ਦੇਵਯਾਨੀ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਕੇ, ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਦਾ ਵੀ ਸਹਾਰਾ ਕਰਨ ਦਾ ਫ਼ਰਜ਼ ਨਿਭਾਇਆ। ਉਹ ਸਮਝਾਉਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਮਜ਼ਾਕ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਝੂਠ, ਵਿਆਹ ਸਮੇਂ, ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਾਨ ਦੇ ਖਤਰੇ ਜਾਂ ਸਾਰੀ ਦੌਲਤ ਲੁੱਟੀ ਜਾਵੇ—ਇਹ ਪੰਜ ਝੂਠ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਗਵਾਹੀ ਦੇਣ ਲਈ ਪੁੱਛਿਆ ਜਾਵੇ ਤੇ ਉਹ ਝੂਠ ਬੋਲ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਪਤਿਤ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਮਨ ਇੱਕੀ ਨਿਸ਼ਚੇ ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਝੂਠ ਹਾਨੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਮਜ਼ਾਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਵਿਆਹ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਜਾਨ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਕਿਹਾ ਝੂਠ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ; ਇਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਉਚਾਈ ਹੈ। ਯਯਾਤੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਰਾਜਾ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਮਾਪਦੰਡ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਰਾਜਾ ਝੂਠ ਬੋਲੇ, ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਵੱਡੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਵਿੱਚ ਵੀ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲ ਸਕਦਾ।” ਜਦੋਂ ਦੋਵੇਂ—ਪਤਿ ਅਤੇ ਮਿੱਤਰ ਦਾ ਪਤੀ—ਇੱਕਠੇ ਹੋਣ, ਉਹ ਸਮਾਨ ਵਿਆਹ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। “ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪਤੀ ਚੁਣਿਆ ਹੈ, ਮਿੱਤਰ।” ਮੈਂ ਦੇਵਯਾਨੀ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਵੀ ਕਾਵਯ ਨੇ ਦਿੱਤਾ ਸੀ; “ਉਸ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਨੀ ਤੇ ਸਹਾਰਾ ਦੇਣਾ,” ਇਹ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ—ਤੂੰ ਝੂਠ ਨਾ ਕਰੀਂ। ਤੂੰ ਸੋਨਾ, ਜਵਾਹਰਾਤ, ਮੋਤੀ, ਕੱਪੜੇ, ਗਹਨੇ, ਗਾਂ, ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਹੋਰ ਜੋ ਮੰਗਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ। ਪਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਬਾਹਰ ਦਿੱਤੇ ਤੋਹਫੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਜੁੜਦੇ; ਪੁੱਤਰ ਦੇਣਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਵੀ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਦੇ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਹਰ ਇਕ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਮੈਂ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਇਹ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕੀਤੀ ਸੀ; ਜੋ ਤੂੰ ਆਖਿਆ, ਉਹ ਨਾ ਝੂਠ ਸੀ, ਨਾ ਵਿਅਰਥ। ਜਿਵੇਂ ਕੁਬੇਰ (ਵੈਸ੍ਰਵਣ) ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਵੀ ਇਸ ਨੂੰ ਸੱਚ ਕਰ। ਮੈਨੂੰ ਮੰਗਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਮੇਰਾ ਵ੍ਰਤ ਹੈ; ਹੁਣ ਤੂੰ ਮੰਗ ਰਹੀ ਹੈਂ—ਦੱਸ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਜੇ ਦੌਲਤ, ਰਾਜ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੁਝ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਮੰਗ ਲੈ। ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਆਖਦੀ ਹੈ, “ਮੈਂ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਮੰਗਦੀ, ਸਿਰਫ ਪੁੱਤਰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ; ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ। ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਪੁੱਤਰ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਧਰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਾਂ। ਤਿੰਨ ਧਨਹੀਣ ਹਨ—ਇਸਤ੍ਰੀ, ਨੌਕਰ ਤੇ ਪੁੱਤਰ; ਉਹ ਜੋ ਕੁਝ ਹਾਸਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਸਦੇ ਉਹ ਹਨ। ਔਰਤਾਂ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਪਤੀ ਦੇ ਸਹਾਰੇ ਲਈ ਬਣਾਈਆਂ ਗਈਆਂ; ਜੇ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਪਤੀ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਮਹਿਲਾ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹਦੀ ਜਨਮ ਵਿਅਰਥ ਹੈ।” “ਮੈਂ ਦੇਵਯਾਨੀ ਦੀ ਸਾਥਣ ਹਾਂ ਤੇ ਤੇਰੀ ਅਧੀਨ ਹਾਂ, ਭਰਿਗੁ ਵੰਸ਼ੀ ਰਾਜਨ; ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਯਾਨੀ ਨੂੰ ਤੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਕਰ।” ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਮੰਨ ਲਿਆ ਕਿ ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਉਸਨੇ ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕੀਤੀ ਤੇ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕੰਮ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਉਹ ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ, ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕੀਤੀ ਤੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ, ਸੁੰਦਰ ਭਾਲ ਵਾਲੀ ਤੇ ਮਿੱਠੀ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਨੇ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰੀ ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ ਤੋਂ ਗਰਭ ਧਾਰਿਆ। ਸਮੇਂ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਯਜਨਾ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਨੇ ਕਮਲ-ਨੇਤਰਾਂ ਵਾਲਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਜੰਮਿਆ। ਜਦੋਂ ਚੰਗੇ ਨक्षਤਰ ਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਰਾਸ਼ੀ ਆਈ, ਤਦ ਸਮਰਾਟ ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ। ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਧਨ ਦੀ ਦੇਵੀ ਵਾਂਗ ਉਸਦੀ ਪਤਨੀ ਬਣੀ; ਪਰ ਦੇਵਯਾਨੀ, ਉਸ ਲਈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਭਿਆਨਕ ਸੱਪ ਸੀ। ਜਿਵੇਂ ਮੀਂਹ ਫਸਲਾਂ ਲਈ, ਜਾਂ ਅੰਬਰ ਅਮ੍ਰਿਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ, ਤਿਵੇਂ ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਾਪਰਵਨ ਦੀ ਧੀ, ਯਯਾਤੀ ਲਈ ਸੀ; ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਹ ਦੇਵਯਾਨੀ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਗਿਆ। ਜਦ ਦੇਵਯਾਨੀ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਪੁੱਤਰ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਸਦੀ ਮਿੱਠੀ ਮੁਸਕਾਨ ਮੁਰਝਾ ਗਈ, ਉਹ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਉਹ ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਕੋਲ ਆਈ ਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗੀ, “ਇੱਕ ਮਹਾਤਮਾ, ਧਰਮਕ, ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਏ; ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲੋਂ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਵਰ ਮੰਗਿਆ। ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਸੀ, ਸੋ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੁਣਿਆ; ਮੈਂ ਕੋਈ ਅਧਰਮ ਜਾਂ ਇੱਛਾ ਦੇ ਵਸ਼ ਨਹੀਂ ਸੀ—ਇਸ ਲਈ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਉਸ ਮਹਾਤਮਾ ਤੋਂ ਹੈ।” ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਆਖਦੀ ਹੈ, “ਜੇ ਇਹ ਗੱਲ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕੌਣ ਸੀ, ਮੈਨੂੰ ਉਸਦਾ ਨਾਮ, ਵੰਸ਼ ਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੱਸ।” ਦੇਵਯਾਨੀ ਆਖਦੀ ਹੈ, “ਉਹ ਮਹਾਨ ਤਪ ਤੇ ਜੋਤ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮੈਂ ਕੋਲੋਂ ਪੁੱਛਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੀ।” ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਆਖਦੀ ਹੈ, “ਜੇ ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਗੁੱਸਾ ਨਹੀਂ, ਜੇ ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਉੱਚ ਤੇ ਵੱਡੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੋਂ ਪੁੱਤਰ ਪਾਇਆ ਹੈ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੋਹਾਂ ਹੱਸਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਭਾਰਗਵੀ (ਦੇਵਯਾਨੀ) ਆਪਣੇ ਕਮਰੇ ਨੂੰ ਚਲੀ ਗਈ ਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਸੱਚ ਮੰਨ ਲਈ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਰਾਜਾ ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਦੇਵਯਾਨੀ ਤੋਂ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਜੰਮੇ—ਯਦੁ ਤੇ ਤੁਰਵਸੁ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਤੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਵਰਗੇ ਸੀ। ਫਿਰ, ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਦੇਵਯਾਨੀ ਨੂੰ ਸ਼ਰਾਬ ਤੇ ਸ਼ਹਦ ਮਿਲਾ ਕੇ ਪਿਲਾਈ। ਉਹ ਲਾਲ-ਸੋਨੇ ਵਰਗੀ ਦੇਵਯਾਨੀ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਪੀ ਕੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਈ। ਉਹ ਰੋਈ, ਗਾਈ, ਨੱਚੀ ਤੇ ਅਣਗੱਲੀ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿ ਕੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੀ, “ਤੂੰ ਰਾਜੇ ਵਾਲੇ ਰੂਪ ਤੇ ਪਹਿਰਾਵੇ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੈਂ—ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਆਇਆ? ਇਸ ਸੁੰਨੇ, ਘਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਤੇਰਾ ਕੀ ਕੰਮ?” “ਹੇ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇੱਥੇ ਯਯਾਤੀ ਰਾਜਾ ਮੌਜੂਦ ਹੈ—ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਇਥੋਂ ਦੂਰ ਚਲਾ ਜਾ।” ਜਦ ਦੇਵਯਾਨੀ ਇਹ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਨਹੁਸ਼ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਡਾਂਟਿਆ ਤੇ ਅਯੋਗ ਤੇ ਪਾਪ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੀ ਮੰਨਿਆ। ਫਿਰ, ਨਹੁਸ਼ ਨੇ ਮੂਕ, ਲੂਲੇ, ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਤੇ ਲੰਗੜੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਉਹ ਦੇਵਯਾਨੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਦੇਖਭਾਲ ਕਰਨ।