵਿਰਲੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਅਸ਼ਟਕਾ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਉਹ ਪ੍ਰਤਾਰਦਨ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵੀ ਨਾਲ ਸਾਥੀ ਹੋ ਕੇ, ਸੁਰਗ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ ਤੋਂ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ ਕਿ, "ਆਖਰ ਰਾਜਾ ਦੁਬਾਰਾ ਸੁਰਗ ਕਿਵੇਂ ਗਿਆ, ਉਹਦੇ ਕਿਹੜੇ ਕਰਮ ਸੀ?" ਮੈਂ ਇਹ ਸਾਰੀ ਕਹਾਣੀ ਪੂਰੀ ਸੱਚਾਈ ਅਤੇ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸਾਧੂਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਦੱਸਦੇ ਹੋ। ਰਾਜਾ ਯਯਾਤਿ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਵਾਧੂ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਬੜੀ ਮਹਾਨਤਾ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਕਰਮ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੋਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ, ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਯਯਾਤਿ ਦੀ ਅੱਗੇ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਅਤੇ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਵਾਪਰੀ, ਜੋ ਪੂਣ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਯਯਾਤਿ, ਨਹੁਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟੇ ਪੁੱਤਰ ਪੁਰੂ ਨੂੰ ਰਾਜਸਿੰਘਾਸਨ 'ਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਆਪ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲਿਆ ਗਿਆ। ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪੁਰੂ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਿਹਾ, ਫਲ-ਮੂਲ ਖਾ ਕੇ ਜੀਵਨ ਜਿਉਂਦਾ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਕਾਬੂ ਪਾ ਲਿਆ ਸੀ, ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਜਿੱਤ ਪਾ ਲਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦੇ ਕੇ, ਵਨਵਾਸੀ ਆਚਾਰ ਅਨੁਸਾਰ ਅੱਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ, gleaner's ਜੀਵਨ ਜੀਉਂਦਾ, ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਹੀ ਖਾਂਦਾ। ਪੂਰੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤਕ, ਰਾਜਾ ਇੰਝ ਹੀ ਜੀਉਂਦਾ ਰਿਹਾ। ਤੀਹ ਹੇਮੰਤਾਂ (ਸਾਲਾਂ) ਲਈ ਉਹ ਕੇਵਲ ਹਵਾ 'ਤੇ ਜੀਉਂਦਾ ਰਿਹਾ, ਆਪਣੀ ਬੋਲੀ ਅਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਬੜੀ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਸਾਲ ਤਕ, ਉਹ ਕੇਵਲ ਹਵਾ 'ਤੇ ਹੀ ਜੀਉਂਦਾ ਰਿਹਾ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਸਾਲ ਤਕ ਪੰਜ ਅੱਗਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਤਕ, ਇੱਕ ਪੈਰ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਹਵਾ 'ਤੇ ਜੀਉਂਦਾ ਰਿਹਾ। ਫਿਰ, ਆਪਣੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਸੁਰਗ ਵੱਲ ਚਲਿਆ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਰਾਜਾ ਯਯਾਤਿ, ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਆਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤੀਹ ਦੇਵਤੇ, ਸਾਧਿਆਂ, ਮਰੁਤਾਂ ਅਤੇ ਵਸੂਆਂ ਨੇ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਉਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ, ਧਰਮੀ ਅਤੇ ਸਵੈ-ਸੰਯਮੀ ਰਾਜਾ, ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਵੱਸਦਾ ਰਿਹਾ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਉਹ ਮਹਾਂ ਰਾਜਾ ਇੰਦਰ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਗੱਲਬਾਤ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਨ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਜਦੋਂ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਪੁਰੂ ਨੇ ਤੇਰਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਤੇਰੀ ਵਧਾਪਾ ਸਹਾਰ ਲਿਆ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਰਾਜ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਤੂੰ ਉਸਨੂੰ ਰਾਜ ਦਿੱਤਾ, ਤਦ ਤੂੰ ਉਸਨੂੰ ਕੀ ਆਖਿਆ ਸੀ? ਮੈਨੂੰ ਸੱਚ-ਸੱਚ ਦੱਸ।" ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਗੰਗਾ ਅਤੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇਹ ਸਾਰਾ ਰਾਜ ਤੇਰਾ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਦੇ ਮੱਧ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਰਾਜਾ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਭਰਾ ਬਾਹਰੀ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਹਨ। ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ, ਛਲ, ਜਾਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਨਾ ਹੀ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਹਾਰ, ਈਰਖਾ ਜਾਂ ਵੈਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਮਾਂ, ਪਿਓ, ਵੱਡੇ, ਵਿਦਵਾਨ, ਤਪੱਸਵੀ ਜਾਂ ਧੀਰਜਵਾਨ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਜੋ ਤਾਕਤਵਾਨ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਾਫ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਕਮਜ਼ੋਰ ਮਨੁੱਖ ਗੁੱਸਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਦੁਸਟ ਚੰਗਿਆਂ ਨੂੰ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਅਸਮਰਥ ਸਮਰਥ ਨਾਲ ਵੈਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਕੁਰੂਪ ਸੋਹਣਿਆਂ ਨੂੰ, ਗਰੀਬ ਅਮੀਰ ਨੂੰ, ਆਲਸੀ ਕਿਰਿਆਸ਼ੀਲ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਅਧਰਮੀ ਧਰਮੀ ਨੂੰ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ, ਪੁੱਤਰ, ਦੁਸਟਾਂ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ; ਇਸ ਦਾ ਉਲਟ ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਰਾਜਾ, ਵਪਾਰੀ ਜਾਂ ਸੇਵਕ ਵੀ ਉੱਚ ਆਦਰਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਪ੍ਰਸੰਸਾ ਜੋਗ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਵੱਲ ਲਗੇ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਚੰਗਿਆਂ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦੇ, ਉਹ ਮੂਰਖ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੇ ਭਰਾ। ਤੂੰ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ ਅਤੇ ਉੱਚਤਮ ਨੇਕੀ ਦਾ ਮਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈਂ; ਮੈਨੂੰ ਅੱਜ ਦੁਬਾਰਾ ਲੋਕ ਆਚਾਰ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾ। ਜੋ ਗੁੱਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ; ਧੀਰਜਵਾਨ ਅਧੀਰ ਤੋਂ ਵਧੀਆ। ਅਮਾਨਵਾਂ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਅਜਾਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵਿਦਵਾਨ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ। ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਉਪਾਲੰਭ ਮਿਲੇ, ਧੀਰਜਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਕਦੇ ਵੀ ਕਰੜੇ ਬੋਲ ਨਹੀਂ ਕਹਿੰਦਾ; ਉਹ ਉਪਾਲੰਭੀ ਨੂੰ ਅੰਦਰੋਂ ਪਾੜ ਦਿੰਦਾ ਅਤੇ ਨੇਕੀ ਹਾਸਲ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਿੰਦਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ, ਨਾ ਕਰੜੇ ਬੋਲ ਕਹਿਣੇ; ਨਾ ਹੀ ਨੀਵਿਆਂ ਤੋਂ ਕੁਝ ਲੈਣਾ। ਜੇ ਤੇਰੀ ਗੱਲ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਪਹੁੰਚਾਏ, ਤਾਂ ਉਹ ਕਰੜੇ, ਦੋਸ਼ਯੋਗ ਬੋਲ ਨਹੀਂ ਕਹਿਣੇ ਚਾਹੀਦੇ। ਜੋ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਤਿਖੇ ਬੋਲ ਵਾਲਾ, ਹੋਰਨਾਂ ਨੂੰ ਬੋਲ-ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਚੋਭਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਅਕਿਸਮਤ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਵਾਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਉਹ ਅੱਗੇ ਤੋਂ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈ, ਪਿੱਛੋਂ ਵੀ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਰੱਖਿਆਯੋਗ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁਸਟਾਂ ਦੇ ਵਧੇਰੇ ਬੋਲ ਸਹਿਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਚੰਗਿਆਂ ਦਾ ਆਚਾਰ ਅਪਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮੂੰਹੋਂ ਨਿਕਲੇ ਬੋਲ ਤੀਰ ਵਾਂਗ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਲੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਦੁਖੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਜੀਵਨ-ਬਿੰਦੂ ਉੱਤੇ ਲੱਗਦੇ ਹਨ, ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਉਹ ਬੋਲ ਨਹੀਂ ਕਹਿੰਦੇ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਤੇ ਵੀ ਐਸਾ ਸੁਮੇਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ: ਦਇਆ, ਜੀਵਾਂ ਵੱਲ ਮਿੱਤਰਤਾ, ਦਾਨ, ਅਤੇ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲ। ਇਸ ਲਈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਬੋਲਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਕਦੇ ਵੀ ਕਰੜੇ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਆਦਰਯੋਗ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਨਾ, ਹੋਰਨਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਨਾ, ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਕਦੇ ਮੰਗਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ। ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਕਰਤੱਬ ਪੂਰੇ ਕਰਕੇ ਘਰ ਛੱਡ ਕੇ ਜੰਗਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਨਹੁਸ਼ ਪੁੱਤਰ, ਦੱਸ ਕਿ ਤੂੰ ਕਿਹੜੀ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਯਯਾਤਿ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋ ਗਿਆ?" ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਦੇਵਤਿਆਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਮਹਾਨ ਤਪੱਸੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ, ਹੇ ਵਾਸਵ!" ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜਦ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਸਮਾਨ, ਉੱਚ ਜਾਂ ਨੀਵਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਣਜਾਣ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਣਦੇਖੀ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਤੇਰੇ ਲੋਕ ਖਤਮ ਹੋ ਗਏ; ਤੇਰਾ ਪੂਣ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਅੱਜ ਤੂੰ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਹੇ ਰਾਜਾ।" ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੇਰੇ ਸੁਰਗ ਲੋਕ ਇਸ ਕਰਕੇ ਨਾਸ ਹੋ ਗਏ ਕਿ ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਤਪੱਸੀਆਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਅਣਗੌਲ ਕੀਤੀ। ਹੁਣ, ਜਦ ਮੈਂ ਦੇਵ ਲੋਕ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਨੇਕੀਆਂ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਾਂ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।" ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਤੂੰ ਨੇਕੀਆਂ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਹੈਂ, ਜਿੱਥੇ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਸਥਾਨ ਮੁੜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ। ਇਹ ਜਾਣ, ਯਯਾਤਿ, ਮੁੜ ਕਦੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਸਮਾਨ ਜਾਂ ਉੱਚ ਦੀ ਅਣਗੌਲ ਨਾ ਕਰੀਂ।" ਫਿਰ, ਜਦ ਯਯਾਤਿ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਮਿਲੇ ਸੁਖੀ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਡਿੱਗਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਮਹਾਨ ਰਾਜ-ਰਿਸ਼ੀ ਅਸ਼ਟਕਾ, ਜੋ ਧਰਮ ਦਾ ਰੱਖਿਆਕਾਰ ਸੀ, ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।