ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਾਚੀ ਦੇ ਨਾਲ ਨੰਦਨ ਵਨ ਵਿੱਚ ਅਤਿ ਆਨੰਦ ਮਾਣਿਆ। ਉਹ ਅਲਕਾ ਅਤੇ ਮੇਰੂ ਪਰਬਤ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਵੀ ਵਿਹੜੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਪਲ ਬੜੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਬਿਤਾਏ। ਪਰ ਜਦ ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਉਸਦਾ ਸਮਾਂ ਪੂਰਾ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਪੁਰੂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ। ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਪੁਰੂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਚਾਹੁੰਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਜਵਾਨੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਲਈ ਸਭ ਰਸ ਭੋਗ ਲਏ ਹਨ। ਪਰ ਇੱਛਾ ਕਦੇ ਵੀ ਭੋਗਣ ਨਾਲ ਮਿੱਟਦੀ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਘੀ ਪਾਉਣ ਨਾਲ ਅੱਗ ਹੋਰ ਵਧਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਿੰਨਾ ਵੀ ਚਾਵਲ, ਜੌ, ਸੋਨਾ, ਪਸ਼ੂ, ਜਾਂ ਔਰਤਾਂ ਹੋਣ, ਉਹ ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਵੀ ਕਦੇ ਕਾਫੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।" ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਇਹ ਇੱਛਾ, ਜੋ ਮੂਰਖਾਂ ਲਈ ਛੱਡਣ ਵਾਸਤੇ ਬੜੀ ਔਖੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਰੀਰ ਬੁੱਢਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਪਰ ਇੱਛਾ ਬੁੱਢੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ—ਇਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਬਿਮਾਰੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਇਸਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਉਹੀ ਸੁਖੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਮੇਰਾ ਮਨ ਇਨ੍ਹਾਂ ਰਸਾਂ ਨਾਲ ਲਗਿਆ ਰਿਹਾ, ਪਰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਵਧਦੀ ਹੀ ਗਈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿੱਚ ਲਗਾਵਾਂਗਾ, ਦੁਇਤਾ ਤੇ ਮਮਤਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਹਰਣਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ ਜੀਵਾਂਗਾ।" ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਪੁਰੂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਪੁਰੂ, ਮੈਂ ਤੈਥੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ। ਮੇਰੀ ਜਵਾਨੀ ਤੇ ਰਾਜ ਲੈ ਲੈ, ਜਿੰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਆਨੰਦ ਮਾਣ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਤੱਕ ਰਾਜ ਕਰ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈਂ।" ਫਿਰ ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਆਪਣੀ ਬੁੱਢੀ ਉਮਰ ਲੈ ਲਈ ਤੇ ਪੁਰੂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜਵਾਨੀ ਮੁੜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈ। ਜਦ ਪੁਰੂ ਨੂੰ ਰਾਜ ਤਾਜ ਪਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਵਰਗਾਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮਹਾਰਾਜ, ਤੁਸੀਂ ਯਦੁ, ਜੋ ਦੇਵਯਾਨੀ ਦਾ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਸ਼ੁਕ੍ਰਾਚਾਰਯ ਦਾ ਪੌਤਰਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਪੁਰੂ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਰਾਜ ਦੇ ਰਹੇ ਹੋ?" ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਯਦੁ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਫਿਰ ਤੁਰਵਸੁ, ਫਿਰ ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਤੋਂ ਦੁਰਯੁ, ਫਿਰ ਅਨੁ, ਤੇ ਆਖ਼ਰ ਵਿੱਚ ਪੁਰੂ। ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟੇ ਨੂੰ ਰਾਜ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਵੱਡੇ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ? ਧਰਮ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰੋ।" ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ, "ਸੁਣੋ, ਰਾਜ ਕਦੇ ਵੀ ਸਿਰਫ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਿਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਮੇਰਾ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ ਯਦੁ ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਨਹੀਂ ਮੰਨੀ। ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾ ਮੰਨੇ, ਉਹ ਸੱਚਾ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ। ਜੋ ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭਲੇ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰੇ, ਉਹੀ ਅਸਲ ਪੁੱਤਰ ਹੈ। 'ਪੁਤੀ' ਨਰਕ ਦਾ ਨਾਮ ਹੈ, ਲੋਕ ਪੁੱਤਰ ਇਸ ਲਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਨਰਕ ਤੋਂ ਬਚਣ। ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਪਿਤਾ, ਦੇਵਤਾ, ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰੇ, ਨੇਕੀਆਂ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਉਹੀ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਪੁੱਤਰ ਗੂੰਗਾ, ਅੰਨਾ, ਬਹਿਰਾ, ਕੋੜੀ, ਅਪਣੀ ਕਰਮ-ਪਥ ਤੋਂ ਹਟਿਆ ਹੋਵੇ, ਚੋਰ ਜਾਂ ਪਾਪੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਚਾਹੇ ਵੱਡਾ ਹੋਵੇ, ਵੱਡਾ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ। ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਗੁਣਵਾਨ ਹੋਵੇ, ਮਾਂ-ਪਿਓ ਦਾ ਮਾਣ ਵਧਾਵੇ, ਉਹੀ ਅਸਲ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਧਰਮ ਦੇ ਜਾਣੂ ਇਹੀ ਕਾਨੂੰਨ ਦੱਸਦੇ ਹਨ।" ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਵੇਦਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਪੁੱਤਰ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕੁਝ ਉਸ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ, ਉਹ ਮੇਰਾ ਹੀ ਰੂਪ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਯਦੁ, ਤੁਰਵਸੁ, ਦੁਰਯੁ, ਤੇ ਅਨੁ ਨੇ ਅਣਾਦਰ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਪੁਰੂ ਨੇ ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨੀ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਮਾਣ ਦਿੱਤਾ। ਉਹੀ ਮੇਰਾ ਅਸਲ ਵਾਰਸ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੇਰੀ ਬੁੱਢੀ ਉਮਰ ਦਾ ਸਹਾਰਾ ਬਣਿਆ। ਪੁਰੂ ਨੇ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਕ੍ਰਾਚਾਰਯ ਦਾ ਵਰ ਵੀ ਸੀ। ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਪਿਉ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨੇ, ਉਹੀ ਰਾਜਾ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ। ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਗੁਣਵਾਨ ਹੋਵੇ, ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਚੰਗੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰੇ, ਉਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਪਾਉਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟਾ ਤੇ ਉੱਤਮ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਵੇਦਾਂ ਤੇ ਧਰਮ-ਅਰਥ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਪੁਰੂ ਹੀ ਰਾਜ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਚੰਗਾ ਵਿਹਾਰ ਕੀਤਾ। ਸ਼ੁਕ੍ਰਾਚਾਰਯ ਦੇ ਵਰ ਦੇ ਅੱਗੇ ਕੋਈ ਉੱਤਰ ਨਹੀਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਹੁਸ਼ ਨੇ ਪ੍ਰਜਾ ਦੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਪੁਰੂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ। ਯਦੁ, ਤੁਰਵਸੁ, ਦੁਰਯੁ, ਤੇ ਅਨੁ ਨੂੰ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਰਾਜ ਦੇ ਬਾਹਰੀ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਪੁਰੂ ਨੂੰ ਰਾਜ ਦੇ ਕੇ, ਵਨ-ਵਾਸ ਦਾ ਵ੍ਰਤ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਤਪਸਵੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਦੇਵਯਾਨੀ ਤੇ ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਸਮੇਤ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਉੱਚ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ। ਯਦੁ ਤੋਂ ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼, ਤੁਰਵਸੁ ਤੋਂ ਯਵਨ, ਦੁਰਯੁ ਤੋਂ ਭੋਜ, ਤੇ ਅਨੁ ਤੋਂ ਮਲੇਛ ਜਾਤੀਆਂ ਹੋਈਆਂ। ਪੁਰੂ ਤੋਂ ਪੌਰਵ ਵੰਸ਼ ਚਲਿਆ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਤੂੰ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਹੈਂ, ਤੇ ਇਹ ਵੰਸ਼ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲ ਤੱਕ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਹੁਸ਼ ਪੁੱਤਰ ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨਚਾਹੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਰਾਜਗੱਦੀ ਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਆਪ ਵਨ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਤੇ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉੱਥੇ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨਾਲ ਕਠੋਰ ਵਰਤ ਰੱਖ ਕੇ, ਫਲ ਤੇ ਜੜ੍ਹਾਂ ਖਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਯਮਿਤ ਕਰਕੇ ਵੱਸ ਰਿਹਾ। ਫਿਰ ਉਹ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਤੁਰ ਗਿਆ। ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਵੱਡੇ ਸੁਖ ਨਾਲ ਵਿਅਤੀਤ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਜਲਦੀ ਹੀ ਇੰਦਰ (ਸ਼ਕ੍ਰ) ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਥੋਂ ਥੱਲੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਆਇਆ, ਨਾ ਹੀ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਰਿਹਾ, ਸਗੋਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਅਟਕ ਗਿਆ। ਇਹੀ ਕਹਾਣੀ ਮੈਂ ਸੁਣੀ ਹੈ।