ਜਦੋਂ ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀ ਜਵਾਨੀ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਣ, ਤਾਂ ਪਹਿਲੇ ਚਾਰ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਹੀਂ ਮੰਨੀ। ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਕਿ “ਤੁਹਾਡੇ ਵੰਸ਼ਜ ਜਵਾਨ ਹੋ ਕੇ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮਰ ਜਾਣਗੇ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ, ਜੋ ਅੱਗ ਦੀ ਸੇਵਾ ਤੋਂ ਵਾਂਝੇ ਰਹੇ ਹੋ, ਉਹੀ ਹਾਲਤ ਭੋਗੋਗੇ।” ਚਾਰ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਅਪਣੇ ਕੋਲੋਂ ਰੁੱਦ ਕੇ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕੇ, ਯਯਾਤੀ ਹੁਣ ਪੁਰੂ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਪਰਖ ਕਰਨ ਲਈ। ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਪੁਰੂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, “ਪੁਰੂ, ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਹੋਰ ਵਧੀਆ ਹੋਵੇਂ। ਬੁਢਾਪਾ, ਝੁਰਰੀਆਂ ਤੇ ਚਿੱਟੇ ਵਾਲ ਮੇਰੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਹਨ, ਪੁੱਤਰ। ਕਵੀ ਉਸ਼ਨਸਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹਾਂ। ਪੁਰੂ, ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਪਾਪ ਤੇ ਬੁਢਾਪਾ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਲੈ ਲੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੈਂ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਭੋਗ ਭੋਗ ਸਕਾਂ। ਜਦੋਂ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋ ਜਾਣਗੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਜਵਾਨੀ ਤੈਨੂੰ ਵਾਪਸ ਦੇ ਦਿਆਂਗਾ, ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਪਾਪ ਤੇ ਬੁਢਾਪਾ ਮੁੜ ਲੈ ਲਿਆਂਗਾ।” ਪਿਤਾ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪੁਰੂ ਨੇ ਨਿਵੇਕਲੇ ਮਨ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਆਖਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਆਗਿਆ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਾਂਗਾ। ਗੁਰੂ ਦੇ ਬਚਨ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ, ਸਵਰਗ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਦੇਂਦੇ ਹਨ; ਗੁਰੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਹੀ ਇੰਦਰ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਗੁਰੂ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਲੈ ਕੇ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਜਿੰਨਾ ਚਿਰ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਬੁਢਾਪਾ ਝੱਲਾਂਗਾ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਪਾਪ ਤੇ ਬੁਢਾਪਾ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਨ; ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਜਵਾਨੀ ਲੈ ਲਓ ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਭੋਗ ਭੋਗੋ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਰੂਪ ਤੇ ਬੁਢਾਪਾ ਧਾਰ ਲਵਾਂਗਾ; ਜਦ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜਵਾਨੀ ਦੇ ਦਿੱਤੀ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੀਊਂਗਾ।” ਯਯਾਤੀ ਪੁਰੂ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, “ਪੁਰੂ, ਮੈਂ ਤੈਥੋਂ ਰਾਜੀ ਹੋਇਆ ਹਾਂ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੇਰਾ ਵੰਸ਼ ਰਾਜ ਵਿਚ ਫੂਲਦਾ-ਫਲਦਾ ਰਹੇ, ਤੇ ਹਰ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਵੇ।” ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਕਵੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਆਪਣਾ ਬੁਢਾਪਾ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਪੁਰੂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ ਯਯਾਤੀ, ਨਹੁਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਪੁਰੂ ਦੀ ਜਵਾਨੀ ਲੈ ਕੇ ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਤੰਦਰੁਸਤ ਯੁਵਕ ਬਣ ਗਿਆ। ਉਹ ਬੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਮਨਪਸੰਦ ਭੋਗ ਭੋਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਨੇ ਚਾਹਿਆ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਧਰਮ ਦੀ ਲਕੀਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਭੋਗ ਭੋਗਦਾ ਰਿਹਾ। ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਯਜਨ ਕਰਕੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਗਰੀਬਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ ਤੇ ਦੁਜਿਆਂ ਨੂੰ ਇੱਛਤ ਇਨਾਮ ਦੇ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਆਉ ਭਗਤ ਕਰਦਾ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ, ਨੀਵਿਆਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਦਾ ਤੇ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਦਾ। ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਰਾਜ ਕੀਤਾ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤੀ ਜਿੱਤੀ, ਤੇ ਉਹ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗੂ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਰਾਜਾ, ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗੂ ਬਹਾਦਰ, ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਦਾ ਮਾਲਕ ਸੀ; ਉਹ ਧਰਮ ਦੀ ਹੱਦ ਵਿਚ ਰਹਿ ਕੇ ਸੁਖ ਭੋਗਦਾ, ਕੋਈ ਵਿਰੋਧੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਜਦ ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਸਾਰੇ ਸ਼ੁਭ ਭੋਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਏ, ਉਹ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਵੀ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਥੱਕਿਆ ਵੀ। ਉਸ ਨੇ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਕਿ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਸਮੇਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਜਾਣ ਕੇ, ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨੌਜਵਾਨੀ ਦੇ ਦਿਨ ਗਿਣੇ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਕਰ ਲਏ। ਉਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਾਚੀ ਨਾਲ ਨੰਦਨ ਬਾਗ ਵਿਚ ਮੌਜਾਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਅਲਕਾ ਤੇ ਮੇਰੂ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਸ਼ਿਖਰ ਉੱਤੇ ਸਮਾਂ ਗੁਜ਼ਾਰਿਆ। ਫਿਰ, ਜਦ ਧਰਮਸ਼ੀਲ ਰਾਜਾ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਸਮਾਂ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਪੁਰੂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਤੇ ਠੀਕ ਸਮੇਂ ਤੇ, ਤੇਰੀ ਜਵਾਨੀ ਦੇ ਬਦਲੇ ਭੋਗ ਭੋਗ ਲਏ ਹਨ। ਇੱਛਾ ਭੋਗਣ ਨਾਲ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਮਿਟਦੀ; ਜਿਵੇਂ ਘੀ ਨਾਲ ਅੱਗ ਵਧਦੀ ਹੈ, ਇੱਛਾ ਭੀ ਹੋਰ ਵਧਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਾਰਾ ਚਾਵਲ, ਜੌ, ਸੋਨਾ, ਗਾਂਵਾਂ, ਤੇ ਔਰਤਾਂ—ਇਹ ਸਭ ਇਕ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਵੀ ਕਦੇ ਕਾਫੀ ਨਹੀਂ; ਇਸ ਲਈ ਇੱਛਾ ਛੱਡ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਇੱਛਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੂਰਖ ਛੱਡ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਜੋ ਸਰੀਰ ਦੇ ਬੁੱਢੇ ਹੋਣ ਤੇ ਵੀ ਬੁੱਢੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਬੀਮਾਰੀ ਹੈ—ਜੋ ਇਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਹੀ ਸੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਪੂਰੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਮੇਰਾ ਮਨ ਭੋਗਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਿਹਾ, ਫਿਰ ਵੀ ਹਰ ਦਿਨ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੋਰ ਵਧਦੀ ਗਈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਇਹ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿੱਚ ਲਗਾਵਾਂਗਾ, ਦਵੈਤ ਤੇ ਮਮਤਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਹਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਜੀਵਾਂਗਾ। ਪੁਰੂ, ਮੈਂ ਤੈਥੋਂ ਰਾਜੀ ਹਾਂ—ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ! ਇਹ ਜਵਾਨੀ ਤੇ ਰਾਜ ਤੂੰ ਲੈ ਲੈ; ਜਿੰਨਾ ਚਿਰ ਚਾਹੇਂ, ਜਵਾਨੀ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣ ਤੇ ਲੰਬਾ ਰਾਜ ਕਰ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਪ੍ਰੀਤਮ ਪੁੱਤਰ ਹੈਂ।” ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਯਯਾਤੀ, ਨਹੁਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਨੇ ਬੁਢਾਪਾ ਸਵੀਕਾਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਪੁਰੂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜਵਾਨੀ ਮੁੜ ਲੈ ਲੀ। ਜਦ ਪੁਰੂ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਰਾਜਿਆਬੀ ਦੇਣੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਹੋਰ ਵਰਗਾਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੁਸੀਂ ਦੇਵਯਾਨੀ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਦੇ ਪੋਤੇ ਯਦੁ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਰਾਜ ਪੁਰੂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਦੇ ਰਹੇ ਹੋ? ਤੁਹਾਡਾ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ ਯਦੁ ਪਹਿਲਾਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਫਿਰ ਤੁਰਵਸੁ, ਫਿਰ ਸ਼ਰਮੀਠਾ ਤੋਂ ਧ੍ਰੁਯੁ, ਫਿਰ ਅਨੁ ਤੇ ਆਖਿਰ ਵਿਚ ਪੁਰੂ। ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟੇ ਨੂੰ ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਕਿਵੇਂ ਰਾਜ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਾਂ—ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ।” ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਸਭ ਵਰਗਾਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ: ਰਾਜ ਕਦੇ ਵੀ, ਕਿਸੇ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ, ਕੇਵਲ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਿਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਮੇਰਾ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ ਯਦੁ ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ; ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ, ਉਹ ਸੱਚਾ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ। ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਮਾਂ-ਪਿਉ ਦੇ ਬਚਨ ਮੰਨਦਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਦਾ, ਉਹੀ ਅਸਲ ਪੁੱਤਰ ਹੈ। ‘ਪੁਤੀ’ ਨਰਕ ਦਾ ਨਾਮ ਹੈ; ਨਰਕ ਦੁੱਖ ਦਾ ਘਰ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਨਰਕ ਤੋਂ ਬਚਣ ਲਈ ਲੋਕ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਵਰਗਾ ਹੁੰਦਾ, ਪਿਤਾ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਦਾ, ਤੇ ਕਈ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੁੰਦਾ, ਉਹੀ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਗੂੰਗਾ, ਅੰਨਾ, ਬਹਿਰਾ, ਕੋੜ੍ਹੀ, ਆਪਣੇ ਕਰਤਵ ਤੋਂ ਹਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਚੋਰ ਜਾਂ ਪਾਪੀ ਹੋਵੇ—even ਜੇ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੋਵੇ—ਉਹ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪੁਰੂ ਨੂੰ ਰਾਜ ਦਿੱਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਪੁਰੂ ਨੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕੀਤੀ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਆਪਣੀ ਜਵਾਨੀ ਅਤੇ ਸੁਖ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤੇ।