ਜਦੋਂ ਯਜਨਾ ਦਾ ਸਹੀ ਸਮਾਂ ਆਇਆ, ਰਾਜਨ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਸ਼ਰਮੀਠਾ ਨੇ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਸੁੰਦਰ ਸਨ ਅਤੇ ਜਿਸ ਦਾ ਰੂਪ ਕਿਸੇ ਦੇਵਤਾ ਵਰਗਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਸੁਭ ਘੜੀ ਆਈ, ਚੰਗੇ ਨਕਸ਼ਤਰਾਂ ਹੇਠ, ਸਮਰਾਟ ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਸ਼ਰਮੀਠਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ। ਹੁਣ ਸ਼ਰਮੀਠਾ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਬਣੀ, ਜਿਵੇਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਲਕਸ਼ਮੀ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਦੇਵਯਾਨੀ ਉਸ ਦੇ ਲਈ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਉੱਤਮ ਸਪੋਲੀ ਹੋਵੇ। ਯਯਾਤੀ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਰਮੀਠਾ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਉਸ ਲਈ ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਮੀਂਹ ਫਸਲਾਂ ਲਈ ਜਾਂ ਅੰਬਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਹੋਵੇ। ਉਹਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸੋਚ ਆ ਗਈ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਯਾਨੀ ਨੂੰ ਉਗਾਹ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਦੇਵਯਾਨੀ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਹੰਸਦੀ ਸੁਚੱਜੀ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਦੁੱਖ ਛਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਸ਼ਰਮੀਠਾ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਫਿਰ ਉਹ ਸ਼ਰਮੀਠਾ ਕੋਲ ਗਈ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੀ: "ਇੱਕ ਸਾਧੂ, ਜੋ ਧਰਮਵਾਨ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਗਿਆਤਾ ਸੀ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ। ਮੈਂ ਉਸ ਕੋਲੋਂ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਵਰ ਮੰਗਿਆ। ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਚੁਣਿਆ। ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਅਧਰਮ ਜਾਂ ਇੱਛਾ ਵਸ਼ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਉਸ ਸਾਧੂ ਤੋਂ ਹੀ ਹੈ—ਇਹ ਮੈਂ ਸੱਚ ਦੱਸ ਰਹੀ ਹਾਂ।" ਸ਼ਰਮੀਠਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਜੇ ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕੌਣ ਹੈ? ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਵੰਸ਼, ਨਾਮ ਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ।" ਦੇਵਯਾਨੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਉਸ ਸਾਧੂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਤਪ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕੁਝ ਪੁੱਛਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਜੁਟਾ ਸਕੀ।" "ਜੇ ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਸ਼ਰਮੀਠਾ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਗੁੱਸਾ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੇ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੋਂ ਪੁੱਤਰ ਪਾਇਆ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਹੰਸਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੀਆਂ ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਕਮਰੇ ਵੱਲ ਚਲ ਪਈਆਂ, ਅਤੇ ਦੇਵਯਾਨੀ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਸੱਚ ਮੰਨ ਲਈ। ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਦੇਵਯਾਨੀ ਤੋਂ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮੇ: ਯਦੁ ਅਤੇ ਤੁਰਵਸੁ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਵਿਣੁ ਵਰਗੇ ਮਹਾਨ ਸਨ। ਇਕ ਵਾਰ, ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਦੇਵਯਾਨੀ ਨੂੰ ਸ਼ਰਾਬ ਵਿੱਚ ਸ਼ਹਦ ਮਿਲਾ ਕੇ ਪੀਣ ਲਈ ਦਿੱਤੀ। ਲਾਲ-ਸੋਨੇ ਵਰਗੀ ਦੇਵਯਾਨੀ ਨੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਉਹ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਤੀ ਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਈ। ਉਹ ਰੋਣ, ਗਾਉਣ ਤੇ ਨੱਚਣ ਲੱਗ ਪਈ, ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਅਣਸੁਣੀ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੀਆਂ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੀ: "ਤੂੰ ਤਾਂ ਰਾਜੇ ਵਰਗਾ ਦਿਸਦਾ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਆਇਆ ਹੈਂ? ਇਸ ਸੁੰਨ-ਸਮੂਹ, ਘਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਤੇਰਾ ਕੀ ਕੰਮ?" "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਇੱਥੇ ਯਯਾਤੀ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਹੈ। ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇੱਥੋਂ ਦੂਰ ਚਲਾ ਜਾ।" ਜਦੋਂ ਦੇਵਯਾਨੀ ਅਜਿਹਾ ਆਖ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਨਹੁਸ਼ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਡਾਂਟਿਆ, ਉਸਨੂੰ ਅਯੋਗ ਤੇ ਪਾਪ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੀ ਮੰਨ ਕੇ। ਫਿਰ ਨਹੁਸ਼ ਨੇ ਮੂਕ, ਲੰਗੜੇ, ਬੁੱਢੇ ਤੇ ਅਪਾਹਜ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਉਹ ਦੇਵਯਾਨੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਸੇਵਾ ਕਰਨ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਾ ਨਹੁਸ਼ ਨੇ ਸ਼ਰਮੀਠਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਇਆ। ਉਸ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਯਯਾਤੀ ਤੋਂ, ਸ਼ਰਮੀਠਾ ਨੇ ਤਿੰਨ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮੇ: ਦ੍ਰੁਹਯੁ, ਅਨੁ ਅਤੇ ਪੁਰੂ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਸੁਚੱਜੀ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ ਦੇਵਯਾਨੀ, ਯਯਾਤੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਇਕ ਸੁੰਨ-ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਈ। ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਦੇਵ-ਰੂਪੀ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਖੇਡ ਰਹੇ ਮੁੰਡਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਇਹ ਬੱਚੇ ਕਿਹੜੇ ਹਨ, ਰਾਜਨ? ਇਹ ਤਾਂ ਦੇਵਪੁੱਤਰਾਂ ਵਰਗੇ ਸੁੰਦਰ ਹਨ। ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਜੋਤ ਅਤੇ ਰੂਪ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।" ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਮੁੰਡਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪੁੱਛਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦਾਈ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਬੱਚਿਓ, ਤੁਸੀਂ ਦੱਸਦੇ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਪਿਤਾ ਕੌਣ ਹਨ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਹਨ?" ਮੁੰਡਿਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਸਾਡਾ ਪਿਤਾ ਇੱਕ ਸਾਧੂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਤੇ ਦੂਜੀ ਜਨਮ ਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਰਮੀਠਾ ਕਦੇ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦੀ। ਦੇਵਯਾਨੀ, ਸਾਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਦੇ।" ਦੇਵਯਾਨੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੁਹਾਡੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਿਤਾ ਦਾ ਨਾਮ ਤੇ ਵੰਸ਼ ਕੀ ਹੈ, ਬੱਚਿਓ? ਸੱਚ ਦੱਸੋ, ਉਹ ਕੌਣ ਹਨ ਤੇ ਕਿੱਥੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ?" ਉਹ ਮੁੰਡੇ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਯਾਨੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ਆਪਣੀਆਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਨਾਲ ਰਾਜੇ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਸ਼ਰਮੀਠਾ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਵਜੋਂ ਦੱਸਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਆ ਗਏ, ਪਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਦੇਵਯਾਨੀ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਨਾ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਰੋਦੇ ਹੋਏ ਮੁੰਡੇ ਸ਼ਰਮੀਠਾ ਕੋਲ ਗਏ, ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਸ਼ਰਮੀਠਾ ਚੁੱਪ ਰਹਿੰਦੀ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਆ ਗਈ। ਰਾਜੇ ਤੋਂ ਕੁਝ ਦੂਰ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਮੁੰਹ ਮੋੜ ਕੇ ਖੜੀ ਹੋ ਗਈ। ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਥੋੜਾ ਲਜਜਤ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਰਾਜਾ ਕੁਝ ਜਵਾਬ ਨਾ ਦੇ ਸਕਿਆ ਅਤੇ ਚੁੱਪ ਰਿਹਾ, ਉਹ ਮੁੰਡਿਆਂ ਦੇ ਪਿਆਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ। ਪਰ ਸੱਚ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਸ਼ਰਮੀਠਾ ਨੇ ਦੇਵਯਾਨੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਤੂੰ ਕਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਕੋਈ ਸਾਧੂ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।" "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੂੰ ਰਾਜੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੀ ਹੈਂ, ਪਰ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹਿ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਤੂੰ ਗਲਤ ਕੀਤਾ।" "ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਅਧੀਨ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕੰਮ ਕਿਉਂ ਕੀਤਾ? ਤੂੰ ਅਸੁਰਾਂ ਵਾਲਾ ਵਰਤਾਰਾ ਅਪਣਾਇਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਡਰਦੀ ਨਹੀਂ।" "ਜੋ ਕਿਹਾ ਸੀ ਕਿ 'ਸਾਧੂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ', ਉਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਸੁੰਦਰ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ। ਮੈਂ ਧਰਮ ਅਤੇ ਨਿਆਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਤੇਰਾ ਡਰ ਨਹੀਂ।" "ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਲਈ ਪਤੀ ਚੁਣਿਆ, ਮੈਂ ਵੀ ਉਸ ਸਮੇਂ ਚੁਣਿਆ। ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਮਿੱਤਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਆਪਣੀ ਵੀ ਪਤਨੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਸੁਚੱਜੀ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯਯਾਤੀ, ਦੇਵਯਾਨੀ ਅਤੇ ਸ਼ਰਮੀਠਾ ਦੀ ਜਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭਾਵਨਾਵਾਂ, ਸੰਘਰਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਸਮਝ ਨਾਲ ਇਹ ਵਾਕਿਆ ਵਾਪਰਦੇ ਗਏ।