ਯਯਾਤੀ ਅਤੇ ਦੇਵਯਾਨੀ ਦੀ ਕਥਾ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਗੇ ਵਧੀ: ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਦੇਵਯਾਨੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, “ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਅਤੇ ਆਦਰ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕੁਲ ਦੀ ਹੈਂ। ਪਰ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਹੈ, ਉਹ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧੇਰੇ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈ—ਕੀ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਪਤਾ?” ਉਹ ਅੱਗੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, “ਹੇ ਸੁਭਾਗਵਤੀ, ਸਾਨੂੰ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਆਚਾਰਯ ਨੇ ਇਕੱਠਿਆਂ ਹੀ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ ਪਤੀ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਅਤੇ ਪਾਲਣਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਇਥੇ ਪਾਲਦਾ ਹੈ।” ਦੇਵਯਾਨੀ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਦੇ ਨਾਲ ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੁਂ, ਜੀਉਣ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈ।” ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਅੱਜ ਇਥੇ ਨਹੀਂ ਰਹਾਂਗੀ; ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਕੀਤਾ ਹੈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਯਾਨੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਸੜ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਵੱਲ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਿੱਖੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ ਜਿਵੇਂ ਉਸਨੂੰ ਸਾੜ ਰਹੀ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਗਹਿਣੇ ਉਤਾਰ ਕੇ ਪਾਸੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੇ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਕਾਲੀ ਚਮੜੀ ਵਾਲੀ ਔਰਤ, ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ, ਅਚਾਨਕ ਉੱਠੀ ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ, ਤਾਂ ਦੇਵਯਾਨੀ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਜਲਦੀ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਕਵੀ ਉਸ਼ਨਸ ਦੇ ਕੋਲ ਚਲੀ ਗਈ। ਰਾਜਾ, ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਮਨਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ; ਪਰ ਦੇਵਯਾਨੀ ਨੇ ਮੂੰਹ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਸਨੇ ਰਾਜਾ ਨਾਲ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ, ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਜਲਦੀ ਹੀ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਕਵੀ ਉਸ਼ਨਸ ਦੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਗਈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੀ ਹੋਈ, ਨਿਵਾ ਕੇ, ਤੇ ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਭਰਗਵ ਵੰਸ਼ਜ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ। ਦੇਵਯਾਨੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਧਰਮ ਹਾਰ ਗਿਆ, ਅਧਰਮ ਦਾ ਰਾਜ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਨੇ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਵ੍ਰਿਸ਼ਾਪਰਵਨ ਦੀ ਧੀ ਹੈ। ਉਸ ਰਾਜਾ ਯਯਾਤੀ ਤੋਂ ਉਸਦੇ ਤਿੰਨ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ ਹਨ। ਪਰ, ਪਿਤਾ ਜੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਦੀ ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਤਾਂ ਕੇਵਲ ਦੋ ਹੀ ਪੁੱਤਰ ਹਨ, ਮੈਂ ਬੇਨਸੀਬ ਹਾਂ। ਇਹ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਧਰਮ ਦਾ ਗਿਆਤਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਵੀ ਹੱਦਾਂ ਪਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ ਹਨ; ਹੇ ਕਵੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਸੱਚ ਦੱਸ ਰਹੀ ਹਾਂ।” ਕਵੀ ਉਸ਼ਨਸ ਨੇ ਯਯਾਤੀ ਨੂੰ ਉਪਾਲੰਭ ਦਿੰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਤੂੰ ਧਰਮ ਜਾਣਦਾ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਵਾਸਨਾ ਕਰਕੇ ਅਧਰਮ ਕਰ ਬੈਠਿਆ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਜਲਦ ਹੀ ਅਜੇਅਨ੍ਹੇ ਬੁੱਢਾਪਾ ਤੈਨੂੰ ਘੇਰ ਲਵੇਗਾ।” ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਜਦ ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਿਤੂ-ਕਾਲ ਲਈ ਇੱਕਾਗ੍ਰ ਚਿੱਤ ਨਾਲ ਮੰਗਿਆ, ਤਦ ਮੈਂ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ। ਜੇ ਕੋਈ ਪੁਰਖ ਔਰਤ ਦੀ ਮੰਗ ਉੱਤੇ ਉਸਦੇ ਰਿਤੂ-ਕਾਲ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਪਤੀ-ਧਰਮ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਤਾਂ ਵਿਦਵਾਨ ਉਸਨੂੰ ਗਰਭਹੰਤਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਕੋਈ ਯੋਗ੍ਯਾ ਅਤੇ ਉਤਸੁਕ ਔਰਤ ਇਕਾਂਤ ਵਿੱਚ ਪੁਰਖ ਤੋਂ ਮੰਗ ਕਰੇ ਤੇ ਉਹ ਪੁਰਖ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਨਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਉਸਨੂੰ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਗਰਭਹੰਤਾ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਮੇਰਾ ਇਹ ਵ੍ਰਤ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਮੰਗੇ, ਉਹ ਮੈਂ ਦੇਵਾਂ। ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਨੂੰ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਇੱਥੇ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਦੀ ਆਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ। ਇਹ ਸਭ ਕਾਰਨ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੇ ਭਰਗਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੇ ਅਧਰਮ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਸੋਚਿਆ, ‘ਇਹੀ ਮੇਰਾ ਧਰਮ ਹੈ।’ ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਕਰਮ ਲਈ ਮਾਫ ਕਰ ਦੇਵੋ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਸੋਚ ਕੇ ਹੀ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਵਲੋਂ ਆਧੀਨ ਹਾਂ; ਧਰਮ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ, ਝੂਠਾ ਆਚਰਨ ਚੋਰੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਨਹੁਸ਼ ਵੰਸ਼ਜ।” ਇਹ ਸਭ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਵੀ ਉਸ਼ਨਸ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਯਯਾਤੀ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ; ਤੁਰੰਤ, ਉਸ ਦੀ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਲੀ ਜਵਾਨੀ ਛੱਡ ਕੇ, ਬੁੱਢਾਪਾ ਉਸ ਉੱਤੇ ਛਾ ਗਿਆ। ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, “ਹੇ ਭਰਗਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੈਨੂੰ ਦੇਵਯਾਨੀ ਦੀ ਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਸੰਤੋਖ ਨਹੀਂ ਆਇਆ; ਮਿਹਰ ਕਰੋ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤਾਂ ਜੋ ਇਹ ਬੁੱਢਾਪਾ ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਵਿਆਪੇ।” ਉਸ਼ਨਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦਾ: ਹੁਣ ਬੁੱਢਾਪਾ ਤੈਨੂੰ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਨ; ਜੇ ਤੂੰ ਚਾਹੇਂ, ਇਹ ਬੁੱਢਾਪਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈਂ।” ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਅਰਜ਼ ਕੀਤੀ, “ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਵੀ ਆਪਣੀ ਜਵਾਨੀ ਮੈਨੂੰ ਦੇਵੇ, ਉਸ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਰਾਜ, ਪੁੰਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਮਿਲੇ; ਇਹ ਤੁਹਾਡੀ ਮਰਜ਼ੀ ਹੋਵੇ।” ਉਸ਼ਨਸ ਨੇ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ, “ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਬੁੱਢਾਪਾ ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੇਂ, ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਨਹੁਸ਼ ਪੁੱਤਰ; ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਕੇ ਕਰ, ਤੈਨੂੰ ਕੋਈ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ। ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੀ ਜਵਾਨੀ ਦੇਵੇਗਾ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਬਣੇਗਾ; ਲੰਬੀ ਉਮਰ, ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ, ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਪੁੱਤਰ ਉਸ ਦੇ ਹੋਣਗੇ।” ਫਿਰ ਯਯਾਤੀ, ਜੋ ਹੁਣ ਬੁੱਢੇਪੇ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪੁੱਤਰ ਯਦੁ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਯਦੁ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਪੁੱਤਰ, ਮੈਨੂੰ ਬੁੱਢਾਪਾ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਵਾਲ ਚਿੱਟੇ ਹੋ ਗਏ ਹਨ; ਕਾਵਯ ਉਸ਼ਨਸ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਸੰਤੋਖ ਨਹੀਂ ਆਇਆ। ਯਦੁ, ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਪਾਪ ਤੇ ਬੁੱਢਾਪਾ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਲੈ ਲੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਆਨੰਦ ਲੈ ਸਕਾਂ। ਪਰ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਜਵਾਨੀ ਤੇਰੇ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ, ਤੇ ਆਪਣਾ ਪਾਪ ਤੇ ਬੁੱਢਾਪਾ ਫਿਰ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ।” ਯਦੁ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਬੁੱਢਾਪੇ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਨੁਕਸ ਹਨ, ਖਾਣ-ਪੀਣ ਕਰਕੇ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਬੁੱਢਾਪਾ ਲੈਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਚਿੱਟੀ ਦਾੜ੍ਹੀ, ਖੁਸ਼ੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਢਿਲੇ ਹੋਏ ਅੰਗ, ਸਰੀਰ ਤੇ ਲਕੀਰਾਂ, ਉਹ ਪਤਲਾ ਤੇ ਨਿਸ਼ਕ੍ਰਿਆ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਦੇਖਣਾ ਵੀ ਔਖਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਆਪਣੇ ਕਰਤੱਬ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਲੋਂ ਤਿਆਗਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਹ ਬੁੱਢਾਪਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ। ਤੇਰੇ ਬਹੁਤ ਪੁੱਤਰ ਹਨ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਵਧੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਧਰਮ ਦੇ ਗਿਆਤਾ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਚੁਣ ਲੈ, ਜੋ ਬੁੱਢਾਪਾ ਲੈ ਲਵੇ।” ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਜਦ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਹਿਰਦੇ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਜਵਾਨੀ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਅਯੋਗ ਰਾਜ ਲਈ, ਤੇਰੀ ਸੰਤਾਨ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਹੀ ਰਹੇਗੀ।” ਯਦੁ ਨੇ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਦੂਜੇ ਪੁੱਤਰ ਤੁਰਵਸੁ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਤੁਰਵਸੁ, ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਬੁੱਢਾਪਾ ਲੈ ਲੈ; ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਆਨੰਦ ਲੈ ਲਵਾਂ, ਪੁੱਤਰ।” “ਜਦ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋ ਜਾਣ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਜਵਾਨੀ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ, ਤੇ ਫਿਰ ਬੁੱਢਾਪਾ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ।” ਤੁਰਵਸੁ ਨੇ ਵੀ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਉਹ ਬੁੱਢਾਪਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਪਿਤਾ, ਜੋ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਆਨੰਦ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਬੁੱਧਿ ਅਤੇ ਆਯੁ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।” ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਜਦ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਹਿਰਦੇ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਜਵਾਨੀ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਇਸ ਲਈ, ਤੁਰਵਸੁ, ਤੇਰੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।” “ਤੂੰ ਉਲਟੀ ਆਚਰਨ ਅਤੇ ਉਲਟ ਧਰਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਰਾਜਾ ਬਣੇਂਗਾ, ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਨੀਚਾਂ ਵਿਚ, ਹੇ ਮੂੜ੍ਹ।” “ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਵਿਚ ਰਹੇਂਗਾ ਜੋ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਲਗਾਵ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੀ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ, ਪਾਪੀਆਂ ਅਤੇ ਮਲੇਛਾਂ ਵਿਚ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਬੁੱਢਾਪਾ ਦੇਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਕਥਾ ਅੱਗੇ ਵਧੀ।