ਇਸ ਕਹਾਣੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠਤਾ ਨਾਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਦਾ ਸੱਚ, ਧਰਮ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਸੇਵਾ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ। ਉਹ ਸਦਾ-ਥਿਰ, ਉੱਚਤਮ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਅਨੰਤ ਹੈ ਅਤੇ ਜਿਸ ਦੇ ਦਿਵ्य ਕਾਰਜਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਤੋਂ ਹੀ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਜੋ ਮੌਜੂਦ ਹਨ ਅਤੇ ਜੋ ਮੌਜੂਦ ਨਹੀਂ, ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ; ਜਨਮ, ਮੌਤ, ਅਤੇ ਪੁਨਰਜਨਮ ਦੇ ਚਕਰ ਵੀ ਉਸ ਤੋਂ ਹੀ ਚਲਦੇ ਹਨ। ਜਿੱਥੇ ਆਪ ਦੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਪੰਜ ਤੱਤਾਂ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੋਈ ਸਿਖਿਆ, ਅਤੇ ਜੋ ਅਗੋਚਰ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਲੋਕ ਸਦਾ ਮੁਕਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਯੋਗ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਦੇਖਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਵਿਚ ਚਿੱਤਰ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਦਾ ਵਫ਼ਾਦਾਰ, ਅਨੁਸ਼ਾਸਿਤ ਅਤੇ ਧਰਮੀ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਅਧਿਆਇ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਇਸ ਮਹਾਭਾਰਤ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਅਧਿਆਇ ਨੂੰ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਮੁਸ਼ਕਲ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਝੁਕਦਾ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਦੁਪਹਿਰ ਅਤੇ ਰਾਤ ਦੇ ਦੋ ਵਾਰ ਇਸਦੀ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਉਸ ਦੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਦਿਨ ਅਤੇ ਰਾਤ ਲਈ ਜਾਰੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸੱਚਮੁਚ ਭਾਰਤ ਦਾ ਅਸਲੀ ਸਾਰ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਘੀ ਦਹੀਂ ਦਾ ਸਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਅਰਣ੍ਯਕ ਵੈਦਿਕ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਲਈ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅੰਨਦ ਦਾ ਸਾਰ ਜੜੀਆਂ ਲਈ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਝੀਲਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਗਾਈ ਚਾਰ ਪੈਰਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਹੈ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੀਆਂ ਇਤਿਹਾਸਾਂ ਵਿਚ ਮਹਾਭਾਰਤ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵੀ ਇਸਦਾ ਚੌਥਾਈ ਭਾਗ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਦੇ ਸਮੇਂ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਅਨੰਤ ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਵੈਦਿਕ ਗ੍ਰੰਥ ਇੱਕ ਅਕਲਮੰਦ ਵਿਅਕਤੀ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਹਨ, ਸੋਚਦੇ ਹਨ, 'ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰੇਗਾ'; ਜੋ ਵਿਦਵਾਨ ਇਸ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵੇਦ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਸਦੇ ਅਰਥ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਗਰਭ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਹਰ ਤਿਉਹਾਰ 'ਤੇ ਇਸਦੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੂਰਾ ਭਾਰਤ ਪੜ੍ਹਿਆ ਗਿਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਮੇਰੀ ਰਾਏ ਹੈ; ਅਤੇ ਜੋ ਵੀ ਇਸਨੂੰ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਅਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਲੰਬੀ ਉਮਰ, ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਅਤੇ ਸਵਰਗ ਦਾ ਮਾਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਸਮੇਂ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾਂ ਨੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਤੌਲਣੀ ਤੇ ਤੌਲਿਆ; ਜਦੋਂ ਮਹਾਭਾਰਤ, ਸਾਰੇ ਰਾਜ਼ਾਂ ਸਮੇਤ, ਚਾਰ ਵੈਦਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਭਾਰੀ ਹੋ ਗਿਆ—ਤਦੋਂ ਤੋਂ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਇਸਨੂੰ ਮਹਾਭਾਰਤ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਮਹਾਨਤਾ ਅਤੇ ਭਾਰ ਵਿੱਚ ਅਗੇ ਜਾ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਇਸ ਮਹਾਨਤਾ ਅਤੇ ਭਾਰ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਇਸਨੂੰ ਮਹਾਭਾਰਤ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਕੋਈ ਇਸਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤਪਸਿਆ ਬਿਨਾ ਦਾਗ਼ ਵਾਲੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਪੜਾਈ ਬਿਨਾ ਦਾਗ਼ ਵਾਲੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਵੈਦਾਂ ਦੀ ਕੁਦਰਤੀ ਵਿਧੀ ਬਿਨਾ ਦਾਗ਼ ਵਾਲੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਧਨ ਦੀ ਜਬਰਦਸਤੀ ਹਾਸਲ ਕਰਨਾ ਦਾਗ਼ ਵਾਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ—ਸਿਰਫ ਉਹ ਕਰਮ ਜੋ ਮਨੋਵਿਜ্ঞান ਦੁਆਰਾ ਖਰਾਬ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦਾਗ਼ ਵਾਲੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਸੁਤਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੁਸੀਂ ਸਮੰਤਪੰਚਕ ਦਾ ਉਲਲੇਖ ਕੀਤਾ; ਅਸੀਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਸਭ ਕੁਝ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਵਾਕਈ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ। ਸੁਣੋ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਸ਼ੁਭ ਕਹਾਣੀਆਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਤੁਸੀਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਸਮੰਤਪੰਚਕ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ। ਤ੍ਰੇਤਾ ਅਤੇ ਦ੍ਵਾਪਰ ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਚੰਨ ਵਿਚ, ਰਾਮ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਕ੍ਰੋਧ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਰਾਜਸੀ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੀ ਜਾਤੀ ਨੂੰ ਬਾਰੰਬਾਰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਬਲਵਾਨ ਸੀ, ਅਤੇ ਸਮੰਤਪੰਚਕ 'ਤੇ ਖੂਨ ਦੇ ਪੰਜ ਤਲਾਬ ਬਣਾਏ। ਉਸ ਖੂਨ ਨਾਲ ਭਰੇ ਤਲਾਬਾਂ ਵਿਚ, ਕ੍ਰੋਧ ਦੇ ਅਸਰ ਵਿਚ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਖੂਨ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕੀਤਾ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਨੂੰ ਸੁਣਨ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ। ਫਿਰ ਪਿਤਰਾਂ, ਜੋ ਰਚੀਕ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਨੇ ਰਾਮ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਕਿਹਾ: 'ਰਾਮ, ਰਾਮ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਾਗਸ਼ਾਲੀ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਹੇ ਭਾਰਗਵ।' ਇਸ ਪਿਤਰ ਦੀ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਬਹਾਦਰੀ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਕੋਈ ਬੂਨ ਚੁਣੋ, ਹੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ; ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਸ਼ੁਭ ਹੋਵੇ। ਜੇ ਮੇਰੇ ਪਿਤਰ ਮੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੇ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦਇਆ ਦੇ ਯੋਗ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਕ੍ਰੋਧ ਦੇ ਕਾਰਨ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕੀਤਾ—ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾਵਾਂ—ਇਹ ਬੂਨ ਮੈਂ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ; ਅਤੇ ਇਹ ਤਲਾਬ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਬਣੇ। 'ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਵੇ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਕਿਹਾ; ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿਹਾ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਹ ਰੁਕ ਗਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਖੂਨ ਨਾਲ ਭਰੇ ਤਲਾਬਾਂ ਦਾ ਖੇਤਰ ਪਵਿੱਤਰ ਸਮੰਤਪੰਚਕ ਦੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਿਸ ਕਿਸੇ ਗੁਣ ਨਾਲ ਕੋਈ ਸਥਾਨ ਸਹੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪਛਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਨਾਮ ਨਾਲ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਸਥਾਨ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਕਲੀ ਅਤੇ ਦ੍ਵਾਪਰ ਯੁਗਾਂ ਵਿਚ ਅੰਤਰ ਆਇਆ, ਤਦ ਸਮੰਤਪੰਚਕ 'ਤੇ ਕੁਰੂਆਂ ਅਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜਾਂ ਵਿਚ ਲੜਾਈ ਹੋਈ। ਉਸ ਸੁਖਮਈ ਧਰਤੀ 'ਤੇ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਦੇ ਦੋਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਸੀ, ਅਠਾਰਾਂ ਫੌਜਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਲੜਾਈ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ। ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲਿਆ ਹੋਇਆ ਯੋਧਾ ਆਪਣੇ ਅੰਤ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚੇ; ਹੇ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ ਲਿਆ ਹੋਇਆ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਧਰਤੀ ਦਾ ਨਾਮ ਉਭਰਿਆ। ਉਸ ਧਰਤੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਸੁਖਦਾਇਕ ਹੈ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਰਣਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਦੱਸਿਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਉਹ ਧਰਤੀ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਈ, ਹੇ ਧਰਮੀ ਲੋਕਾਂ। ਹੇ ਸੁਤਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੁਸੀਂ 'ਅਕਸ਼ੋਹਿਨੀ' ਦਾ ਉਲਲੇਖ ਕੀਤਾ; ਅਸੀਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਵਿਸਥਾਰ ਵਿੱਚ, ਸਹੀ ਅਤੇ ਸੱਚੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਭ ਕੁਝ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ। ਸਾਨੂੰ ਅਕਸ਼ੋਹਿਨੀ ਦੀ ਮਾਪ ਦੱਸੋ—ਮਰਦਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ, ਅਤੇ ਹਾਥੀਆਂ—ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਪਤਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਰਥ, ਇੱਕ ਹਾਥੀ, ਪੰਜ ਪਦਾਤੀ, ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਘੋੜੇ—ਇਹ, ਜੋ ਜਾਣਕਾਰ ਹਨ, ਇਸ ਨੂੰ 'ਪੱਤੀ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਨੀਆਂ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਇਹ 'ਪੱਤੀ' ਨੂੰ 'ਸੇਨਾਮੁਖਾ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤਿੰਨ 'ਸੇਨਾਮੁਖਾਂ' ਨਾਲ ਇੱਕ 'ਗੁਲਮਾ' ਬਣਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਤਰ੍ਹਾਂ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।