ਜਦੋਂ ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟੇ ਪੁੱਤਰ ਪੁਰੂ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਜਤਾਈ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵਰਗਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰ ਯਦੁ, ਜੋ ਦੇਵਯਾਨੀ ਦਾ ਅਤੇ ਸ਼ੁਕ੍ਰਾਚਾਰਯ ਜੀ ਦਾ ਪੋਤਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਰਾਜ ਪੁਰੂ ਨੂੰ ਦੇ ਰਹੇ ਹੋ?" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਯਦੁ ਤੁਹਾਡਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਤੁਰਵਸੁ, ਫਿਰ ਸ਼ਰਮੀਸ਼ਠਾ ਤੋਂ ਦ੍ਰੁਹਯੁ, ਅਨੁ ਅਤੇ ਆਖ਼ਰ ਵਿੱਚ ਪੁਰੂ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ। ਤਾਂ ਫਿਰ ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਛੋਟੇ ਨੂੰ ਰਾਜ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਵਿਚਾਰਣ ਲਈ ਕਹਿੰਦੇ ਹਾਂ—ਧਰਮ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰੋ।" ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਸਭ ਵਰਗਾਂ ਨੂੰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਸਮੇਤ, ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, "ਰਾਜ ਕਦੇ ਵੀ ਸਿਰਫ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਨਹੀਂ। ਮੇਰਾ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ ਯਦੁ ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ; ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਾ ਉਲੰਘਣ ਕਰੇ, ਉਹ ਸੰਤ ਜਨਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਅਸਲ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ। ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਮਾਂ-ਪਿਉ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਅਸਲ ਪੁੱਤਰ ਹੈ।" ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "'ਪੁਤੀ' ਨਾਂ ਦਾ ਨਰਕ ਦੁੱਖ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਇਸ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਬਚਣ ਲਈ ਹੀ ਲੋਕ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਵਰਗਾ ਹੋਵੇ, ਪਿਤਾ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰੇ, ਨੇਕੀਆਂ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਉਹੀ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ ਕਹਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਪੁੱਤਰ ਗੂੰਗਾ, ਅੰਨਾ, ਬਹਿਰਾ, ਕੋੜ੍ਹੀ, ਆਪਣੇ ਕਰਤਵ ਤੋਂ ਹਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਚੋਰ ਜਾਂ ਪਾਪੀ ਹੋਵੇ—even ਜੇ ਵੱਡਾ ਹੋਵੇ—ਉਹ ਵੱਡਾ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ। ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ, ਮਾਂ-ਪਿਉ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਇਸ ਲੋਕ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਮਾਣ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਉਹੀ ਅਸਲ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ।" ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਧਰਮ ਦਾ ਉਲੇਖ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, "ਵੇਦਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਪੁੱਤਰ ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਉਸ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਹੈ।" ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, "ਯਦੁ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਅਣਸੁਣਿਆ ਕੀਤਾ, ਇਵੇਂ ਹੀ ਤੁਰਵਸੁ, ਦ੍ਰੁਹਯੁ ਅਤੇ ਅਨੁ ਨੇ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਅਪਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ। ਪਰ ਪੁਰੂ ਨੇ ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨੀ, ਮੈਨੂੰ ਵਧੇਰੇ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ; ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਹੀ ਮੇਰਾ ਅਸਲ ਉੱਤਰਾਧਿਕਾਰੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਬੁੱਢੇਪੇ ਦਾ ਸਹਾਰਾ ਬਣਿਆ।" ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੁਰੂ ਨੇ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ੁਕ੍ਰਾਚਾਰਯ ਜੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਪਿਤਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਅਸਲ ਪੁੱਤਰ ਹੈ। ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਮਾਂ-ਪਿਉ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ—even ਜੇ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟਾ ਤੇ ਉੱਤਮ ਹੋਵੇ—ਉਸ ਨੂੰ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਮਿਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਗੱਲ ਸਾਧੂਆਂ ਨੇ, ਵੇਦਾਂ ਨੇ ਤੇ ਧਰਮ-ਅਰਥ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਨੇ ਵੀ ਕਹੀ ਹੈ। ਪੁਰੂ ਇਸ ਰਾਜ ਦਾ ਹੱਕਦਾਰ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਭਲਾਈ ਕੀਤੀ; ਸ਼ੁਕ੍ਰਾ ਜੀ ਦੇ ਵਰ ਦੇ ਅੱਗੇ ਕੋਈ ਜਵਾਬ ਨਹੀਂ।" ਜਦੋਂ ਨਾਹੁਸ਼ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਇਹ ਸਹਿਮਤ ਹੋ ਕੇ ਸੁਣਿਆ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਪੁਰੂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਦਾ ਰਾਜਾ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਯਦੁ, ਤੁਰਵਸੁ, ਦ੍ਰੁਹਯੁ, ਅਨੁ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੋਰ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਨਾਹੁਸ਼ ਨੇ ਰਾਜ ਦੇ ਬਾਹਰੀ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵਸਾ ਦਿੱਤਾ। ਪੁਰੂ ਨੂੰ ਰਾਜ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਵਣਵਾਸ ਦਾ ਸੰਕਲਪ ਲਿਆ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਤਪਸਵੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਚਲੇ ਗਏ। ਭਾਰਤ, ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਦੋਵਾਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਦੇਵਯਾਨੀ ਅਤੇ ਸ਼ਰਮੀਸ਼ਠਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਉੱਚਤਮ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ। ਯਦੁ ਤੋਂ ਯਾਦਵ, ਤੁਰਵਸੁ ਤੋਂ ਯਵਨ, ਦ੍ਰੁਹਯੁ ਤੋਂ ਭੋਜ ਅਤੇ ਅਨੁ ਤੋਂ ਮਲੇਛ ਜਾਤੀਆਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈਆਂ। ਪੁਰੂ ਤੋਂ ਪੌਰਵ ਵੰਸ਼ ਚਲਿਆ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਤੂੰ ਜਨਮਿਆ। ਇਹ ਵੰਸ਼ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲ ਤੱਕ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਾਹੁਸ਼ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਮਨਚਾਹੇ ਪੁੱਤਰ ਪੁਰੂ ਨੂੰ ਰਾਜਸਿੰਘਾਸਨ ਤੇ ਬਿਠਾਇਆ ਅਤੇ ਆਪ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਤਪੱਸਿਆ ਲਈ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸਖ਼ਤ ਵਰਤ ਰੱਖੇ, ਕੇਵਲ ਫਲ ਤੇ ਕੰਦ-ਮੂਲ ਖਾਧੇ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਯਮਿਤ ਰੱਖਿਆ। ਆਖ਼ਰਕਾਰ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਏ। ਜਦੋਂ ਯਯਾਤੀ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੇ, ਉਥੇ ਖੁਸ਼ ਰਹੇ, ਪਰ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਬੀਤਿਆ ਕਿ ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੇ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚੇ, ਨਾ ਹੀ ਪੂਰਾ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਰਹੇ—ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਝੂਲਦੇ ਰਹੇ। ਫਿਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਵਾਪਸ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਏ, ਰਾਜਾ ਵਸੁਮਤ ਅਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਅਸ਼ਟਕਾ ਦੇ ਨਾਲ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪ੍ਰਤਾਰਦਨ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਕਿਸ ਕਰਮ ਨਾਲ ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਦੁਬਾਰਾ ਸਵਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਇਹ ਸਭ ਸੁਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਿਅਕਤ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਯਯਾਤੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਰਗਾ ਸੀ ਅਤੇ ਕੁਰੂ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਵਧੋਤਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਦੋਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਕਰਮ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਅਤੇ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਹੋਏ, ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਛੋਟੇ ਪੁੱਤਰ ਪੁਰੂ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਆਪ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪੁਰੂ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਫਲ-ਮੂਲ ਖਾ ਕੇ ਗੁਜ਼ਾਰਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਯਮਿਤ ਕੀਤਾ, ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਜਿਤਿਆ, ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਦਿੱਤੇ, ਅਤੇ ਅਗਨੀਆਂ ਨੂੰ ਯਥਾ-ਵਿਧੀ ਆਹੁਤੀ ਦਿੱਤੀ। ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਫਲਾਂ-ਮੂਲਾਂ ਨਾਲ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਲਈ ਉਹੀ ਖਾਧਾ ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਬਾਅਦ ਬਚ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਧਰਮ, ਆਦਰ ਅਤੇ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ।