ਨਹੁਸ਼ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਯਦੁ, ਤੁਰਵਸੁ, ਦ੍ਰੁਹਯੁ ਅਤੇ ਅਨੁ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ ਰਾਜ ਦੇ ਬਾਹਰੀ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ। ਆਪਣੇ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟੇ ਪੁੱਤਰ ਪੁਰੁ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਰਾਜਸਿੰਘਾਸਨ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਰਾਜ ਪੱਧਰ ਛੱਡ ਕੇ ਵਣਵਾਸ ਦਾ ਵ੍ਰਤ ਲਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਤਪਸਵੀਆਂ, ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਦੋਵਾਂ ਪਤਨੀਆਂ—ਦੇਵਯਾਨੀ ਅਤੇ ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ—ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਉੱਚ ਕੋਟਿ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਅਤੇ ਆਤਮ-ਸੰਯਮ ਵਿੱਚ ਲਾਇਆ। ਉਹ ਫਲ-ਮੂਲ ਖਾਂਦੇ, ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਆਚਰਨ ਕਰਦੇ, ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਤਮ-ਸੰਯਮ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਹਵਨ, ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਯਥਾ-ਰੂਪ ਕਰਮ ਕੀਤੇ। ਉਹ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਆਦਰ-ਸੱਤਕਾਰ ਵੀ ਜੰਗਲ ਦੇ ਫਲ-ਮੂਲ ਨਾਲ ਕਰਦੇ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਲਈ ਸਿਰਫ ਉਹੀ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਵਰਤਦੇ ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਤੋਂ ਬਚ ਜਾਂਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਵਣਵਾਸੀ ਜੀਵਨ ਜਿਉਂਦੇ ਹੋਏ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ। ਤੀਹ ਸਾਲ ਤੱਕ ਉਹ ਸਿਰਫ ਹਵਾ ਤੇ ਜੀਉਂਦੇ ਰਹੇ, ਆਪਣੀ ਬੋਲੀ ਅਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਯਮਿਤ ਰੱਖਿਆ। ਫਿਰ ਇੱਕ ਸਾਲ ਤੱਕ ਪੰਜ ਅੱਗਾਂ ਵਿਚ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ ਇੱਕ ਪੈਰ 'ਤੇ ਖੜ੍ਹੇ ਰਹੇ। ਆਖ਼ਿਰਕਾਰ, ਆਪਣੀ ਉੱਚ ਤਪੱਸਿਆ ਅਤੇ ਪੁੰਨ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਯਯਾਤੀ ਨੂੰ ਤੀਹ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਸਾਧਿਆ, ਮਰੁਤਾਂ ਅਤੇ ਵਸੂਆਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਮਿਲਿਆ। ਉਹ ਸਵਰਗ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਹਾਰ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਇੱਕ ਵਾਰ ਯਯਾਤੀ ਇੰਦਰ ਦੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ। ਗੱਲਾਂ-ਬਾਤਾਂ ਦੇ ਅੰਤ 'ਚ ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਪੁੱਛਿਆ, "ਜਦੋਂ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਪੁਰੁ ਨੇ ਤੇਰੀ ਉਮਰ ਤੇਰਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰਾਜ ਕੀਤਾ ਤੇ ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਜ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਕੀ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਸੀ?" ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, "ਗੰਗਾ ਅਤੇ ਜਮੁਨਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸਾਰਾ ਰਾਜ ਤੇਰਾ ਹੈ; ਧਰਤੀ ਦੇ ਮੱਧ 'ਚ ਤੂੰ ਰਾਜਾ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਭਰਾ ਬਾਹਰੀ ਹਿੱਸਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਹਨ। ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ, ਛਲ, ਜਾਂ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ, ਈਰਖਾ ਜਾਂ ਵੈਰ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਮਾਂ, ਪਿਤਾ, ਵੱਡੇ, ਗਿਆਨੀ, ਤਪਸਵੀ ਜਾਂ ਧੀਰਜ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਨਿੰਦਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਦਾ ਮਾਫੀ ਦੇਂਦਾ ਹੈ; ਕਮਜ਼ੋਰ ਵਿਅਕਤੀ ਕ੍ਰੋਧ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਮੰਦੇ, ਚੰਗਿਆਂ ਨੂੰ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਅਸ਼ਕਤ, ਸ਼ਕਤਿਸ਼ਾਲੀ ਨੂੰ। ਕੁੜੱਪਣ ਵਾਲੇ ਸੋਹਣਿਆਂ ਨੂੰ, ਗਰੀਬ ਅਮੀਰਾਂ ਨੂੰ, ਆਲਸੀ ਮਿਹਨਤੀ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਅਧਰਮੀ ਧਰਮੀ ਨੂੰ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਮੰਦ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ, ਇਸਦੇ ਉਲਟ ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ।" "ਜੋ ਵੀ ਵਿਅਕਤੀ ਚੰਗਿਆਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਚਾਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਰਾਜਾ, ਵਪਾਰੀ ਜਾਂ ਸੇਵਕ ਹੋਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਾਰਥਕਤਾ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚੰਗਿਆਂ ਵੱਲ ਮਨ ਲਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਚੰਗਿਆਂ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ, ਉਹ ਅਗਿਆਨੀ ਹਨ। ਪੁਰੁ, ਤੂੰ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ ਅਤੇ ਉੱਚਤ ਰਾਹ 'ਤੇ ਚੱਲਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ। ਮੈਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਆਜ ਇਹ ਉੱਚਤ ਆਚਰਨ ਦੀ ਗੱਲ ਦੱਸ।" "ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਕ੍ਰੋਧ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਕ੍ਰੋਧੀ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ; ਜੋ ਧੀਰਜ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਧੀਰ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ। ਮਨੁੱਖ, ਗੈਰ-ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਹਨ; ਗਿਆਨੀ, ਅਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ। ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਉਪਾਲੰਭ ਮਿਲੇ, ਤਾਂ ਧੀਰਜਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਕਦੇ ਵੀ ਵਾਪਸ ਕਠੋਰ ਬੋਲ ਨਹੀਂ ਕਹਿੰਦਾ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਧੀਰਜ ਨਾਲ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਜਲਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪੁੰਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।" "ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਨਾ ਕਰ, ਨਾ ਕਦੇ ਕਠੋਰ ਬੋਲ ਬੋਲ। ਕਦੇ ਵੀ ਨੀਵਿਆਂ ਤੋਂ ਕੁਝ ਨਾ ਲੈ। ਜੇ ਤੇਰੇ ਬੋਲ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਬੋਲ ਕਦੇ ਨਾ ਬੋਲ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਸਦਾ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕਟੂ ਬੋਲ ਬੋਲਦਾ ਹੈ, ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਚੋਟ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਨਸੀਬਹੀਣ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮੁੰਹ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਨਾਸ ਲੈ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਪੁਰੁ ਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਆਖ਼ਿਰਕਾਰ ਆਪਣੀ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਪਰ, ਇੱਕ ਸਮਾਂ ਆਇਆ ਜਦੋਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੇ ਨਹੀਂ ਆਇਆ, ਨਾ ਹੀ ਪੂਰਾ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਰਿਹਾ, ਸਗੋਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਥੰਮਿਆ ਰਿਹਾ। ਫਿਰ, ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਵਾਪਸ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਗਿਆ, ਰਾਜਾ ਵਸੁਮਤ ਅਤੇ ਬਲਵਾਨ ਅਸ਼ਟਕਾ ਦੇ ਨਾਲ। ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਤਾਰਦਨ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪੁੰਨ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ, ਫੇਰ ਸਵਰਗ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕੀਤੀ। ਯਯਾਤੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਕੁਲ ਦਾ ਵਧਾਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਕੀਰਤੀ ਨਾਲ ਸਦਾ ਯਾਦ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨਾਤਮਾ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਣ ਨਾਲ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।