ਤੁਰਵਸੁ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੁਹੁਯੁ, ਜੋ ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਦੁਹੁਯੁ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਜਵਾਨੀ ਮੈਨੂੰ ਦੇ ਦੇ ਅਤੇ ਬਦਲੇ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਲਈ ਬੁਢਾਪਾ, ਜੋ ਰੰਗ-ਰੂਪ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋ ਜਾਣਗੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਜਵਾਨੀ ਤੈਨੂੰ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ ਅਤੇ ਆਪ ਬੁਢਾਪਾ ਮੁੜ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ।" ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਸਮਝਾਇਆ ਕਿ ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਬੁੱਢਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਾ ਹਾਥੀ, ਨਾ ਰਥ, ਨਾ ਘੋੜਾ, ਨਾ ਔਰਤ—ਕਿਸੇ ਵੀ ਚੀਜ਼ ਦਾ ਆਨੰਦ ਨਹੀਂ ਲੈ ਸਕਦਾ; ਉਸ ਦੀ ਬੋਲੀ ਲੜਖੜਾਉਂਦੀ ਹੈ। "ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਬੁਢਾਪਾ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ।" ਪਰ ਜਦੋਂ ਦੁਹੁਯੁ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜਵਾਨੀ ਦੇਣ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, "ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਜਵਾਨੀ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੇਰੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਇੱਛਾ ਕਦੇ ਪੂਰੀ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ।" ਫਿਰ ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਵੀ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਕਿ, "ਜਿਥੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਘੋੜੇ ਨਹੀਂ ਹੋਣਗੇ, ਨਾ ਹਾਥੀ, ਨਾ ਗਧੇ, ਨਾ ਬੱਕਰੀਆਂ, ਨਾ ਗਾਂ, ਨਾ ਪਲੰਕੀਆਂ—ਉਥੇ ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਡੂੰਗੀਆਂ ਜਾਂ ਬੇੜੀਆਂ ਰਾਹੀਂ ਪਾਰ ਲੰਘਣਗੇ।" ਫਿਰ ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਅਨੁ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਬੁਢਾਪਾ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਜਵਾਨੀ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਲਈ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ।" ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਜਿਵੇਂ ਬੁੱਢਾ ਆਦਮੀ, ਬੱਚੇ ਵਾਂਗ, ਗਲਤ ਸਮੇਂ ਤੇ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਸ਼ੁੱਧ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਸਮੇਂ ਤੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਹਵਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਐਸਾ ਬੁਢਾਪਾ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ। ਪਰ ਜਦ ਅਨੁ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਜਵਾਨੀ ਦੇਣ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਬੁਢਾਪੇ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕੀਤੀ, ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, "ਤੇਰੇ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਲੋਕ ਜਵਾਨੀ ਪਾ ਕੇ ਵੀ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮਰ ਜਾਣਗੇ, ਅਤੇ ਤੂੰ, ਜੋ ਹਵਨ ਦੀ ਉਪੇਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਹਾਲਤ ਭੋਗੇਂਗਾ।" ਚਾਰ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਇਨਕਾਰ ਹੋਣ ਤੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਯਯਾਤਿ ਆਪਣੇ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟੇ ਪੁੱਤਰ ਪੁਰੂ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਪਰੀਖਿਆ ਲੈਣ ਲਈ। ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਪੁਰੂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਪੁਰੂ, ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਮਹਾਨ ਹੋਵੇਂ। ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਬੁਢਾਪਾ, ਝੁਰੜੀਆਂ ਤੇ ਚਿੱਟੇ ਵਾਲ ਛਾ ਗਏ ਹਨ। ਕਵੀ, ਉਸ਼ਨਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹਾਂ। ਪੁਰੂ, ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਪਾਪ ਤੇ ਬੁਢਾਪਾ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਲੈ ਲੈ, ਤਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸੁਖ ਭੋਗ ਸਕਾਂ। ਜਦ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋ ਜਾਣ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਜਵਾਨੀ ਤੈਨੂੰ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ, ਤੇ ਆਪਣਾ ਪਾਪ ਤੇ ਬੁਢਾਪਾ ਮੁੜ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਪੁਰੂ ਨੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਪਿਤਾ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਆਦੇਸ਼ ਦਿਓ, ਮੈਂ ਮੰਨੂੰਗਾ। ਗੁਰੂ ਦੇ ਬਚਨ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਆਯੁ ਤੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਵੀ ਗੁਰੂ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕੀਤਾ। ਤੁਸੀਂ ਜਿੰਨਾ ਚਾਹੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਬੁਢਾਪਾ ਝੱਲ ਲਵਾਂਗਾ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਪਾਪ ਤੇ ਬੁਢਾਪਾ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ; ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਜਵਾਨੀ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸੁਖ ਭੋਗੋ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਰੂਪ ਤੇ ਉਮਰ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਜਵਾਨ ਹੋ ਕੇ ਜੀਵਨ ਜਿਉ।" ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ, "ਪੁਰੂ, ਮੈਂ ਤੈਥੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ। ਮੇਰੇ ਅਨੁਗ੍ਰਹ ਨਾਲ, ਤੇਰਾ ਵੰਸ਼ ਰਾਜ ਵਿਚ ਫੂਲੇ-ਫਲੇਗਾ, ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਵੇਗਾ।" ਫਿਰ ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਕਵੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਆਪਣਾ ਬੁਢਾਪਾ ਤੇ ਪਾਪ ਪੁਰੂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ ਯਯਾਤਿ, ਨਹੁਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਪੁਰੂ ਦੀ ਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਫਿਰ ਤੋਂ ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਬਣ ਗਿਆ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨਪਸੰਦ ਸੁਖ ਭੋਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਹ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਢੁਕਵੇ ਸਮੇਂ ਤੇ, ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਇੱਛਿਤ ਸੁਖ ਭੋਗਦਾ ਰਿਹਾ। ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਨਾਲ, ਗਰੀਬਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਦੋਜਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਇੱਛਿਤ ਇਨਾਮ ਦੇ ਕੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕੀਤਾ। ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕੀਤੀ, ਪ੍ਰਜਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ, ਨੀਚਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ। ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਰਾਜ ਕੀਤਾ, ਹਰ ਪ੍ਰਜਾ ਦਾ ਪਿਆਰ ਜਿੱਤਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਦੁਸਰਾ ਇੰਦਰ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਧਰਮ ਦੀ ਹਦ ਵਿਚ ਰਹਿ ਕੇ ਵੱਧ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸੁਖ ਭੋਗਦਾ ਰਿਹਾ। ਹਰੇਕ ਮੰਗਲਮਈ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਉਪਰੰਤ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਵੀ ਸੀ ਤੇ ਥੱਕਿਆ ਵੀ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਕਿ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਸਮੇਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਜਾਣ ਕੇ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਆਪਣੀ ਨੌਜਵਾਨੀ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਾਚੀ ਦੇ ਨਾਲ ਨੰਦਨ ਵਨ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਭੋਗਿਆ, ਅਲਕਾ ਅਤੇ ਮੇਰੂ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਸਮਾਂ ਵਿਅਤਿਤ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਧਰਮਾਤਮਾ ਰਾਜਾ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਸਮਾਂ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਪੁਰੂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਕੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਪੁਰੂ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਢੁਕਵੇ ਸਮੇਂ ਤੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਸੁਖ ਭੋਗ ਲਏ ਹਨ। ਪਰ ਇੱਛਾ ਕਦੇ ਭੀ ਭੋਗਣ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਿਟਦੀ; ਜਿਵੇਂ ਘੀ ਪਾਉਣ ਨਾਲ ਅੱਗ ਹੋਰ ਵੱਧਦੀ ਹੈ, ਇੱਛਾ ਵੀ ਵੱਧਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਚੌਲ, ਜੌ, ਸੋਨਾ, ਗਾਂ, ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਵੀ ਇਕ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਕਦੇ ਕਾਫੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ; ਇਸ ਲਈ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।" "ਇਹ ਇੱਛਾ, ਜੋ ਮੂਰਖਾਂ ਲਈ ਛੱਡਣ ਔਖੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਬੁਢਾਪਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਲਗਦਾ, ਵੱਡਾ ਰੋਗ ਹੈ—ਜੋ ਇਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਸੁਖੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪੂਰੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਮੇਰਾ ਮਨ ਸੁਖਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਿਹਾ, ਪਰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਇੱਛਾ ਹੋਰ ਵੱਧੀ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਇਹ ਛੱਡ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮ ਵਿਚ ਮਨ ਲਾਵਾਂਗਾ, ਦਵੈਤ ਤੇ ਮਮਤਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਹਰਣਾਂ ਨਾਲ ਜਿਉਂਗਾ।" "ਪੁਰੂ, ਮੈਂ ਤੈਥੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ—ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੀ ਜਵਾਨੀ ਅਤੇ ਇਹ ਰਾਜ ਮਿਲੇ। ਤੂੰ ਜਿੰਨਾ ਚਾਹੇ ਜਵਾਨੀ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈ, ਲੰਬਾ ਜੀਵਨ ਜੀਵ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਮੁੜ ਬੁਢਾਪਾ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਪੁਰੂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜਵਾਨੀ, ਆਤਮ-ਸੰਯਮੀ ਹੋ ਕੇ, ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਈ।